Ik ontmoette mijn “vriendin” tijdens een cursus die ik volgde om te solliciteren bij een zeer prestigieuze organisatie. Eerlijk gezegd vond ik het moeilijk om alle stof te begrijpen en zij hielp me vaak. We rondden de cursus af, bleven contact houden, maar terwijl zij financieel nog op haar ouders steunde, stond ik er als getrouwde vrouw zonder die hulp alleen voor. Toen ik een baan zocht, had ik geluk dat een kennis mij aanbeval – het proces duurde lang. We zagen elkaar een paar keer, maar zij zei vaak op het laatste moment af omdat het “te laat werd”. Toen we eindelijk werden uitgenodigd voor de sollicitatie en het examen, werkte ik niet meer en spaarde ik geld voor medische behandelingen, terwijl haar ouders alles betaalden. Zij slaagde meteen, ik werd niet aangenomen, ook niet na meerdere pogingen. Om hulp vragen had weinig zin, want ze was “altijd druk” en verdween maandenlang. De moeilijkste periode brak aan, zonder werk tot februari. Toen ik na veel moeite aan de slag ging, werkte ik doordeweeks én in het weekend. Eind februari nam zij contact op voor een afspraak in maart — waarvoor ik speciaal vrij moest nemen. Maar ze antwoordde niet, kwam niet opdagen en ik kreeg problemen op mijn werk. Pas de maandag erna stuurde ze een WhatsApp dat er een “familieprobleem” was. Boos reageerde ik maanden niet. Na een operatie belde ze toevallig; ik was kwetsbaar, toch spraken we even. Daarna verdween ze — weer. En als ze wél wilde afspreken, kon het alleen wanneer het mij niet uitkwam, iets waar ik na al die teleurstellingen steeds vaker voor afzegde. Ze bleef bellen, vroeg naar mijn familie en maakte stekelige opmerkingen, vooral over mijn gescheiden ouders — haar manier van contact voelde steeds pijnlijker en ik trok mij langzaam terug, tot ik haar overal verwijderde op social media. Op mijn verjaardag belde ze boos op, vroeg waar het was misgegaan; ik zei eerlijk dat er altijd wel tijd was voor anderen, maar niet meer voor haar. Ze zei dat ze alleen maar had willen helpen en nu zou stoppen met contact zoeken. Maar het raakte me diep. Vertrouwen is moeilijk geworden: ze gunde mij succes, maar nooit meer dan haarzelf, en het leek alsof ze me op afstand wilde houden in plaats van echte vriendschap te bieden. Soms vraag ik me af of ik haar zelfs als romantische interesse gezien heb, door haar jaloezie op mijn partner en haar opmerkingen over andere vriendinnen. Ik was altijd open en eerlijk, misschien was dat mijn vergissing. Het doet me pijn dat ze nooit echt om mij gaf; ze hield me gewoon graag dichtbij. Ik dacht dat we een echte vriendschap hadden, maar dat bleek niet zo te zijn. Vertrouwen kost nu moeite. Ik zou graag meer vrienden hebben, maar dat is in Nederland niet altijd makkelijk.

Ik ontmoette mijn vriendin tijdens een cursus die ik volgde, omdat ik graag wilde solliciteren bij een prestigieus bedrijf in Amsterdam. Eerlijk gezegd vond ik het lastig om sommige lesstof te begrijpen, maar zij hielp mij veel. De tijd verstreek, we rondden de cursus af en hielden contact. Zij was nog financieel afhankelijk van haar ouders, terwijl ik getrouwd was en niet op familie kon rekenen.

Ik was op zoek naar werk, tot een vriend mij uiteindelijk aanbeval. Dat sollicitatieproces duurde echter erg lang. We zagen elkaar af en toe, maar zij zegde vaak op het laatste moment af met het excuus dat het al te laat werd. Ik had het ook druk, maar we hielden contact tot we werden uitgenodigd om officiële documenten in te leveren en tests te doen. Tegen die tijd werkte ik niet meer en spaarde ik geld voor medische behandelingen. Zij daarentegen werd door haar ouders geholpen bij alles.

