Ik ben 47 jaar oud. Al 15 jaar werk ik als persoonlijk chauffeur voor een hoge pief bij een grote techfirma in Amsterdam. Gedurende al die tijd was hij correct naar me, met een prima salaris, nette bonussen, goede pensioenregeling en zelfs af en toe een extraatje rond de feestdagen. Ik bracht hem overal naartoe vergaderingen, Schiphol, zakelijke diners, familiebijeenkomsten met de hele meute.
Dankzij die baan had mijn gezin een rustig leven. Mijn drie kinderen konden allemaal studeren de oudste in Delft, de middelste in Groningen en de jongste zat nog op het gymnasium. Dankzij een hypotheek van de Rabobank kochten we een bescheiden rijtjeshuis in Almere. Eigenlijk kwamen we niks tekort.
Afgelopen dinsdag moest ik mijn baas naar een bijzonder belangrijke meeting brengen in een chique hotel aan de Zuid-As. Zoals altijd verscheen ik strak in pak, de Tesla blonk als een spiegel en ik stond keurig een halfuur te vroeg op de stoep.
Onderweg zei hij dat de vergadering cruciaal was en er internationale gasten zouden zijn. Of ik maar op de parkeerplaats wilde wachten, want zoiets kon makkelijk uitlopen. Tuurlijk, zei ik, geen probleem ik wacht zo lang als nodig is.
De meeting begon in de ochtend, ik bleef in de auto. Eerst kwam de lunch voorbij, daarna het middaguur, en nog steeds geen spoor van hem. Ik stuurde een appje: Is alles oké? Wil je koffie? Hij stuurde terug dat het fantastisch ging, maar nog een uurtje nodig had.
Het werd avond, mijn maag begon te rommelen, maar ik bleef braaf zitten straks komt hij plots naar buiten en dan ben ik de sjaak.
Om kwart over acht zag ik hem eindelijk uit het hotel komen. Hij was niet alleen omringd door buitenlandse gasten, iedereen lachend en met rode konen. Ik schoot naar buiten om de deur te openen.
Hij vertelde dat ze wilden uit eten, of ik ze even kon brengen. Natuurlijk, meneer, zei ik, en ik reed keurig richting De Pijp.
In de auto spraken de gasten Engels. Door mijn jarenlange avondcursussen Engels omdat je je als chauffeur wilt blijven ontwikkelen, al heb ik dat nooit op het werk verteld versta ik inmiddels alles. Op een gegeven moment vraagt een van hen: Heeft jouw chauffeur echt de hele dag zitten wachten? Waarop mijn baas lacht en iets zegt wat me dwars door mijn ziel snijdt:
Daar wordt hij voor betaald. Hij is gewoon een chauffeur. Wat zou hij anders moeten doen?
Iedereen proestte het uit.
Ik voelde een brok in mijn keel, maar slikte hem netjes weg. Ik reed gewoon door, alsof ik niks gehoord had.
Toen we aankwamen, zei hij dat het diner lang ging duren, dus ik kon zelf even wat eten, volgende twee uur weer paraat. Oké, geen probleem, zei ik. Dus zat ik even later aan een kroket bij een automatiek in de buurt, maar in mijn hoofd bleef echoën: Gewoon een chauffeur.
Vijftien jaar loyaliteit, vroege ochtenden, uren wachten was dat dan alles, in zijn ogen?
Twee uur later haalde ik ze weer op, bracht ze terug. Mijn baas was blij de deal was rond.
De volgende ochtend meldde ik mij weer zoals gewoonlijk. Hij stapte in, zei goedemorgen en vroeg of ik naar het hoofdkantoor kon rijden.
Op de passagiersstoel had ik mijn ontslagbrief laten liggen.
Hij zag ‘m en vroeg, een tikje paniekerig, wat dat moest betekenen.
Ik zei dat ik wilde stoppen met respect, maar vastberaden.
Hij was stomverbaasd, vroeg of ik meer geld wilde of dat er iets was misgegaan.
Ik antwoordde dat het niet om geld ging, maar dat ik toe was aan iets anders.
Hij drong aan om de reden te horen. Bij het stoplicht keek ik hem aan en zei: Gisteravond noemde u mij gewoon een chauffeur, die toch niets beters te doen had. Misschien heeft u gelijk voor u. Maar ik wil werken voor iemand die mij waardeert.
Hij trok wit weg.
Hij probeerde zich eruit te redden, dat het niet zo bedoeld was en gewoon een misplaatste opmerking was.
Ik zei dat ik dat begreep, maar dat het na vijftien jaar wel duidelijk genoeg was. En dat ik recht heb op een baan waar ik wel gewaardeerd word.
Op kantoor vroeg hij me te blijven, bood direct een flinke loonsverhoging aan. Ik bedankte, zei dat ik netjes mijn opzegtermijn zou afmaken, en dan ging.
Mijn laatste werkdag ging zwaar. Hij probeerde me tot het eind bij het bedrijf te houden met nóg betere voorwaarden. Maar ik had mijn besluit genomen.
Nu werk ik bij een ander bedrijf. Ik kreeg een telefoontje voor een baan, niet als chauffeur, maar als coördinator. Een beter salaris, een eigen kantoor, vaste werktijden. Mijn nieuwe baas zei dat hij loyale, harde werkers waardeert.
Ik heb geen moment getwijfeld.
Later kreeg ik een berichtje van mijn oude baas. Hij gaf toe dat hij fout zat, dat ik meer was dan een chauffeur ik was iemand op wie hij kon bouwen. Hij vroeg of ik hem kon vergeven.
Ik heb nog steeds niet geantwoord.
Ik zit nu op mijn nieuwe plek, voel me gewaardeerd, maar af en toe vraag ik me af: Heb ik het juiste gedaan? Had ik hem een tweede kans moeten geven?
Soms is één zin, achteloos uitgesproken in vijf seconden, genoeg om vijftien jaar te veranderen.
Wat zouden jullie doen heb ik het goed aangepakt, of was ik te streng?
