Luister, ik moet je echt wat vertellen over Marieke het is zon bizar verhaal, echt waar. Op een doordeweekse ochtend ging haar man, Jeroen, gewoon naar zijn werk in Amsterdam, zoals altijd, maar die dag kwam hij niet meer thuis. Marieke heeft zich helemaal suf gebeld: politie, ziekenhuizen, vrienden, niks. Bleek uiteindelijk dat het hem allemaal teveel was geworden met het gezinsleven. Hij was er gewoon mee gekapt.
Hoe ze elkaar ontmoet hebben is juist zo lief eigenlijk. Ze kwamen elkaar tegen op de bruiloft van gezamenlijke vrienden in Utrecht. Direct was het raak, je weet wel, liefde op het eerste gezicht de hele avond samen aan het dansen, glimlachen, praten. Binnen een paar maanden woonden ze samen en waren ze getrouwd. Niet veel later bleek Marieke zwanger te zijn. Maar geloof het of niet, door omstandigheden heeft ze nooit een echo kunnen laten maken steeds kwam er iets tussen: ze was ziek, het werk liet haar niet gaan, of het kwam gewoon niet uit.
Die zwangerschap was trouwens geen makkie. Marieke was constant moe, misselijk, haar rug deed vreselijk pijn. Door haar dikke buik kon ze nauwelijks lopen, dus lag ze vaak uitgeput op de bank. De laatste maand kwam ze helemaal de deur niet meer uit. Jeroen hield echt wel van haar en deed zijn best, maar door zijn baan werkte hij zich drie slagen in de rondte.
En toen, een paar weken te vroeg, begon de bevalling. Artsen waren geen moment van haar zijde te slaan. En toen ongelofelijk beviel Marieke van een drieling: twee meiden en een jongen! Ze stond helemaal stijf van de schrik. Jeroen kwam de kamer binnen en kon niet geloven wat hij zag. In één klap vader van drie.
Terwijl Marieke nog in het ziekenhuis lag, heeft Jeroen snel alles gekocht wat ze nodig hadden. Maar ja, ze hadden een klein appartementje in Rotterdam, dus elk vrij plekje stond meteen vol met ledikantjes en rommel. Terug naar huis konden ze nergens behalve hun eigen stekkie. En vanaf toen begon de echte chaos: slapeloze nachten, altijd zieke kindjes. Jeroen droomde van het leven van eerst zorgeloze liefde, romantische avonden, lange gesprekken samen. Maar daarvan kwam gewoon niks meer terecht.
Marieke deed haar best om het allemaal bij te houden, maar haar hoofd stond nauwelijks nog naar wat anders dan de kinderen. Ze had helemaal geen aandacht meer voor Jeroen. En op een dag is hij gewoon niet meer thuisgekomen van zijn werk.
Marieke was helemaal in de war en belde rond. Politie, ziekenhuizen, vrienden. Maar Jeroen bleek er gewoon vandoor te zijn, hij kon het niet meer aan.
En toen wist Marieke: nu moet ik sterk zijn. Ze stond er niet helemaal alleen voor, want haar moeder, Els, kwam bij haar inwonen om te helpen met de kinderen. Samen sleepten ze zich erdoor het was zwaar, maar ze deden het. Ze moesten rondkomen van de kinderbijslag en de AOW van haar moeder.
Toen, niet veel later, opende een nieuw winkelcentrum bij hun in de buurt, en Marieke ging daar solliciteren. Ondanks haar hele situatie werd ze aangenomen, omdat ze gewoon betrouwbaar overkwam ze is echt niet te stuiten, die vrouw.
Vanaf dat moment ging het langzaam beter. Uiteindelijk kon Marieke zelfs een oppas betalen, wat haar moeder enorm opluchtte. En een paar jaar later, geloof het of niet, werd ze gepromoveerd. Ze bloeide helemaal op mooie vrouw geworden, goed verzorgd en vol zelfvertrouwen. Op een dag stond Jeroen ineens weer voor haar neus. Bleek dat hij zijn ouders kwam opzoeken in de stad en dan wil je na al die tijd ook je kinderen zien hè.
Hij vroeg het haar of ze hem misschien kon vergeven, of er nog een kans was voor hen. Maar Marieke keek hem aan, en ze wist zeker: dit hoofdstuk is echt voorbij. Haar gevoel voor hem was al lang doodgebloed. Dat zei ze hem ook gewoon. Toen hij uiteindelijk vertrok, voelde ze alleen maar enorme opluchting. Ze had het verleden eindelijk afgesloten. En wat voor haar lag, dat was eindelijk haar eigen toekomst.
