Als kind wilde ik niets liever dan weten wie mijn vader was. Ik groeide op in een kindertehuis in Utrecht, en na verloop van tijd werd zijn afwezigheid gewoon een onderdeel van mijn leven. Op mijn veertiende ontmoette ik Sjoerd, de vader van mijn kinderen, en ik voelde geen enkele drang om naar mijn vader te zoeken. Het leven kabbelde door.
Jaren later liep mijn relatie stuk. Precies op dat moment vrijwel zonder dat ik ernaar op zoek was bracht het lot mij bij mijn vader. Ik runde mijn eigen bloemenwinkel in Den Haag en op een dag kwam er een klant binnen. De klik was er meteen en terwijl we praten, vertelde ik spontaan dat ik mijn vader nog nooit had ontmoet. Deze man bood aan te helpen, en samen vonden we mijn vader terug in een klein dorpje vlakbij de Friese grens, waar hij zijn hele leven had gewoond.
Toen het moment eindelijk daar was en ik hem ontmoette, overspoelde een emotie mij die ik nooit kan omschrijven. Het was blijdschap, haast onwerkelijk. We begonnen samen plannen te maken weekendjes naar de Waddeneilanden, lange telefoongesprekken, kleine gebaren van affectie. Ik kocht hem nieuwe truien, verwende hem met Friese suikerbrood, we maakten fietstochtjes samen en ik betaalde alles, of hij nu geld had of niet. Hij zag er vaak onverzorgd uit, eenzaam, iemand die vergeten leek door de wereld. Alsof ik de gemiste jaren wilde inhalen.
Mijn vader vertelde me dat hij eenzaam was. Hij heeft kinderen in het dorp, zei hij, maar zij gunnen hem geen geluk met een vrouw. Volgens hen zou elke vrouw die op zijn pad kwam het alleen om zijn vermogen te doen zijn. Ik vroeg hem of ik de vrouw mocht ontmoeten waarover hij sprak. Hij stemde toe. Zij heette Hilde, een harde werkster, ingetogen, altijd bezig om voor hem te zorgen. Je zag aan alles dat ze goed voor hem wilde zijn. Maar mijn vaders kinderen moesten haar niet. Ze kleineerden haar, belden soms zelfs de politie en zochten altijd naar een uitweg om haar het leven zuur te maken.
Toen ik Hilde vroeg waarom ze zo behandeld werd, vertelde ze me dat mijn vader huizen, stukken land en flinke spaartegoeden op zijn naam had staan en dat zijn kinderen er alles aan deden om te voorkomen dat iemand anders daaraan zou komen.
Toen begon het gefluister. Dat ik er was om alles af te pakken. Ik droeg niet eens zijn achternaam! Toch stond hij erop dat ik zijn naam kreeg. Ik wilde het niet, ik had geen zin in ruzie, maar hij zei dat het zijn wil was uiteindelijk stemde ik toe. Vanaf dat moment escaleerde alles. De verwijten namen toe, de ruzies kwamen openlijk aan het licht.
De band met de vrouw van mijn vader werd ondertussen alleen maar hechter. Ik stelde hen voor stiekem te trouwen en dat deden ze. Zijn kinderen werden woest, op mij en op hem. Hij heeft recht op zijn geluk, zei ik. Het huwelijk kende zijn pieken en dalen, maar later nodigde ik hen samen uit voor een weekendje Texel. Normaal ging ik alleen met mijn vader op pad. Tijdens die reis vroeg zijn vrouw me hoeveel ik bij zou dragen aan de kosten. Ik zei: niets ik betaalde immers altijd alles als ik met hem was.
Toen vertelde ze me iets wat mijn wereld deed wankelen: dat ik alles verkeerd had gezien. Mijn vader had altijd meer dan genoeg geld, en juist daarom hielden zijn kinderen hem zo streng onder de duim. Hij mocht nooit iets voor zichzelf kopen, geen nieuwe kleren, geen kleine luxe. Ik dacht dat hij aan de krappe kant zat omdat hij in een onaf huis woonde, maar in werkelijkheid beheerden anderen zijn geld.
Vanaf toen probeerde ik hem te stimuleren om ook van zijn geld te genieten, van wat hij verdiend had. Maar telkens zei hij dat zijn kinderen nee zeiden. Na het huwelijk begon zijn vrouw hem uitdrukkelijk om een bijdrage te vragen voor het huishouden, voor eten, voor dagelijkse dingen. Iedere keer als ze hem om geld vroeg, explodeerde hij van woede. Uiteindelijk gaf hij toe, maar pas na een flinke scène. Zij vertelde mij alles en het leek mij meer dan rechtvaardig.
Op een dag zaten we samen aan tafel. Zijn vrouw vroeg hem om naar de bakker te gaan en brood te halen voor haar vader. Hij raakte helemaal overstuur riep dat zij maar moest betalen, dat het altijd hetzelfde liedje was en begon een aanvaring. Ik nam het voor haar op. Ik vroeg hem wat hij ervan zou vinden als mijn man eten zou weigeren voor mijn vader. Ik zei dat hij haar oneerlijk behandelde, terwijl zij altijd voor hem klaarstond, voor hem kookte, zijn was draaide en hem liefde gaf. Ik ben moe van het eindeloze vragen om geld voor het huis, zei hij.
Toen drong de pijnlijke waarheid tot me door: mijn vader was gierig ten opzichte van de vrouw die hem al die jaren door dik en dun steunde, maar buitengewoon gul voor de kinderen die hem negeerden en slechts met hun hand ophielden.
Het huwelijk ging ten onder. Nu woont hij alleen. De schijn wordt opgehouden dat één dochter voor hem zorgt, maar iedereen weet dat hij uiteindelijk haar, haar partner en hun kinderen onderhoudt. De andere kinderen bellen alleen om bevelen te geven en hij maakt zonder aarzelen nog steeds geld over. De vrouw die altijd aan zijn zijde was, kreeg nooit wat.
Mijn gevoel tegenover hem is veranderd. Ik hou van hem, maar het is niet meer zoals vroeger. Ik nodig hem niet meer uit voor tripjes, ons contact is verwaterd. Als ik niet bel, is het stil. Ik kan het niet meer opbrengen zoals eerder. Het doet pijn om te zeggen, want zijn terugvinden was ooit zon droom en nu voelt het alsof hij weer verdwenen is.
