Minte zat roerloos achter het stuur van haar Volkswagen, ogen recht op het scherm van haar navigatiesysteem. Ja, dit was het juiste adres: Prinsengracht, Amsterdam. Alles voelde onaards stil, maar ze wist: er was geen weg terug. Minte haalde diep adem, liet de rusteloosheid uit haar lichaam stromen en stapte vastberaden uit de auto. Haar laarzen tikten over de natte kinderkopjes naar het kleine koffiehuisje aan het water. Koffieparadijs prijkt opgewekt op de gevel. Wat een naam, schoot het vilein door haar hoofd. Een paradijs zou het pas zijn als het onheil dat zij vandaag tegenover zich zou zien, niet bestond.
Ze duwde de deur open, de geur van versgemalen koffie en appeltaart kwam haar tegemoet. Hier, hier werkte de minnares van haar man. Wat wist ze van haar? Bijna niets, behalve dat haar man haar liefkozend Kitten noemde en dat ze, volgens dat beruchte appje, als serveerster hier haar dagen sleet. Minte koos het tafeltje bij het raam, het zachte februarilicht spoelde over haar handen. Ze wachtte. Daar, met haar lange blonde haar en spraakzame badge: Katia. Dáár was ze. Uit de flits op zijn telefoon herkende Minte haar direct. Katia liep recht op haar af. Voor Minte leek het alsof de tijd zich rekte, haar gedachten tuimelden als herfstbladeren in een storm.
Goedemiddag! klonk het opgewekt. Minte loerde naar het naamkaartje. Inderdaad: Katia. Tjonge, dacht ze wrang, weinig creatief van Sander, haar man, om zon simpele naam te verzachten met een kattenbijnaam. Katia vervolgde onbewogen: Mag ik het menu aanbieden? U kunt het rustig bekijken.
Met een stralende glimlach schonk Minte haar een blik, deerte haar ogen in Katias gezicht, als een bioloog achter de microscoop. Hoe was het zo ver gekomen dat ze tegenover haar rivale zat? Tien jaar een doorsnee huwelijk met Sander, een dochtertje Eva, acht jaar devotie van en aan haar papa. Sander kon zijn dochter niet genoeg in de watten leggen. Zelfs als Minte mopperde dat Eva al twintig poppen had, haalde hij zijn schouders op en gaf nóg een speelgoeddoos cadeau.
Minte, psychologe van beroep en kalm van aard, sprak wekelijks met Sander over alles wat speelde. Ze hadden niets buitensporigs; hypotheek op twee hoog in Haarlem, een leenauto, en een haast vergeten chaletje op de Veluwe. En nu dit als een donderslag bij heldere hemel: ontrouw. Het begon toen Sander onder de douche stond en zijn telefoon afging. Min, wil jij even opnemen? Is vast mijn vader! had hij geroepen. Maar op het scherm verscheen: Kitten met een foto van Sander, gelukkig glimlachend naast een onbekend meisje. De klap kwam meteen, haar hand van het toestel teruggetrokken alsof ze zich had gebrand.
En toen een bericht: Schattie, volgende week werk ik weer 2 om 2. Kom tegen het einde van mijn dienst in het Koffieparadijs, trakteer ik je op huisgemaakte koffie. Mis je. Kus Minte wilde vluchten, maar stapte naar buiten en dwong zichzelf na te denken naast het Singelpark. Hoe kon een huwelijk barsten zonder waarschuwing? Moest ze Sander de waarheid vragen, wetend dat ze zijn telefoon tegen beter weten in had bekeken? Moest ze zwijgen tot het hun jubileum tien jaar samen, net gepland in datzelfde cafeetje om de hoek? Eva telde de dagen tot het zover was. Wat moest Minte doen? Alles wegsmijten? Accepteren? Over haar moeder- en vrouwliefde tuimelde een verlammende hoofdpijn.
Uiteindelijk, na enkele slapeloze nachten en talloze excuses aan haar gezin ze was gewoon moe, zogenaamd druk met cliënten wist ze, ze moest het meisje aanschouwen. Zien hoe Kitten eruitzag, ruiken waar haar gezin naar rook.
Dus daar zat ze nu, knikje richting Katia: Voor mij een latte en wat raad je aan als dessert?
Katia lachte. De honingtaart is heerlijk!
Doe die dan maar.
Minte prikte roerloos in de laag honingcrème, de latte smaakte vlak. In de relatieve stilte van de ochtend, alleen een paar zakenlui aan de overkant, zag Minte haar kans.
Na tien minuten kwam Katia polsend terug. U heeft het dessert nauwelijks aangeraakt. Was het niet naar wens?
