Na het vertrek van haar vader uit het gezin, ontwikkelde Willemijn een diepe afkeer tegenover hem. Hoewel hij beloofde om vaak contact te houden, wilde zij niets meer met hem te maken hebben. Toch bleef haar oma volhardend aandringen dat zij hem toch moest bellen, omdat hij nog altijd haar vader was en de band onderhouden moest worden. Voor Willemijn voelde dit vreemd, zeker omdat haar eigen moeder al jaren geen contact meer had met haar ex-man. Maar om haar moeder niet verdrietig te maken, sprak Willemijn af en toe toch met haar vader af.
Op een dag werd ik want zo voelde ik deze situatie tijdens de les van school gehaald om mijn vader te zien. De juf keek er ontevreden bij, maar kon er niks aan doen toen mijn eigen vader me kwam ophalen. Bij zijn huis hoorde ik hoe enkele klasgenoten aan het roddelen waren over een zogenaamd zusje van mij. In het begin wilde ik er niets van geloven, maar de waarheid werd pijnlijk duidelijk toen ik zijn nieuwe gezin met eigen ogen zag: zijn nieuwe vrouw en hun kleine dochter. Mijn stiefmoeder deed haar best aardig tegen mij te zijn, vroeg geïnteresseerd naar mijn schoolwerk en behandelde me netjes. Ondertussen bleef mijn vader op een afstand, verdiept in zijn computer, en had hij amper aandacht voor zijn dochters.
Na verloop van tijd begon mijn vader mij steeds vaker van huis op te halen. Hij vroeg me vervolgens om op mijn jongere stiefzusje te passen. Hier zat ik helemaal niet op te wachten; ik wilde haar niet als mijn zusje accepteren. Toch voelde ik me ergens verplicht om mijn best te doen zo verwachtten mijn moeder en oma immers dat ik de schijn van een gezonde relatie met mijn vader ophield. Toen mijn vader vroeg of ik langer bij hem wilde blijven, zei ik dat ik huiswerk moest maken. Dat leek hem niet te deren, want hij bood direct aan dat ik op mijn zusje kon passen zolang hij en zijn vrouw een avondje uit gingen.
Beledigd en genegeerd liep mijn geduld op zijn einde. Ik besloot niet meer terug te keren naar het huis van mijn ouders. Toen mijn vader later belde om te vragen waar ik was en mij wees op de verantwoordelijkheid voor mijn stiefzusje, bleef ik bij mijn besluit. Ik weigerde me te laten behandelen als een gratis oppas. Het viel me steeds meer op: hij sprak bijna niet tegen me en liet me alleen maar voor zijn dochter zorgen terwijl hij zelf met zijn bezigheden bezig was. Het gebrek aan waardering en aandacht maakte dat ik afstand van hem nam en uiteindelijk de band verbrak.
Latere pogingen van mijn vader en stiefmoeder om het contact te herstellen liepen op niets uit. Uiteindelijk confronteerde ik mijn vader en vroeg hem om uitleg voor zijn gedrag. Zijn antwoord was pijnlijk eerlijk: iemand moest nu eenmaal op het jongste kind passen, en hij deed niet eens alsof hij mij gemist had.
De lastige relatie tussen mij en mijn vader bleef onopgelost en verzoening leek onmogelijk. Zijn daden hadden onze band blijvend beschadigd, waardoor ik me ongewaardeerd en gebruikt voelde.
Het heeft me geleerd dat familiebanden, hoe vanzelfsprekend ze ook lijken, niet vanzelf intact blijven. Als respect en aandacht ontbreken, kan zelfs bloedverwantschap de kloof niet meer dichten.
