Treinen rijden soms achteruit door de tijd, wist Maaike, terwijl het ritme van de wielen haar hartslag imiteerde. Buiten voorbijtrekkende polderlandschappen; weiden met grazende koeien, riet langs slootjes, een watertoren met een roze rand als een verdwaald snoepje, en dan weer de schimmen van dorpsstations waar de tijd net wat stroperiger lijkt te stromen. Alles raakte haar als plaatjes uit een oude film die zijzelf allang vergeten was te hebben gezien.
Ze voelde onrust rondzingen in haar borst. In haar coupé liet ze gedachteloos een hand langs haar heup glijden, zoekend naar de zachte welving van vroeger maar nu stuitend op de gespannen lijn van haar spieren, gevormd door maanden van discipline. Haar jurkje een slanke creatie van linnen en zijde die ze maanden geleden in Amsterdam kocht, met het voornemen het nooit te dragen hing nu precies goed op haar lichaam: losjes, maar vol karakter. Een jurk die niet meer op dromen hoefde te wachten, want hij leefde nu op haar huid.
Toch kneep onzekerheid haar samen. Op haar telefoon bekeek ze weer en weer de fotos op LinkedIn en Facebook: Annelies even slank als twintig jaar terug, maar nu met een porseleinachtige huid die glansde van de fillers, zoals ze opschepte online. Jasmijn was voller geworden; haar make-up en nieuwe boblijn gaven haar een zekere grandeur, alsof haar rondingen geen minpunt, maar tekenen van zelfvertrouwen waren. En dan Anneke: lenig van bergwandelen, yogi met zilver in haar knot dat juist brutaal stond op haar vierenveertigjarige kruin.
En ik? vroeg Maaike zich af in het zwarte raamglas van de intercity. Gewoon Maaike, die langzaam dikker werd. Woorden van haar sportschoolcoach (Als je niet oppast, word je straks alleen maar langzaam dik) resoneerden vroeger venijnig, nu klonken ze haast als een bekroning. Ze was niet stilgevallen; haar lijf was veranderd. Benauwdheid bij traplopen was verdwenen en de loodzware knieën voelden weer jonger. Ze was sterk geworden een zachte innerlijke kracht, geboren toen ze voor het eerst zonder beven hurkte, daarna zelfs met een dumbbell erbij. Toch, in het spiegelbeeld van het stations-wctje, zag ze niet haar kracht, maar de fijne rimpels bij haar ogen en die plooi in haar hals die haar leeftijd als een vlag etaleerde.
Haar man had haar uitgezwaaid met een warme omhelzing om haar slanke taille. Geen rimpel die opvalt als je zo binnenkomt. Ze zullen jaloers zijn. Een fonkeling in zijn blik, die zij sinds hun Limburgse bruiloft niet meer had gezien.
Denk je echt dat zij helemaal niet veranderd zijn? fluisterde hij plagerig, terwijl hij haar een kus op haar kruin drukte.
De fotos zeggen het van niet probeerde Maaike, maar haar man lachte enkel.
Kijk eens goed naar je eigen fotos! Jij bent geen spiegelbeeld; jij straalt! Geloof me, zij zijn net zo nerveus.
Maar zijn woorden bleven achter op het perron ergens tussen de geur van verse koffie uit het stationskiosk en de lucide schaduwen van vroeger. Voor haar doemde Haarlem op, haar studentenstad, haar vergeten zelf. Hier was ze ooit baldadig geweest, stiekem studerend tot de zon opkwam, brutaal snakkend naar avontuur en slapeloze nachten. Was zij, deze drieënveertigjarige Maaike, die trapliften versloeg en nu gek was op planken, met haar jonge ik te vergelijken?
Ze zocht afleiding in haar telefoon, maar niet Facebook; ze opende haar sport-app. Progressie-grafieken, geen gelikte selfies. Veertien trainingen per maand, nu al vierhonderd kilometer gewandeld, dertien centimeter van haar taaien… Kille cijfers, maar voor haar wervender dan welk filter dan ook. Geen pose, geen licht, enkel waarheid. Dat zij kón, dat ze was opgestaan van de bank. Dat ze, huilend van de spierpijn, ooit haar eerste online Work-Out afrondde. Dat ze, een drie euro vijftigtal eurocenten goedkoper uit met boodschappen door haar veranderde eetgewoonten, de verleidingen van spekkoek kon weerstaan.
De trein vertraagde; bekende silhouetten gleden langs. Het station waar ze twintig jaar geleden met amper een koffer arriveerde. Haar borst werd koud van zenuwen. Ze pakte haar chique schoudertasje dat haar gebeeldhouwde schouders niet uit balans bracht, en stapte uit. De Noordzeewind streek als een natte hand langs haar wangen en bracht haar terug naar gister, naar alles wat vertrouwd was.
Maaike ademde diep in, haalde haar schouders recht, getraind en wel. Ze vocht niet meer. Ze kwam niet om te winnen enkel om te ontmoeten. Haar oude vriendinnen. Zichzelf, twintig jaar terug, die misschien ergens in een steegje haar nog toelachte.
Het café heette De Oude Steiger, precies zoals vroeger, met bakstenen muren onder een opgeknapt industrieel plafond. Ze vertraagde bij de deur, speurend naar bekende gezichten.
