Laatst las ik op internet het verhaal van een alleenstaande moeder hier in Nederland, die schreef dat ze niet meer wist wat ze moest doen en geen uitweg meer zag. Toen dacht ik: ik wil eigenlijk ook mijn verhaal delen. Niet om iemand terecht te wijzen, maar omdat ik weet dat als je kinderen hebt en je zit in de knel, je niet zomaar kunt blijven wachten tot er ineens geld uit de lucht valt dat gebeurt niet vanzelf. Niemand heeft mij ooit iets in de schoot geworpen. Alles wat ik heb, heb ik zelf bij elkaar gevochten.
Ik ben op mijn zestiende het huis uit gegaan. Stom, koppig, omdat ik dacht dat ik volwassen was en met mijn vriendje samen wel een beter leven kon hebben. We hebben toen een klein studiootje geregeld de keuken zat aan de woonkamer vast, een dun wandje ertussen als slaapkamer, en de badkamer zat zelfs buiten in een klein tuintje. Het was verre van luxe, maar ja, het was wel van ons samen. Twee jaar later, toen ik net achttien was geworden, raakte ik zwanger van mijn eerste kind. In het begin liep alles nog best soepel. Mijn vriendje reed taxi, bracht geld mee naar huis en we konden de huur betalen. We hielden niks over, maar er was tenminste genoeg eten en het dak bleef boven ons hoofd.
Toen mijn zoon bijna één jaar werd, merkte ik steeds vaker dat er minder geld binnenkwam. Het waren steeds weer andere smoesjes slechte tijden, veel concurrentie, auto stuk. Ik geloofde het gewoon. Niet veel later raakte ik opnieuw zwanger, van mijn dochter. Ik was vier maanden onderweg toen hij op een dag zomaar vertrok. Geen waarschuwing, niks. Hij kwam langs, stopte wat kleren in een tas en verdween naar een andere vrouw.
Weet je, het ergste was niet eens dat hij me achterliet. Het was alles wat daarna kwam het gepraat van buren, familie, mensen uit de wijk. Die en die heeft hem al maanden bij haar gezien, hij sliep daar, stond te wachten op de hoek van de straat. Niemand had ooit iets tegen mij gezegd zolang we samen waren. Alles hoorde ik pas toen ik alleen werd achtergelaten, hoogzwanger en met een peutertje aan mn zij.
Hij verdween gewoon helemaal uit beeld. Nooit meer iets laten horen, vroeg nooit naar de kinderen. Geen cent, zelfs niet voor een pak luiers. Ik heb die dag op de vloer gezeten en de hele dag alleen maar gehuild. De koelkast bijna leeg, de melk op, tweede baby bijna onderweg, huur weer bijna aan de beurt, geen babykleertjes, geen wieg. Ik huilde. Maar de volgende ochtend stond ik op en dacht: zo ga ik niet blijven zitten.
Vanuit datzelfde appartementje begon ik gewoon. Ik bestelde boodschappen op de pof en ging zelf toetjes, jellys en kleine cakejes bakken. Ik maakte fotos met mn telefoon en zette ze op mijn WhatsApp status en Instagram. Geen mooie praatjes gewoon eerlijk: Ik verkoop desserts om luiers en melk voor mijn kinderen te kunnen kopen. En weet je, mensen begonnen te bestellen. Sommigen werden geraakt door mijn verhaal, anderen vonden de toetjes gewoon lekker. Met dat geld kon ik net de boodschappen doen, spaarde ik wat voor de huur en kocht ik wat echt nodig was.
Later ging ik ook lunchgerechten maken op bestelling nasi, linzensoep, kipstoof, gehaktballetjes. Een man uit de wijk bezorgde alles voor me op zijn scooter; ik betaalde hem voor ieder ritje. Ik stond elke ochtend om vijf uur op om te koken, met een dikke buik en mijn zoontje naast me. Soms was ik zó moe dat ik even ging zitten en in stilte begon te huilen. Maar de dag erna stond ik gewoon weer bij het fornuis.
Ik spaarde echt elke eurocent. Toen het bijna tijd was om te bevallen, belde mijn moeder en zei dat ik maar gewoon bij hun moest komen. Je hoeft dit niet alleen te doen. Mijn dochter is daar geboren. Sindsdien zijn mijn ouders mijn rots in de branding. Ze onderhouden me niet, maar geven me wel kracht helpen met de kinderen als ik bestellingen heb.
Nu is mijn zoon zes en groeit mijn dochter als kool. Samen met mijn moeder ben ik een klein bakbedrijfje gestart. Geen groot bedrijf hoor, maar we hebben een klein keukentje, maken verjaardagstaarten, sweet tables, bestellingen voor feestjes. We zijn niet rijk, maar ik ga nooit met honger naar bed en ik val nooit in slaap met het idee dat ik de kinderen morgen niks te eten kan geven.
Ik weet hoe erg het is als een man je in de steek laat met kinderen. Het is niet eerlijk. Maar ik heb wel geleerd dat er niemand komt om je te redden. Niemand kwam mij redden. Als je kinderen hebt, heb je simpelweg niet de luxe om op te geven.
