De vriendin van mijn man vroeg telkens weer om zijn hulp – tot ik besloot in te grijpen – “Nou, André, alsjeblieft! Ik weet écht niet wat ik moet doen, het water spuit overal en ik overspoel zo de benedenburen – je weet wel, mevrouw De Vries, die komt meteen verhaal halen! Mijn handen trillen, ik weet niet eens waar de hoofdafsluiter zit!” De stem klonk zo paniekerig en klaaglijk door de telefoon, dat zelfs ik het aan de andere kant van de eettafel kon verstaan, ondanks dat het toestel niet op speaker stond. Tanja legde langzaam haar vork neer op het bord. Het geluid van bestek op porselein klonk als het startsignaal van een volgende ronde in de strijd die ze nu al drie jaar voerde. Tegenover haar zat haar man André, die schuldbewust op zijn lip beet, soms naar het koud wordende stoofpotje keek, soms naar het lichtgevende schermpje van zijn smartphone. – “Lara, rustig maar,” mompelde hij. “Welke kraan bedoel je? Onder de gootsteen of bij het toilet? Je moet de hoofdafsluiter dichtdraaien.” – “Ik heb geen idee waar die is! André, kom alsjeblieft! Ik ben bang! Straks is het kokend water! Ik sta hier alleen, ik vind het doodeng!” André keek zijn vrouw hulpeloos aan. In zijn blik zag Tanja de onuitgesproken smeekbede en gelatenheid die haar de laatste tijd zo vaak was opgevallen. – “Tan, hoor je dat? Ze gaat haar hele flat onder water zetten. Lara is echt een ramp op technisch gebied, ze lijkt wel een kind. Ik moet echt even gaan.” – “Natuurlijk moet je gaan,” antwoordde Tanja koeltjes, haar innerlijke storm verbergend. “Het is tenslotte niet onze trouwdag vandaag. We hadden deze avond ook niet al weken geleden samen gepland. En ik heb zeker geen drie uur in de keuken gestaan. Dus ga maar, André. Red Lara, ze overleeft het echt niet zonder jou.” – “Begin nou niet,” verzuchtte André, terwijl hij gehaast zijn autosleutels pakte. “We zijn toch jeugdvrienden. Ze zit echt in de penarie. Ik ben zo terug. Gooi jij het stoofpotje even in de oven zodat het warm blijft?” De voordeur viel dicht. Tanja bleef alleen achter in de flat, vervuld van de geur van feestelijk eten en een bittere nasmaak van teleurstelling. Ze liep naar het raam en zag de auto van haar man de straat in verdwijnen, richting nacht. Lara. Die naam was het derde wiel aan hun huwelijk geworden. Jeugdvriendin, klasgenootje, “één van de jongens” – zo noemde André haar. Haar opwachting maakte ze vlak na haar scheiding, en sindsdien was haar aanwezigheid niet meer weg te denken uit hun leven. Eerst vroeg ze zelden iets, zoals een kast verplaatsen of een computer installeren. André, altijd bereid om iedereen te helpen, zei geen nee. Maar haar verlanglijstje werd alsmaar groter: een lekke band op de snelweg, een plank die uit de badkamer viel, ergens een kast die met spoed in elkaar moest worden gezet omdat haar hele huis volgens haar “onbewoonbaar” was. Het gebeurde altijd precies als Tanja en André samen plannen hadden. Tanja was geen jaloerse dramaqueen. Ze begreep: vriendschap is vriendschap. Maar haar intuïtie fluisterde dat het niet ging om kapotte kranen. Lara was een opvallende, verzorgde vrouw, en haar blik en stem tegenover mannen lieten er geen misverstand over bestaan dat zij zich graag liet redden. André voelde zich de held, de redder – en Lara speelde het hulpeloze meisje. Tanja bewaarde het eten. Haar eetlust was weg. André kwam pas na drie uur terug, vies, moe maar trots. – “Pfew, het was echt een waterballet! De afvoer was gesprongen. Moest nog op pad voor nieuwe pakkingen ook. Lara was helemaal in paniek, ze heeft valeriaantjes genomen.” – “Heeft ze je tenminste nog een kop thee gegeven?” vroeg Tanja, zogenaamd verdiept in haar boek. – “Ja hoor, en er was appeltaart. Ze had zelfs speciaal Charlotte gebakken. Ze zegt dat ze zich rot voelt omdat ze onze avond verstoord heeft.” Appeltaart, dacht Tanja. Dus terwijl het water door haar huis gutste, stond er gewoon gebak in de oven? Ze zei niets meer. Ruzie maken was zinloos – André verdedigde Lara altijd en vond Tanja meteen onredelijk of jaloers. Dit moest slimmer. De volgende keer ging ze gewoon mee Lara “redden”. Die volgende keer kwam sneller dan verwacht. Op zaterdagochtend stonden Tanja en André op het punt om naar hun volkstuin te gaan. Het was prachtige meizon, de barbecue lag al in de kofferbak, in Tanja’s hoofd klonk een ontspannen middag aan de veranda. Andrés telefoon ging over. Tanja herkende de ringtone voor Lara en spande zich onwillekeurig aan. – “Ja, Lara? Hoezo vonken? Serieus? Ruikt het naar rook? Wacht met aanraken, zet de stoppenkast uit! Ja, ik kom eraan.” André keek onzeker naar zijn vrouw. – “Tan, er is een probleem…” – “Stopcontact?” viel Tanja