Tijdens hun scheiding besloot een rijke man zijn vrouw een vervallen boerderij ergens in de afgelegen polder na te laten. Maar een jaar later gebeurde er iets waar hij steil van achterover sloeg.
Rutger, je weet toch dat ik je hier niet nodig heb, hè? zei Anouk vastberaden. Draai je maar gewoon om en ga lekker terug naar de stad.
Over welke stad heb je het, joh? bromde hij vermoeid. Ze was verraden door de persoon in wie ze ooit het meeste vertrouwen had gehad, en er zat geen fut meer in haar om te discussiëren. Ze waren ooit vol goede moed begonnen, hun appartement in Utrecht verkocht, en hadden alles samen in hun zaak gestopt. Rutger bracht alleen een klein kamertje in een gedeelde woning mee, terwijl Anouk het succes binnenhaalde met haar slimheid en tomeloze energie. Ze leefden lang op de pof, verhuisden van het ene huurhuis naar het andere, totdat ze eindelijk een beetje zekerheid vonden.
Langzamerhand begon Rutger zich als een ware polderbaron te gedragen. Sluw zette hij alles op zijn eigen naam, zodat Anouk na de scheiding niets over zou houden. Toen de buit binnen was, nam hij het initiatief voor de scheiding.
Vind je dat nou eerlijk, Rutger? vroeg Anouk teleurgesteld.
Hij haalde zijn schouders op met de flair van een slecht betaalde accountant.
Ach, begin daar nou niet weer over. Jij draagt de laatste tijd niks bij. Ik regel alles, terwijl jij maar wat aanmoddert.
Jij zei toch dat ik een tijdje rust moest nemen en aan mezelf moest denken, antwoordde ze droog.
Rutger zuchtte alsof hij stad en land had afgefietst.
Ik ben dit gezeur zo zat. O ja, weet je nog die oude boerderij die ik heb gekregen van mijn oude baas, meneer Jansen? Die overleed en liet me dat waardeloze lapje grond na. Helemaal perfect voor jou. Als je het niet wil, dan krijg je helemaal niks.
Anouk glimlachte zuur. Ze had inmiddels wel door hoe de kaas op haar brood gesmeerd werd. Na twaalf jaar samen snapte ze ineens waarom je altijd zelf boter mee moest nemen.
Vooruit, maar wel één eis: de boerderij komt officieel op mijn naam.
Geen punt. Scheelt mij weer belasting, grijnsde Rutger met de zelfspot van een belastingadviseur.
Anouk zei verder niks. Ze pakte haar spulletjes bij elkaar en checkte in bij een simpel hotelletje. Vastberaden om opnieuw te beginnen of het nou een bouwval of een weiland zonder koeien was ze zou het vanzelf zien. Anders vertrok ze gewoon weer naar de stad of zocht ze iets beters.
Ze laadde haar Opel tot de nok toe met het hoognodige, de rest liet ze achter bij Rutger en zijn nieuwste scharrel. Als hij dacht dat hij nog iets had aan haar kennis, kon hij het mooi vergeten. De nieuwe liefde van Rutger die Anouk alleen van gezicht kende was minstens zo overtuigd van haarzelf als van haar IQ.
Met een spottend lachje overhandigde Rutger de papieren.
Succes ermee.
Jij ook, antwoordde Anouk laconiek.
Vergeet je niet een foto met de koeien te sturen? grinnikte hij.
Anouk stapte zwijgend in de auto en ging ervandoor. Toen ze het stadje uitreed, prikten de tranen als hagel in haar ogen. Ze had geen flauw idee hoelang ze daar gestaan had, tot er op haar raam werd geklopt.
Gaat het, meisje? Mijn man en ik zien je hier al een tijdje zitten, zei een vriendelijke oude dame alsof Anouk haar oma was.
Anouk keek op, en zag in de achteruitkijkspiegel een bushalte.
Oh, ik ben in orde. Het werd me gewoon even te veel.
De vrouw knikte begripvol.
Wij komen net terug uit het ziekenhuis. Een buurvrouw van ons ligt daar helemaal alleen nooit eens bezoek. Rijd je toevallig ook richting Friesland?
Anouk trok verbaasd haar wenkbrauwen op.
Friesland? Daar ligt die boerderij van mij!
Ja, hoewel je het nauwelijks meer een boerderij kunt noemen. De vorige eigenaar is dood, niemand geeft er meer om. Alleen een paar zachte harten zorgen nog voor die beesten, gewoon uit liefde.
Anouk grijnsde.
Wat toevallig. Ik moet ook precies daarheen! Stapt u maar in.
De vrouw plofte op de bijrijdersstoel, haar man schoof achterin.
Ik heet trouwens Anouk, stelde ze zich voor terwijl ze startte.
Mijn naam is Gerdien de Wit, dit is mijn man Jan, klonk het hartelijk.
Onderweg leerde Anouk alles over de stand van zaken op de boerderij: wie er stiekem gras jatte, wie de koeien nog wat aaide, en dat de schuur zo lek was als een mandje. Aangekomen bij haar nieuwe optrekje zag ze uitgestrekte kale velden, en een scheve stal waar hooguit twintig koeien verveeld in het niks staarden. Toch besloot ze daar te blijven, vastbesloten het Nederlandse platteland haar wil op te leggen.
Een jaar later, terwijl tachtig knettergezonde koeien tevreden graasden op haar sappige weiland, stond Anouk trots met de handen in haar heupen te kijken. Ze had het oude boerderijtje omgetoverd tot een bloeiend bedrijf, en dat was niet vanzelf gegaan. Ze verkocht haar sieraden om krachtvoer te kopen en vertimmerde haar laatste spaargeld (gelukkig in euros) om het zaakje draaiende te houden. Maar al snel liep het als een trein, en haar boerenkaas was inmiddels geliefd tot in Noord-Holland.
Op een dag kwam een vlotte jongedame, Maartje genaamd, aanzetten met een advertentie voor gekoelde vrachtwagens en dat voor een spotprijsje. Anouk herkende het telefoonnummer meteen: het was de firma van Rutger. Met een ondeugende glimlach vroeg ze Maartje om te bellen, dankzij vijf procent bovenop de vraagprijs, onder de voorwaarde dat de wagens niet aan andere boeren werden getoond.
Toen Anouk de vrachtwagens ging bekijken, kwam ze recht in de armen van Rutger terecht, die haar aankeek alsof hij een haring had doorgeslikt.
Jij wilt ze kopen? stamelde hij.
Tuurlijk, voor de boerderij die jij me gegeven hebt. Het is inmiddels een prima zaak, we gaan uitbreiden, zei Anouk kalm.
Rutger stond erbij en keek ernaar. Terwijl zijn leven afbrokkelde als een oud stroopwafel, had Anouk het verleden al lang achter zich gelaten.
Uiteindelijk vond Anouk de ware liefde bij Henk, een handige monteur die haar boerderij naar een hoger plan tilde. Samen vierden ze het kraamfeest van hun dochtertje met beschuit en muisjes, terwijl Rutger vanaf de zijlijn machteloos toekeek hoe zijn eigen leven langzaam uit zijn handen gleed.
