Langs de kust van Scheveningen liep ik op het strand, toen er ineens een wat eigenaardige jongen op me af kwam. Ik zag meteen een moedervlekje net onder zijn linker oor. Op dat moment schoten de woorden van mijn oom Joris door mijn hoofd: Je zult jouw levenspartner aan het strand ontmoeten, wacht maar af.
Een poosje daarvoor had ik afscheid genomen van mijn broer op het station van Utrecht. Onze moeder was vol emoties, want door haar hoge leeftijd maakte ze zich zorgen dat dit misschien wel de laatste keer was dat ze hem in deze wereld zou zien. Ik wilde graag mijn broer en zus nog eens goed zien en besloot op reis te gaan. De eerste stop was bij mijn oom Joris in Amersfoort. Zoals altijd maakte hij grapjes over mijn aanstaande bruiloft die over een half jaar gepland stond, en ik deed alsof ik hem officieel uitnodigde. Let goed op, zei hij met een knipoog, de ware heeft een bijzonder merkteken… Het was prachtig weer, het licht viel mooi over de weilanden.
Toen ik aankwam in Haarlem, werden we hartelijk ontvangen door tante Maartje en haar man. De volgende ochtend besloten mijn nichtje Noor en ik dat het weer perfect was voor een frisse duik. Na het zwemmen keerden we terug naar huis voor de lunch. Noor was nog niet moe, integendeel, ze had zin in wat avontuur en trok mij mee voor nog een rondje strand en later naar de bioscoop. Toen we uit het water kwamen, stapten er twee jongens op ons af en vroegen de weg naar de Veerstraat. Noor legde vriendelijk uit, terwijl de tweede jongen mij bestudeerde en toen ineens vroeg: Sorry, heet jij toevallig Lotte?
Ik moest lachen om die onverwachte vraag en trok één wenkbrauw op. Snel voegde hij er aan toe: Je woont toch in Amsterdam? Mijn zus Marieke is een vriendin van jou. Op foto’s van haar heb ik je vaak gezien, dus ik was benieuwd of ik je ooit in het echt zou tegenkomen. Op dat moment viel me op dat hij een opvallend geboortemerk op zijn arm had. We besloten samen met zn vieren naar de bioscoop te gaan en daarna heerlijk langs de kust te wandelen terwijl de zon onderging.
Toen het tijd werd om afscheid te nemen, zei de jongen dat hij samen met zijn vriend net een zakenreis had afgerond en de volgende dag alweer naar huis zou gaan. Hij vroeg of hij mijn nummer mocht hebben en of hij me misschien eens mocht bellen. Ik vond het wel leuk, dus gaf ik hem mijn nummer. Tien dagen daarna stond hij samen met mijn moeder op Schiphol om me op te halen. En geloof het of niet, een half jaar later gaven we elkaar het jawoord in een gezellig zaaltje in Haarlem, tussen vrienden en familie, vol liefde en een beetje magie.