hem in de rede. – “Erger. De stoppenkast knettert en ruikt naar brand. Ze is bang dat het in brand vliegt. Storingsdienst komt zaterdags laat en rekent de hoofdprijs.” – “Dus de volkstuin gaat niet door?” – “Jawel, als het meevalt. We rijden langs haar, ik kijk even. Jij kunt thuis blijven, ik ben zo terug.” – “Nee André. We rijden samen. We waren samen op weg en ik wil Lara graag weer eens zien.” André protesteerde niet. De autorit verliep gespannen. Lara deed open in een satijnen badjasje – kort, met perfecte make-up. Toen ze Tanja zag, veranderde haar gezicht heel even, maar ze herpakte zich razendsnel. – “Tanja! Wat een verrassing! En ik loop er zo bij… Slordig en met de schrik nog in de benen!” Ze veegde een niet-bestaande traan uit haar perfect gekrulde wimpers. “Kom binnen, André, mijn redder…” Tanja bleef in de gang staan. – “Wil je koffie, Tanja? Dan gaan de mannen aan het werk,” bood Lara aan, in de hoop Tanja weg te lokken. – “Nee hoor, ik blijf maar even. Misschien moet ik André een zaklamp aangeven.” André keek wat opgelaten richting zekeringenkast. “Tja,” zei Tanja na een tijdje, “waarom belde je de woningbouw niet, Lara? Hun storingsdienst is 24 uur bereikbaar. Dit is echt kluswerk voor een monteur.” – “Ach bah, die mannen zijn lomp en saggerijnig. André heeft gouden handen. Alleen hem vertrouw ik.” – “De gouden handen van mijn man hadden vandaag eigenlijk geen zekeringen moeten vervangen, maar barbecueën,” zei Tanja netjes glimlachend. “We zouden immers naar de volkstuin.” Lara legde haar handen ineen: “Sorry! Alles gaat altijd in de soep zonder man in huis! Jij boft maar met een André om je heen.” Het “probleem” bleek in 15 minuten opgelost. Lara sloeg meteen haar slag: “André, kan je gelijk het automaat vervangen? Jij weet precies wat ik nodig heb!” – “André kan dat niet,” antwoordde Tanja scherp. “Wij gaan naar de volkstuin. En volgend weekend hebben we al plannen. Bel gewoon een elektricien, Lara. Hier heb je alvast het type automaat op een briefje.” Lara keek haar aan met een mengeling van afgunst en gekwetste trots, maar glimlachte snel haar man weer toe. “Blijven jullie nog wat koffie drinken? Ik heb éclairs gehaald!” – “Nee bedankt,” antwoordde Tanja beslist. “We hebben een druk schema.” Buiten probeerde André zijn vrouw nog tegen haar vriendinsnauwe optreden in bescherming te nemen. – “Ze meent het echt goed, Tan…” – “Ze is alleen maar uit op jouw aandacht, André. Niet op je kennis van zekeringen. Zie je dat echt niet?” – “Ach, we kennen elkaar al jaren. Ik ben als een broer…” – “Een broer die alles repareert, luistert en haar ego streelt. Heel geschikt.” Ze vertrokken naar de tuin, maar de sfeer was bedorven. Tanja wist: Lara gaf zo snel niet op. Ze hield van die macht om anderen aan het lijntje te houden. De doorbraak kwam pas toen André uit logeren was voor zijn werk. Op vrijdag belde hij: “Tan, ik ben bijna thuis, maar ik moet even bij Lara langs. Ze heeft zichzelf verwond met een gordijnrail en kan niet lopen. Even helpen.” – “Nee, André. Jij gaat naar huis. Ik ga wel naar Lara.” – “Wat? Waarom?” – “Ik weet beter welke zalf ze nodig heeft. Jij gaat lekker eten en uitrusten. Ik regel het.” Thuis zocht Tanja een klusjesdienst uit, bestelde medicatie bij een apotheek en belde Lara op om te zeggen dat ze onderweg was. Bij Lara thuis was het halve huis sfeervol verlicht door kaarsjes. Wijn, glazen. Lara lag languit in hetzelfde satijnen badjasje, de ‘gewonde’ voet omhoog. Toen Tanja binnenkwam schrok Lara zich wild. – “Tanja?! Wat doe jij hier? Waar is André?” – “Thuis, aan het eten. Ik heb je zalf meegenomen. En een klusjesman. Die komt de gordijnrail ophangen.” Precies op dat moment ging de bel. Tanja liet de klusjesman binnen, betaalde hem en gaf de zalf af bij Lara. – “Alles opgelost. Is er verder iets dat je geregeld wil hebben? Of had je gewoon behoefte aan aandacht – van mijn man?” Lara explodeerde van woede, maar had niets meer in te brengen. Tanja liet haar achter, opgelucht en trots. Thuis legde zij haar man uit hoe de vlag erbij hing. André voelde zich beschaamd, gaf eindelijk toe dat Lara hem bespeeld had, en beloofde voortaan zijn grenzen te bewaken: Lara kreeg het nummer van de klusjesdienst, niet meer van André. En Lara? Die bellen liet niet meer van zich horen. Een halfjaar later zag Tanja haar weer – hand in hand met een andere man, sjouwend met tassen van dure winkels. Iedereen had zijn plek gevonden, de rust was teruggekeerd. En als er nu wat kapot gaat? Dan lossen Tanja en André dat, samen, heerlijk op hun eigen manier op. Vond je dit herkenbaar? Vind jij ook dat vriendschap grenzen heeft? Laat het me weten met een like en een reactie!