Bij tante Ria viel het servies in duigen. Voorgoed. Het was het bruiloftsservies, geschikt voor twaalf personen. Vaarwel, gouden randjes en stempels ‘Made in Germany’ op de achterkant van elk bordje — ome Kees donderde van de zolder met de doos in zijn handen. — O jee! — zei tante Ria nieuwsgierig. — Maar het is toch porselein! Alsof porselein niet kan breken. Pas later drong de ramp tot haar door, en lag ze in de leunstoel: ‘Nico, haal de valdispert!’ Ze belde iedereen op, zelfs mij, ondanks dat het interlokaal was, en rouwde om haar jeugd, versplinterd in duizenden scherven: — We hebben het twintig jaar geleden gekregen van onze ouders. Nooit aangeraakt, altijd bewaard voor een bijzonder moment, voor ons porseleinen, God hebbe ze lief, huwelijksjubileum. En wat nu? Papa overleden, Kees een verstuikte enkel, en ik last van mijn bloeddruk. En let op: niemand heeft ooit echt gegeten van die borden. Echt, we zijn gekken. En ik dacht na. Waarom bewaren we serviezen, sieraden en mooie momenten voor ‘die ene speciale dag’? Waarom liggen de geurkaarsen klaar voor alleen ‘de bijzondere nacht’, stoppen we diamanten oorbellen weg in een doosje, tikken we een kind op de vingers dat te vroeg de worst van tafel wil snaaien, en houden we lieve woorden tot Valentijnsdag? Wat maakt deze dag, dit moment, minder waard dan die ‘kijk uit naar later’ dagen? Is het echt ‘later komt nog wel’? Nagenoeg alle telefoontjes uit de wankelende Twin Towers in New York gingen over liefde verklaren. Mensen belden hun geliefden, lieten berichtjes achter op antwoordapparaten. ‘Ik. Hou. Van. Jou.’ — dat bleek het allerbelangrijkste dat ze nog op aarde wilden zeggen. De realiteit, volgens de encyclopedie, is ‘dat wat nu werkelijk bestaat’ — hét moment tussen verleden en toekomst. Stel niets uit, verstop het niet op zolder of in de kast, wacht niet op ooit — wat je nú plezier, vreugde en een glimlach kan geven. Er is geen morgen. Er is alleen vandaag, en dat is even uniek als pakweg 31 december of 8 maart. Dus laten we ons haasten. Maak het goed. Zie de zee. Speel met je zoon, knuffel je dochter, geef je moeder nóg een flesje Chanel No. 5 — opdat ze het niet alleen met Kerst gebruikt, maar elke dag. We moeten nog zoveel. Het boek lezen. Zee-egelsoep of geroosterde sprinkhanen eten. Je favoriete film kijken en die vuile vaat vergeten. Koop voor tante Ria een nieuw servies en organiseer een groots diner. En zeg dat je van iemand houdt — voor het doek écht valt.