Toen Lotte zeventien werd, kwam haar moeder met het verrassende nieuws: er was een baby op komst. Lotte wist niet wat ze hoorde. “Ik ben degene die aan kinderen zou moeten denken, niet jij! Jij hoort nu juist voor je kleinkinderen te zorgen, niet voor luiers te verschonen! Als ik een baby had willen krijgen, had ik het allang gedaan! Je zet me voor paal bij mijn vriendinnen! Oud wijf!”, riep Lotte verontwaardigd naar haar moeder, waardoor er waterige ogen bij moeders verschenen. Lotte bleef haar moeder tijdens de zwangerschap verwijten maken en barstte regelmatig in huilen uit. Zelfs haar vader kon het niet meer aanzien, probeerde te bemiddelen, maar Lotte koos er uiteindelijk voor thuis te ontvluchten.
Verdwaald en doelloos slenterde Lotte door de grauwe straten van Utrecht, terwijl haar hoofd vol zat met gedachteflarden over hoe overbodig ze zich voelde. Ze was er zeker van dat haar nieuwe broer of zus haar compleet overbodig zou maken. Uiteindelijk haalde haar vader haar moeder en de pasgeboren baby naar huis. Toen haar moeder binnenkwam, de baby stevig vastgeklemd in haar armen, wist Lotte niet wat haar overkwam. Emoties stroomden als de grachten van Amsterdam over haar heen en tranen biggelden over haar wangen toen haar moeder haar het kleine hummeltje liet zien. Op dat moment voelde ze ineens alleen maar liefde voor dat kleine wondertje.
Fast forward twintig jaar: Lotte is nu zevenendertig, getrouwd en woont samen met haar man en hun zestienjarige zoon Tim in een knus appartement met drie kamers in Haarlem. Terwijl ze in de keuken staat waar de geur van stamppot door het huis trekt wacht ze zenuwachtig tot Tim thuiskomt van school. Ze moet hem vertellen dat er opnieuw gezinsuitbreiding aankomt, en haar hart bonkt in haar borst als een carnavalsdrumstel. Ze is als de dood dat Tim net zo zal flippen als zij vroeger. Maar haar vrees blijkt jawel helemaal nergens voor nodig.
“Ik krijg een broertje of zusje? Wat tof! Ik ga je overal mee helpen, mam!” roept Tim enthousiast uit, terwijl hij haar stevig een knuffel geeft. Lotte zakt huilend op een keukenstoel; een cocktail van opluchting na weken tobben, trots op haar wijze zoon en een vleugje spijt over haar eigen jonge jaren. In de keuken pinkt Lotte traantjes weg en mompelt zachtjes: “Mam, vergeef me Mam, vergeef me” Opeens merkt ze dat Tim haar nieuwsgierig aankijkt. “Wat is er, jongen?” vraagt ze bezorgd.
Tot haar grote opluchting glimlacht Tim breed: “Alles is goed, mam. Kom, laten we eerst eten, daarna delen we het grote nieuws met opa, oma en tante Sanne. Gezellig joh nieuwe familie erbij!”
