Het lastigste van volwassen worden is om te zien hoe je moeder ouder wordt.
Wat mopperen we toch vaak op haar
Dat ze zo veel praat, zich overal mee bemoeit, altijd hoge verwachtingen heeft.
Dat ze overal bovenop zit en zich zorgen maakt over futiliteiten waarvan wij ons afvragen, waar maakt ze zich nou toch weer druk om?
Maar het hart van een moeder blijft altijd waken over haar kinderen.
Ze houdt zoveel van je, dat ze soms liefde verwart met alles maar slikken.
Ze slikt je gemopper, je buien, je afwijzingen
En zelfs dan blijft ze diegenen beschermen die haar het meest kwetsen.
Er zijn moeders die zwijgen uit liefde, stille tranen verstoppen die hun hart breken.
En terwijl iedereen vrolijk doordraaft, wordt zij stilletjes ouder met een hart vol zorgen die niet eens van haarzelf zijn.
Maar als ze er opeens niet meer is
Dan worden opeens de mooiste bloemen geregeld.
Dan wordt het duurste orkest uitgenodigd.
Dan komen de tranen en is er niemand meer die je troost.
En dan vragen we ons ineens af
Waarom wachten we altijd tot de allerlaatste dag om iemand alles te geven?
Waarom waarderen we haar niet zodra ze er gewoon nog is?
Wacht niet tot je moeder er niet meer is om te beseffen dat ze haar hele leven aan jou heeft gegeven.
Hou van haar vandaag.
Luister naar haar vandaag.
Knuffel haar vandaag.
Want groot worden doet pijn maar zien hoe zij zonder liefde te oud wordt doet nog veel meer pijn.
