Ik was vijftig toen mijn vrouw, met de kinderen, het huis verliet. Ze was weggegaan terwijl ik op het werk was, en bij thuiskomst trof ik een leeg huis. Geen stemmen, geen gelach, niets dan stilte.
Een paar weken terug kwam de brief: alimentatieverzoek. Sindsdien wordt er automatisch geld van mijn salaris ingehouden. Ik kan er niets tegenin brengen, geen onderhandelingen, geen uitstel mogelijk. Maandelijks verdwijnt er zonder pardon een flink bedrag van mijn rekening.
Ik ga niet beweren dat ik een heilige was. Ik ben haar niet altijd trouw geweest. Meer dan eens ben ik de fout in gegaan. Ik heb het nooit ronduit toegegeven, maar geheim was het ook niet echt. Zij beschuldigde me regelmatig, maar ik wuifde het weg alsof ze spoken zag.
Mijn karakter liet vaak te wensen over. Ik schreeuwde, had een kort lontje. In huis gebeurde alles zoals ik het wilde, wanneer ik dat wilde. Als me iets niet beviel, hoorde iedereen het direct aan mijn stem. Soms gooide ik met spullen. Geslagen heb ik ze nooit, maar bang zijn ze zeker wel geweest.
Pas later viel het me op: mijn kinderen hadden schrik van me. Als ik thuiskwam, viel het gesprek stil. Praatte ik op boze toon, dan vluchtten ze stilletjes naar hun kamers. Mijn vrouw werd voorzichtig, woog ieder woord, ontweek elke discussie. Ik dacht dat het respect was, maar nu weet ik dat het gewoon angst was.
Toen kon het me weinig schelen. Ik was diegene die het geld binnenbracht, de regels bepaalde, de lakens uitdeelde.
Toen ze besloot te vertrekken, voelde ik me verraden. Ik zag het als een opstand tegen mij. Toen maakte ik nóg een fout: ik weigerde haar geld te geven. Niet omdat ik krap bij kas zat, maar als straf.
Ik dacht dat ze zo vanzelf terug zou komen. Dat ze het niet zou redden, dat ze wel zou inzien dat het zonder mij niet ging. Ik zei dat als ze geld wilde, ze maar terug moest komen. Dat ik niet zou betalen voor iemand die niet onder mijn dak woonde.
Maar ze kwam niet terug. Ze schakelde direct een advocaat in, diende alles in: inkomsten, uitgaven, bewijzen. Veel sneller dan ik verwacht had, besliste de rechter en werden de bedragen direct van mijn salaris gehaald.
Sindsdien zie ik mijn loon gekortwiekt binnenkomen. Geen ruimte om iets achter te houden, geen ontsnapping mogelijk. Het geld is weg voordat ik er zelfs maar naar kan kijken.
Nu, terugkijkend, heb ik geen vrouw meer. Mijn kinderen wonen niet bij mij thuis. De keren dat ik ze zie, zijn ze afstandelijk. We zeggen nauwelijks iets tegen elkaar. Ik voel me ongewenst.
Financieel sta ik er erger voor dan ooit. Ik betaal huur, alimentatie, los schulden afen houd amper iets over. Soms maakt het me woedend. Andere keren schaam ik me.
Mijn zus, Yvonne, zei het laatst nog: dit heb je jezelf aangedaan.