Daar waren ze: bij het raam, drie vrouwen in een uitbarsting van gelach. Annelies, Jasmijn, Anneke. Heel even zag ze ze in hun twintig: lage spijkerbroeken, glitterblouses. Ze knipperde gewone vrouwen nu. Maar de lach van Annelies, het spelen van Jasmijn met haar oorbel, Annekes hoofdschudden alles bleef. En op hun gezichten smaakte de speeltijd van het leven als een laagje poedersuiker.
Maaike! Mens, EINDELIJK!
De knuffel was uitbundig, soms onhandig, vol parfum en warmte. Ze duwden haar op een stoel, cappuccino werd besteld, en vragen buitelden over tafel.
Annelies beet het spits af haar carrière, haar scheiding, nieuwe liefde, fraaie vakanties. Sprekend als op een spreekbeurt, haar huid onaards gaaf, maar als ze luisterde hing er een sluier van moeheid over haar lippen die creme niet begroeven kon.
Meisjes, het leven blijft schuren, maar ik hou het hoofd hoog, concludeerde ze, haar hele leven samengevat.
Jasmijn vertelde over haar bloemenwinkel; moeilijke leveranciers, gekke bestellingen. Ze straalde degelijkheid uit, haar rondingen nu statussymbool. Maar toch zag Maaike hoe Jasmijn haar toetje onbewust verder weg schoof en haar ogen dof werden bij het woord gezondheid.
De huisarts vindt mijn bloeddruk te hoog Maar ja, geen tijd, hè lachte ze schamper en keek snel weg.
Toen was Anneke aan de beurt. Vroeger veganist en yogafanaat, nu vooral moeder van drie de jongste pas één. Haar ogen lachten, haar lijf was mollig en zacht geworden. Maaike betrapte zichzelf op een gemene gedachte: ze is dikker nu dan ik vóór ik begon. En meteen schaamde ze zich, want drie keer zwanger geweest dat telt.
Alle blikken rustten op Maaike.
En jij? Je deelt amper iets online! Je bent een plaatje! Wat is het geheim?
Maaike lachte nerveus, draaide haar kopje rond, maar de angst smolt weg, plaats makend voor een gek vreemd evenwicht.
Mijn grootste prestatie? Ze haalde adem. Is dat ik mijn lijf heroverd heb. Ik ben gewoon gaan afvallen.
Stilte. Daarna een koor van protesten.
Valt toch wel mee?
Jij was altijd al slank!
Doe normaal! Maaike toch!
Ze geloofden haar niet. Ze konden zich geen andere versie van haar voorstellen dan deze stijlvolle vrouw met klare ogen en rechte rug. Haar afwezigheid op Instagram was haar redding geworden. Het mysterie bleef bewaard.
Echt, zei ze met een klein hoofdknikje. Niet dat ik er trots op ben.
Ze bladerde naar een foto van bijna een jaar geleden. Zweterige T-shirt, gezwollen gezicht, afgepeigerde blik. Oud. Ouder dan nu. Ze draaide het scherm naar haar vriendinnen.
Mijn hemel dat jij dat was? fluisterde Anneke.
Dat was ik. Vorig jaar.
En toen begon het vragenvuur.
Hoe dan? Welke dieet? Fietsen? Maagband? Pillen? Vertel!
Maaike nam een slok water, liet het rumoer zakken.
Heel gewoon, bekende ze. Eerst bewust gaan eten. Niet diëten, gewoon vaste keuzes. Sportschool? Tja, geen tijd, teveel geregel. Het hielp niks. Totdat Marijke mij Puurbalans aanraadde zon Nederlandse online sportplatform.
Ze vertelde. Hoe gemakkelijk het was geen reistijd kwijt te zijn, zelf je tijd en trainer kiezen. Hoe ze na eindeloos zuchten tijdens rugvriendelijk bewegen eindelijk plezier kreeg in haar lichaam. Hoe het elke week een andere training werd: nu kracht, morgen dans, dan weer ontspanning. Geen geschreeuw of schaamte gewoon anders leren bewegen.
En weet je wat mijn eerste trainer in Amsterdam zei? Op jouw leeftijd is langzaam dik worden gewoon een feit. Dat sneed. Maar ik wilde dat niet aanvaarden.
Haar vriendinnen hingen aan haar lippen.
Dus, klonk haar stem helder. Ik besloot langzaam dik worden niet langer te accepteren. Liever langzaam, gestaag afvallen. En je ziet: het is het waard.
Dat was het. Maaike voelde trots, opluchting, vreugde ze had iets gepresteerd en mocht er zijn. Geen slachtoffer, maar een maker van haar eigen verhaal.
Er viel een ogenblik stilte. Toen brak het enthousiasme los.
Stuur die link nu! Snel!
Hebben ze ook iets voor een zere nek?
En voor mij, is er zon proefabonnement?
Jij hebt mijn avond gered. Ik dacht al stiekem aan een maagverkleining!
Maaike lachte en appte het platform direct in hun nieuw opgerichte WhatsApp-groepje: Onze fit-challenge maandag starten!
Op dat moment kwastte de serveerster de rekening op tafel. Anneke keek haar bewonderend aan.
Ongelooflijk. Ik dacht eerlijk: jij hebt het gewoon in de genen
Maaike ving haar spiegelbeeld in het venster. Zachte glimlach, heldere ogen, een strakke contour. Geen genetisch geluk maar werk, haar eigen werk. Terwijl haar vriendinnen alvast steggelden over hun eerste training, wist ze: dit was geen finish. Slechts een prachtige, niet te vergeten tussenstop. Misschien zelfs een droomachtig nieuw begin, samen.
