Ik weet niet zeker of mijn moeder echt kinderen wilde, maar ze zei altijd tegen mij dat ze graag een dochter wilde. Haar leven verliep niet zoals ze gehoopt had; getrouwd zijn en een kind krijgen stond ver af van de ambities waar ze als jong meisje van droomde. Bovendien groeide ze op in een tijd waarin vrouwen vooral werden gezien als huisvrouwen en echtgenotes van hun man. Mijn moeder worstelde daar zichtbaar mee. Eigenlijk wilde ze niet trouwen, maar de sociale druk in haar omgeving was zo groot dat ze een verloofde moest zoeken. Misschien hadden mijn vader en zij daarom zon bijzondere, hechte band.
Toen ik opgroeide, hamerde mijn moeder er altijd op dat ik, ondanks dat ik een vrouw ben, overal succes kon boeken zelfs in beroepen die als mannenwerk golden. Alle deuren stonden voor me open; ik had legio mogelijkheden. Mijn moeder spaarde al vanaf mijn geboorte geld voor mijn studie, zodat ik elke opleiding kon kiezen die ik maar wilde. Toch voelden de exacte vakken niet als mijn roeping. Ik wilde chef-kok worden.
Met het oog op een goed diploma stuurde mijn moeder mij naar een universiteit in Frankrijk. Ik volgde daar een opleiding en werkte drie jaar in een geweldig restaurant in Parijs. Daarna ontmoette ik mijn grote liefde en ben ik met hem getrouwd.
Mijn man heeft voldoende geld en vindt het prettiger als ik niet te veel werk, en eerlijk gezegd heb ik er geen moeite mee om niet te hoeven werken. Voor mezelf en mijn gezin koken vind ik veel leuker.
Voor mijn moeder was dat natuurlijk een hele schok. Nog meer was ze van haar stuk toen ik haar vertelde dat ik zwanger ben. Hoe dan, ik ben pas vijfentwintig, heb eigenlijk alleen Frankrijk buiten Nederland gezien, en nu ben ik huisvrouw en doe niets? Ik weet zeker dat ze zoiets dacht. Ze keek duidelijk gepikeerd en was allesbehalve enthousiast. Ze mag mijn man niet zo vindt dat hij me niet laat werken en nu lijkt ze ook nog boos op haar toekomstige kleinkind. En ik weet met de beste wil van de wereld niet hoe ik haar moet uitleggen dat dit echt is wat ik wil.
Ik geniet juist enorm van een gezinsleven, en het vooruitzicht dat ik moeder word maakt me zielsgelukkig. Ik ben oprecht tevreden met mijn leven, maar op de een of andere manier blijft mijn moeder denken dat ik ongelukkig ben omdat ik geen carrière nastreef. Wat ik hieruit leer, is dat geluk niet voor iedereen hetzelfde betekent. Mijn eigen pad volgen dat is waar ik werkelijk blij van word.