Nee, niet de taart. Gewoon, geen honger, verzuchtte Minte. Denk na over wat ik nu moet doen. Mijn taart opeten, of scheiden van mijn man. Wat zou u kiezen? Ze keek Katia doordringend aan.
Katia hapte naar adem, onzeker. Zon keuze heb ik zelf nooit hoeven maken
Maar stel dat dat je ontdekt dat je man je bedriegt?
Katias lippen bleven op elkaar. Minte zuchtte en veranderde van onderwerp.
Werk je hier al lang?
Bijna een jaar, antwoordde Katia voorzichtig.
Student?
Ja culturele studies.
Talent voor fantasie, neem ik aan?
Katia glimlachte nerveus. Minte merkte dat ze zich vastdraaide in een cirkel waaruit geen waarheid zou komen. Ze vroeg om de rekening. Toen Katia terugkwam, lag er al een stapeltje euros met fooi op het tafellaken. De stoel tegenover was leeg.
Katia staarde naar buiten, een zucht ontsnapte haar. Was het medelijden?
***
In het Koffieparadijs besloot Minte: ze zou Evas feest niet verpesten. Het leven mocht haar bespotten, maar haar dochter verdiende haar feest. Dat sprak ze zichzelf toe, terwijl ze de dagen aftelde tot het jubileum.
En daar zaten ze, Minte, Sander en Eva, bij Het Oude Brabantje, hun favoriete eetcafé in Haarlem. Tien jaar getrouwd. Tin? Hout? Glas, dacht Minte bitter, want mijn huwelijk is breekbaarder dan ooit. Toen het diner ten einde liep, grijnsde Sander Eva toe: Wat is een feest zonder taart? Eva sprong op, klaar voor het toetje. En daar, uit de keuken, verscheen Katia, de honingtaart balancerend in haar handen.
Minte verstijfde. Sander glimlachte guitig naar Katia, dan naar Minte: Gefeliciteerd, liefje. Deze taart is speciaal voor jou.
De animator riep Eva voor een spel. Toen ze even alleen waren, sprak Sander: Je kent Katia toch al?
Minte kon alleen maar knikken. Sander sprak verder: Lieverd, dit was allemaal een grap. Ja, raar. Maar het was een verrassing, geregeld via een evenementenbureau zij maakten een heel scenario rond mijn zogenaamde ontrouw. Kijk, het is een acteursbureau, Katia werkt voor hen én hier in het café. Jij was fantastisch zo sterk, zo wijs, ik had nooit durven vermoeden wat heb ik geluk met jou! Hij probeerde haar hand te pakken, maar Minte trok zich terug.
Dus je wil zeggen er is geen minnares?
Nee, natuurlijk niet! riep Sander blij.
Katia lachte ongemakkelijk: Ik ben pas student, doe acteerwerk via het bureau en spring bij in het café. Je reageerde zó correct, Minte. De meeste vrouwen gooien koffie, of schreeuwen. U bleef rustig, zelfs met fooi.
Woedend, haar stem overslaand, siste Minte naar haar man: Vind jij dit leuk? Passend? Menselijk? Haar stem werd luider dan ooit tevoren. Nooit had Sander haar zo gezien.
Minte, je bent altijd zo beheerst. Misschien was dit mijn manier om onze relatie een beetje op te schudden. Sorry. Vergeef me.
Minte kon haar woede nauwelijks intomen. Katia koos het hazenpad. Toen ze zich omdraaide, greep Minte de taartschaal, smeet de taart over Sanders gezicht en siste: Hier, jouw spice, je vulling. Alles in één!
Sander probeerde frenetisch slagroom uit zijn ogen te vegen. Ben je gek geworden?
Nee schat, zong Minte, ik breng wat leven in de brouwerij! Ze stond op en liep naar de uitgang.
Wat heb je, Minte? Ik heb je niet eens bedrogen! schreeuwde hij haar na.
Ze draaide zich half om, sprak ijzig: Dat had ik eigenlijk nog liever gehad.
Met Eva aan de hand verliet ze het café, ademde diep de avondlucht van de stad in en lachte plots uit het niets.
Mam? Wat is er, waarom lach je?
Niets, liefje, ik moest ineens denken aan een goede grap.
Vertel!
Dat doe ik! Maar eerst moeten we praten. We gaan een tijd apart wonen van papa
Voor altijd? Evas ogen stonden groot en bang.
Weet ik niet zeker, meisje. Maar jij blijft bij mij, goed?
Eva knikte dapper. Samen verdwenen ze in het oranje licht van de Haarlemmersluis, terwijl het leven zijn eerste, helende grapje weer met de avondlucht meevoerde.
