Bij het inspecteren van het weiland aan de rand van Haarlem, stonden vader Bram van Dijk en zijn zoon Mees plotseling stil. In de sneeuw, tussen de rijp getooide bomen, zagen ze tot hun verbazing een ree worstelend vastzitten in een dikke laag sneeuw. In plaats van het dier kansloos achter te laten in de bittere kou, grepen ze zonder aarzeling hun sneeuwschuivers en begonnen ze samen fanatiek de sneeuw rondom het dier weg te duwen. Een bijzonder tafereel: vader en zoon zij aan zij, bezweet en vol spanning, schoven als bezetenen sneeuw aan de kant om het bange dier te bevrijden.
Net op het moment dat de ree haar onzekere eerste stappen zette, viel hun oog op iets verderop: nog een ree, trillend en verward, eveneens vastgeraakt in de sneeuw. Het werd al snel duidelijk waarom: waarschijnlijk hadden de twee dieren ruzie gehad om het laatste beetje voer dat onder de sneeuw verstopt lag. Gelukkig mochten beide reeën, dankzij het snelle ingrijpen, het bos weer in strompelenlevend, maar getekend door avontuur en nood.
Nog onder de indruk van hun reddingsactie, hoorden ze plotseling zacht gemiauw onder een verlaten fietsenstalling. Ze keken en ontdekten een kartonnen doosje, nat van de sneeuw, waar zes piepkleine katjes tegen elkaar gepakt lagen. Vier kittens waren al verstijfd van de kou, en twee ademden zwakjes. Mees rende direct naar de auto en ze namen het doosje mee naar huis. Bram belde onderweg zijn vrouw Anneke, terwijl Mees alvast handdoeken, een kruik en een oude elektrische deken bij elkaar zocht.
Thuis aangekomen was de spanning om te snijden. Onder de liefdevolle zorg van het gezin Van Dijk, warmden de twee overgebleven kittens langzaam op. Dagenlang verzorgden Mees en Anneke de diertjes: voedden ze met een pipet, wreven hun bevingerde pootjes warm en hielden de kittens stevig in de armen. Wonder boven wonder krabbelden de twee jonge katjes, Lotje en Fien, na een week aan en begonnen zelfs voorzichtig te spelen.
Ondanks het verlies van hun nestgenootjes, was de afloop toch gewaagd en hoopvol. Lotje, de moederkat, toonde haar dankbaarheid door spinnend op Annekes schoot te kruipen telkens wanneer zij haar een dekentje of voer gaf. Maar er bleef een zucht van melancholie hangen: het verdriet om de vier verloren kittens liet een stille herinnering achter aan de meedogenloze Nederlandse winter.
Toch triomfeerde de tedere zorg en de inzet van het gezin over het kille lot. Iedereen voelde dat dit een dag was die hen voor altijd verbonden zou houdenniet alleen met elkaar, maar ook met het leven rondom hen in het Nederlandse landschap.
