Ik ben 25 jaar oud en al twee maanden woon ik bij mijn oma. Mijn tante haar enige overgebleven dochter is plotseling overleden, precies twee maanden geleden. Tot dat moment deelde mijn oma het huis en haar dagelijkse stilte met haar. Ik kwam vaak langs, we dronken thee tussen de kamerplanten en geraniums, maar ieder had een eigen ritme. Alles veranderde abrupt toen mijn oma alleen achterbleef.
Verdriet is geen onbekende voor mij. Mijn moeder stierf toen ik negentien was; sindsdien heb ik leren omgaan met afwezigheid als met een vertrouwde jas. Mijn vader heb ik nooit gekend. Geen geheim, geen verzwegen verleden hij was er gewoon niet. Dus toen mijn tante verdween, voelde ik het glashelder: alleen mijn oma en ik zijn nog over.
De eerste dagen na de begrafenis waren als dwarrelende veertjes in de lucht. Mijn oma huilde niet veel, maar haar verdriet droop van kleine dingen ze liep trager, vergat het licht uit te doen en staarde lang uit het raam naar de stromende gracht beneden. Ik zei mezelf dat ik een paar dagen zou blijven. Die dagen werden weken. Tot ik op een ochtend mijn kleren opvouwde en doorhad dat ik niet meer weg zou gaan.
Vanaf dat moment volgden meningen elkaar als voorbijtrekkende treinen op station Amsterdam Centraal. Sommige mensen zeggen dat ik het enige juiste doe hoe kun je een oude vrouw die net haar dochter heeft verloren alleen laten? Anderen zuchten dat ik mijn jeugd verkwist; dat iemand van 25 hoort te reizen, kroegen te bezoeken, te daten, een backpack te pakken je leeft maar één keer. Ze vragen me of het niet zwaar voor me is, of ik me niet gevangen voel, of ik niet bang ben later alsnog alleen achter te blijven.
Voor mij voelt het anders. Ik werk, spaar wat euros, houd het huis netjes aan de Prinsengracht, neem mijn oma mee naar de huisarts, we koken samen erwtensoep en stamppot en ‘s avonds kijken we naar Nederlandse politieseries. Ik heb niet het gevoel dat ik opgeef; ik heb het gevoel dat ik kies. Op dit moment heb ik geen partner, ik droom niet van kinderen of van emigreren naar een verre stad. Ik verlang naar stabiliteit, naar samen-zijn, naar het niet herhalen van een eenzaam verleden dat ik veel te goed ken.
Mijn oma is het enige dat me nog direct verbindt aan mijn familie, als een kaarsje in het grijze polderland. Geen moeder meer, geen tante, geen vader. Ik wil niet dat ze haar laatste jaren slijt met het gevoel een blok aan het been te zijn, of onzichtbaar te worden aan de keukentafel. Ik wil niet dat ze elke dag alleen eet, of in slaap valt met het idee dat er niemand is.
Misschien zal mijn leven later van richting veranderen. Misschien ga ik ooit op wereldreis, ontmoet ik iemand, of vertrek ik toch. Maar vandaag is dit mijn plek. Niet uit plicht, niet uit schuld, maar uit liefde voor mijn oma. En misschien ook wel uit liefde voor mezelf, omdat ik naast haar gewoon mag zijn.
Wat zou jij doen als je zon droomdoolhof binnenstapte?
