Mijn moeder is 89 jaar oud. Twee jaar geleden is ze bij mij komen wonen. Elke ochtend hoor ik haar rond 7.30 uur opstaan. Dan praat ze zachtjes met haar oude kat en geeft hem eten. Daarna maakt ze haar ontbijt klaar en geniet ze met haar kopje koffie op het zonnige balkon tot ze helemaal wakker is. Vervolgens pakt ze de vloerwisser en loopt een ronde door het hele huis (zo’n 240 vierkante meter) — zegt ze zelf, haar dagelijkse workout. Daarna gaat ze koken, de keuken opruimen of doet haar vaste oefeningen, als ze daar zin in heeft. ’s Middags is het tijd voor haar wisselende beautyritueel. Soms duikt ze in haar enorm uitgebreide kledingkast — zo chic, bijna een museumcollectie. Ze geeft sommige jurken aan mij, weer andere aan iemand anders en verkoopt sommige zelfs, als een echte zakenvrouw. Ik zeg vaak: ‘Mam, als je dat geld had geïnvesteerd zou je nu in luxe leven!’ Waarop ze lachend antwoordt: ‘Ik hou van mijn kleding. Bovendien wordt het later allemaal van jou. Je zus snapt er immers niets van.’ Om samen wat afleiding te hebben, wandelen we zo’n vijf keer per week drie kilometer langs de plas. Een keer per maand organiseert ze een ‘meidenavond’ met haar vriendinnen. Ze leest veel en snuffelt graag in mijn boekenkast. Elke dag belt ze met haar zus van 91, die in Amsterdam woont en ons twee keer per jaar bezoekt. (Overigens werkt mijn tante nog steeds als accountant voor een particuliere klant.) Naast haar kat is haar grootste plezier de tablet die ik haar afgelopen kerst heb cadeau gedaan. Ze leest alles over haar favoriete schrijvers en componisten, beluistert het nieuws, kijkt naar ballet, opera en nog veel meer. Rond middernacht hoor ik haar vaak zeggen: ‘Ik moet nu echt gaan slapen, maar op YouTube sprong zomaar Pavarotti aan.’ Zij en haar zus hebben echt het winnende lot uit de genetische loterij getrokken. Toch moppert mijn moeder: ‘Ik zie er verschrikkelijk uit!’ Dan probeer ik haar op te vrolijken: ‘Mam, op jouw leeftijd waren de meesten al aan de andere kant geweest.’

Mijn moeder is inmiddels 89 jaar jong. Twee jaar geleden besloot ze bij mij in te trekken ik kon de hagelslag al horen kraken in mijn voorraadkast. Elke ochtend, zo rond een uur of half acht, hoor ik haar voorzichtig uit bed schuifelen. Daarna keuvelt ze zachtjes met haar stokoude poes, genaamd Gerda, terwijl ze haar brokjes serveert (de poes, niet mijn moeder).

Wanneer Gerda tevreden haar vacht likt, zet mijn moeder haar Brabantse koffiemachine aan en maakt ontbijt klaar. Met een dampende kop koffie nestelt ze zich op het zonnige balkon, en blijft daar zitten tot de slaap haar uit de ooghoeken verdwenen is.

Vervolgens grijpt ze de zwabber alsof het haar geheime wapen is; ze doet haar dagelijkse rondje door het hele huis 240 vierkante meter Hollandse degelijkheid! Dat noemt ze haar workout van de dag. Daarna, als de inspiratie opborrelt, maakt ze iets lekkers klaar, ruimt ze de keuken op elke kaasrasp heeft zn plekje of doet ze wat eenvoudige gymnastiek.

s Middags is het tijd voor haar ‘beautyritueel’, en elke week is dat weer een andere modeshow. Soms inspecteert ze haar reusachtige kledingkast een soort privémuseum vol jurken en jassen. Sommige stukken schenkt ze aan mij, andere aan haar bridgevriendinnen en soms verkoopt ze er zelfs een paar op Marktplaats echt een ondernemende dame. Ik zeg dan:

Ma, als je al dat geld nou in een spaarrekening had gestopt, dan zat je nu aan de Amstel te genieten van een penthouse!

Ze grinnikt breeduit: Ach, ik hou van mijn kleren. Uiteindelijk is het tóch allemaal voor jou. Je arme zus, die heeft werkelijk geen greintje stijl…

Om samen een frisse neus te halen, stappen we zon vijf keer per week stevig door; drie kilometer langs het lokale meer, regen of zonneschijn. Eén keer per maand is het meisjesavond met haar boezemvriendinnen dan wordt er gelachen, gekletst en soms een bitterbal verslonden. Ze leest zowat alles wat los en vast zit en stroopt regelmatig mijn boekenkasten af.

Iedere dag belt ze haar zus Bep van 91 in Maastricht (die komt twee keer per jaar met de trein op bezoek!). Overigens werkt Bep nog steeds als boekhouder bij een particulier de pensioengerechtigde leeftijd lijkt haar volledig te zijn ontgaan.

Naast Gerda is haar grootste vreugde het tablet dat ik afgelopen kerst voor haar heb gekocht. Ze verslindt alles over haar favoriete Nederlandse schrijvers en componisten, volgt het nieuws, streamt ballet en opera, en weet precies wie er in het Concertgebouw staat te zingen. Rond middernacht hoor ik haar vaak mompelen:

Ik moet echt eens gaan slapen, maar YouTube heeft net André Rieu aangezet, wat een pech!

Mijn moeder en haar zus lijken de jackpot bij de genetische Staatsloterij te hebben gewonnen. Toch kan mijn moeder niet laten om even te klagen:

Oh, wat zie ik er vreselijk uit!

Dan probeer ik haar een beetje op te monteren:

Mam, op jouw leeftijd zitten de meeste mensen al aan de overkant van de AfsluitdijkMaar elke ochtend zie ik haar zitten in het gouden licht, haar ogen levendig, haar lachen even aanstekelijk als toen ze drieëntwintig was en voor het eerst in haar favoriete jurk draaide. Dan lijkt ze, tussen de geur van verse koffie en het zacht protesterend gemopper van Gerda, tijdloos alsof alle jaren haar enkel charme en kracht hebben gegeven.

En terwijl ze de dag begint, besef ik hoe bijzonder het is dat ik deze momenten met haar beleef. Hoe haar routine, haar verhalen en zelfs haar eigenwijze commentaar mijn wereld warm en kleurrijk maken. Laat haar maar klagen, denk ik, zolang de hagelslag blijft kraken en haar lach s ochtends door het huis klinkt, weet ik: geluk woont hier.