Mijn fout was niet dat ik een mooiere keuken wilde mijn fout was dat ik dacht dat geluk geen plek had in mijn oude keuken.
Jarenlang was mijn keuken het kloppend hart van het huis. De tegels waren hopeloos jaren zeventig, het gasfornuis deed het alleen met een oude lucifer. De eikenhouten tafel was zo vol krassen door de katten en de kinderen dat je er eigenlijk niet eens een placemat voor nodig had. Maar juist dáár lachten we zo hard dat de koffie bij de buurvrouw uit haar neus kwam. Dáár dronk ik rustig een bakje met de dames van de straat en maakte niemand zich druk als er eens wat gemorst werd. Dáár ontstonden de mooiste herinneringen.
Tot ik bij de housewarming van mijn schoonzus in Amersfoort kwam. Ik zag haar keukeneiland van graniet. Ik zag het LED-licht onder de kasten. Ik zag die koelkast met dubbele deuren die zélf ijsblokjes maakt (alsof dat het toppunt van beschaving is). En toen ik weer thuis was in Zaandam, ervoer ik iets wat ik nog nooit had gevoeld: schaamte.
Opeens vond ik mijn huis maar gewoontjes. Ik begon me te verontschuldigen tegenover visite:
Kijk maar even niet naar de troep, we gaan binnenkort verbouwen hoor!
Het werd een obsessie. We sloten een lening af bij de Rabobank. Materialen gekocht op afbetaling met de creditcard. Mijn man moest overuren draaien bij zijn baan in de haven om de klusjesman te betalen. Drie maanden leefden we tussen het stof, zaagsel en de onafgebroken geur van Polyfilla.
Nu heb ik de keuken waar ik altijd over droomde. Witter dan wit. Alles glimt. Het lijkt wel een vitrinekast in de Bijenkorf. Met één klein detail: niemand gebruikt m.
Jongens, géén sleutels op het aanrecht, straks komen er krassen! roep ik naar de kinderen.
Pas op met die rode wijn, dat trekt in de marmeren blad! mopper ik tegen mijn man.
Zullen we gewoon pizza bestellen? Dan blijft de nieuwe oven lekker schoon.
We zitten nu vast aan een schuld van ruim vijf jaar, waardoor ik slecht slaap. Mijn man komt zo moe thuis dat hij meestal nog net een boterham kan eten voordat hij op de bank in slaap valt. En mijn zondagen breng ik vooral door als amateur-poetshulp, poetsend op blinkende aanrechten waar niemand meer gezellig zit.
Ik heb een thuis ingeruild (waar je leeft) voor een huis (om te showen).
Wat ik bitter heb geleerd, is dat we ons laten wijsmaken dat vooruitgang betekent dat alles nieuw en strak moet zijn. Maar echte vooruitgang is dat, aan welke tafel ook graniet of kunststof je familie er gewoon wil zijn. Een fraaie keuken maakt indruk, maar na een kwartier is die magie echt wel voorbij. Geen schulden hebben en elke avond samen aan tafel zitten, dat is tegenwoordig luxe.
Laatste wijze raad: ga geen hypotheek aan om een museum te bouwen waar je liever niet durft te ademen. Is je huisje wat ouderwets, maar vol liefde en gelach? Dan heb jij een landgoed waar sommige vermogende Nederlanders alleen maar van kunnen dromen.
En ken jij ook van die mensen die een mooie kamer hebben voor visite, maar waar verder niemand in mag zitten? Die zijn pas écht armoedig, hoor!
