23 jaar oud en ik begin weer helemaal opnieuw. Ik heb milieukunde gestudeerd aan de Wageningen Universiteit, omdat mijn vader dat wilde. Toen ik mijn vwo-diploma haalde in Amersfoort, wilde ik eigenlijk modeontwerp gaan studeren aan de HKU in Utrecht. Tekenen doe ik al sinds ik me kan herinneren; ik knapte mijn eigen kleren op, naaide dingen met de hand. Maar thuis was dat geen optie.
Op een avond aan de eettafel zei mijn vader resoluut:
Dat is geen serieus beroep. Je moet iets kiezen waarmee je straks écht werk vindt.
Die woorden galmden na toen ik mij inschreef voor milieukunde. De eerste maanden waren zwaar; ik snapte het vak niet en voelde me voortdurend buitenstaander. Elke keer als ik dacht aan stoppen en overstappen, drong mijn vader er krachtig op aan:
Je bent nu begonnen. Je maakt dit eerst af.
Daarna kun je doen wat je wilt, maar je haalt eerst dat diploma.
Dus ik zette door. Uit angst om hem teleur te stellen, uit financiële afhankelijkheid ik had zelf niet de middelen om een andere studie te betalen.
De jaren verstreken. Ik liep stage bij een adviesbureau in Arnhem, schreef mijn scriptie, haalde mijn bul. Op de dag van de diploma-uitreiking straalde mijn vader; hij maakte fotos, omhelsde mijn moeder. Ik glimlachte, maar vanbinnen voelde ik me leeg. Een paar maanden geleden ben ik gaan werken als milieukundige in Amsterdam. Het was een goede baan, maar ik voelde geen verbondenheid.
s Avonds, thuis in mijn studentenkamertje, trok ik mijn bedrijfskleding uit en begon te tekenen. Urenlang zocht ik naar stoffen, maakte schetsen, bekeek collecties van Nederlandse ontwerpers. Ik revampte oude kleren, naaide voor vriendinnen, repareerde broeken. Mijn moeder betrapte me:
Ik zie dat je daar niet gelukkig bent.
Ik zweeg, maar ze had gelijk.
De grote confrontatie kwam toen ik aan mijn vader vertelde dat ik me had ingeschreven voor de opleiding Modevormgeving in Rotterdam. Zijn woede sloeg om in teleurstelling:
Na alles wat ik geïnvesteerd heb?
Ga je je beroep opgeven?
Dit is jeugdigheid!
Ik heb hem gerustgesteld dat ik mijn eigen boontjes ga doppen, dat hij niets hoeft bij te betalen. Het gesprek was kil. Wekenlang wisselden we amper normale woorden.
Toch heb ik het doorgezet. Heb lesroosters opgezocht, stof gekocht bij Jan Sikkes, mijn dagen opnieuw ingericht. Ik zoek ernaast parttime werk bij een koffiezaak in Utrecht. s Ochtends werk ik, s middags en s avonds ben ik op de opleiding. Er zijn momenten dat ik kapot moe thuiskom, rugpijn heb, nog tot laat aan het naaien ben. Sommige weken moet ik ieder dubbeltje en iedere euro drie keer omdraaien.
Op de academie ben ik de laatkomer. Diegene die al een diploma heeft. Degene die weer vanaf nul begint. Voor het eerst ben ik daar niet beschaamd om. Eindelijk doe ik wat bij mij past. Soms zit ik urenlang gebogen boven de naaimachine in het atelier en vergeet ik de tijd. Ik word wakker met een heel nieuw gevoel.
Mijn vader kan het nog steeds maar moeilijk verkroppen. Soms zegt hij dat hij hoopt dat ik geen vergissingen maak. Ik ga dan niet in discussie. Ik ga gewoon door.
Of het nu ideaal wordt en of alles straks soepel loopt, weet ik niet Maar eerlijk, wat denken jullie: heb ik nu wel de juiste keuze gemaakt?