Tijdens het examen werd zij de eerste keer meteen aangenomen, ik helaas niet. Ik probeerde het nog twee keer, maar zonder succes. Ik vroeg haar om mij te helpen met leren, maar zij was steeds druk bezet. Daarna hoorde ik niks meer van haar in december en januari. Zelf bleef ik werken zoeken, zonder succes tot half februari – dat was een moeilijke periode voor mij. Toen ik eindelijk aan het werk kon, waren mijn dagen en weekenden gevuld.

Eind februari nam ze weer contact met me op en stelde voor om begin maart af te spreken. Ik twijfelde, want ik had weinig zin om mensen uit die wereld nog te zien het deed pijn dat ik niet aangenomen was maar ik stemde toe omdat ik haar als bijzonder beschouwde. De afspraak zou op zaterdag zijn; daarvoor vroeg ik speciaal vrij op mijn werk. Vrijdagavond stuurde ik haar een bericht, maar ze reageerde niet. Ook zaterdag hoorde ik niets, dus zagen we elkaar niet. Mijn werkgever was geïrriteerd wegens mijn plotselinge afwezigheid, terwijl mijn vriendin zich pas maandag liet horen via WhatsApp, met de uitleg dat ze een familieprobleem had.

Ik was boos en reageerde drie maanden lang niet meer op haar berichten. Daarna onderging ik een operatie, en toevallig belde zij precies toen. Ik zei dat ik net geopereerd was en nog zwak voelde, maar sprak toch met haar. Ze zei:
Als je wil, ga dan slapen en ik bel straks nog om te horen hoe het met je gaat.
Maar ze belde nooit terug.

Twee maanden later klonk ze opnieuw en wilde afspreken, maar alleen doordeweeks. Inmiddels had ik s middags lessen waarvoor ik veel betaalde, en die wilde ik niet laten schieten voor haar. Aanvankelijk twijfelde ik, maar uiteindelijk heb ik zelf afgezegd.

Daarna begon ze vaker te bellen om te vragen hoe het ging, maar ik kreeg steeds meer het gevoel dat ze me uitlachte. Ze vroeg vaak naar mijn familie en raakte telkens het onderwerp echtscheiding aan, terwijl dat eerder over haar ouders ging dan over de mijne. Ik begon haar opmerkingen te herkennen en nam afstand ik gaf korte of ontwijkende antwoorden.

Langzamerhand verwijderde ik haar van mijn social media. In maart het jaar erop verwijderde ik haar definitief. Ze stuurde nog een berichtje, maar ik negeerde het. De dag na mijn verjaardag belde ze boos op, ze wilde weten waarom ik geen contact meer zocht. Ze zei dat ze me altijd wilde helpen en niet snapte waarom ik zo deed. Ik vertelde haar dat ik nooit tijd voor mezelf had, maar blijkbaar wel tijd om met anderen op de foto te staan. Ik zei:
Zoek andere mensen op.

Toen zei ze dat ze alleen had willen helpen, en dat ze me niet meer zou lastigvallen. Eerlijk? Dat deed pijn. Het heeft mijn vertrouwen in mensen flink geschaad. Ze wilde wel dat ik gelukkig was, maar niet gelukkiger dan zijzelf. Echt om mij gaf ze nooit, terwijl ik haar altijd met zorg en aandacht benaderde.

Soms denk ik dat ze misschien meer in mij zag, omdat ze weleens denigrerende opmerkingen maakte over mijn partner en graag over anderen sprak. Ik ben altijd open en eerlijk tegen haar geweest waarschijnlijk was dát mijn fout. Het doet pijn, omdat ze mij eigenlijk gebruikte om zichzelf beter te voelen: ik dacht dat ons contact oprecht was, maar dat bleek niet zo. Mijn vertrouwen is stuk en nieuwe vriendschappen sluiten gaat moeizaam, hoewel ik het graag zou willen.

In Nederland zeggen ze: beter alleen dan in slecht gezelschap. Soms betekent zelfrespect dat je durft los te laten, hoe moeilijk het ook is. Je hoeft niet te blijven vechten voor vriendschappen die niet wederzijds zijn. Het is beter jezelf trouw te blijven en te kiezen voor relaties die je echt goeddoen.