Stuurde haar naar een verzorgingstehuis
Houd daar eens mee op, Merel! Begin daar niet over! Corrie van der Linde duwde driftig de kom havermout van zich af. Wil je me naar zon verzorgingshuis sturen, ja?
Dat ze me daar volproppen met pillen en onder een kussen stoppen als ik te luid ben?
Dat kun je vergeten!
Merel haalde diep adem, haar blik ontwijkend van haar omas trillende handen.
Oma, waar heb je het nou over? Dit is een particulier verzorgingshuis, vlakbij het bos. Er zijn dag en nacht verpleegkundigen.
Je krijgt daar mensen om je heen, een grote televisie.
Hier zit je de hele dag alleen, terwijl papa werkt.
Ja hoor, dat gezelschap ken ik wel, gromde de oude vrouw, terwijl ze zich in haar kussens nestelde. Ze plukken je kaal, pakken je huis af en dumpen je daarna in een sloot.
Zeg tegen die Paul van je: zijn moeder gaat hier niet levend uit, hij mag me zelf komen verzorgen. Is toch zijn plicht?
Ik ben nachtenlang bij hem wakker gebleven toen hij de mazelen had. Nu is het zijn beurt.
Papa werkt zich uit de naad om jouw medicijnen te kunnen betalen! Hij is drieënvijftig, zijn bloeddruk schiet alle kanten op, hij is al drie jaar niet eens naar de film geweest, laat staan op vakantie!
Ach, antwoordde Corrie bits, lippen stijf op elkaar. Hij is nog jong, dat redt-ie wel.
En jij moet je er niet mee bemoeien. Eieren leren de kip niet hoe ze moet broeden. Hup, ruim die pap maar op. Gelijk zon smeerboel!
Merel liep de gang in en zuchtte diep. Hoe praat je met zo iemand?
Haar vader kwam die avond om zeven uur thuis. Hij deed zijn schoenen niet eens uit, maar zakte op het kleine bankje in de hal en bleef minutenlang roerloos voor zich uit kijken.
Pap, gaat het wel? Merel liep naar hem toe en pakte meteen de zware boodschappentas af.
Gaat wel, lieverd. Het is chaos op het magazijn, jaarafsluiting. Hoe is het met oma?
Zoals altijd. Weer ruzie om het verzorgingshuis. Ze zegt dat we haar van kant willen maken.
Papa, dit kan zo niet langer. Ik heb de rekeningen van deze maand gezien we houden maar honderdvijftig euro over voor boodschappen.
Ik moet mijn kamerhuur nog betalen en ik heb nieuwe boeken nodig voor de studie.
Komt goed, Paul hees zichzelf met moeite overeind en trok zijn schoenen uit. Ik heb extra werk aangenomen. Nachtwachten bij de beveiliging, om de dag.
Ben je gek geworden? Wanneer moet je slapen dan? Je stort nog eens in!
Paul gaf geen antwoord. Hij liep naar de keuken, zette een pannetje water op het fornuis.
Heeft ze gegeten?
De helft op het bed gegooid. Ik heb het opnieuw opgemaakt.
Goed. Ga jij studeren, je moet leren voor je tentamens. Ik verzorg haar vanavond wel.
Merel keek toe hoe haar vader, mank lopend van de pijn, de kamer van haar oma binnenging.
Ze had intens medelijden. Haar eens zo sterke, vrolijke vader was een schim van zichzelf geworden.
Zijn grappen waren verdwenen, zijn levenslust weg.
***
Een week later ging het slechter hij kwam nog later dan anders thuis. Hij wankelde.
Merel schoot overeind van schrik.
Pap? Gaat het?
Gaat wel, Merel. Mijn hoofd begon ineens te tollen in de metro. Veel te benauwd daar.
Ga zitten. Ik neem je bloeddruk op.
De meter toonde 180 over 110. Merel gaf hem zwijgend zijn medicijnen.
Morgen blijf je thuis. Ik bel de dokter.
Kan niet, zei haar vader met een pijnlijk gezicht. Morgen is er controle op het werk. Als ik er niet ben, mis ik mijn toeslag. En de gemeentebelasting is weer verhoogd voor omas flat.
Verkoop dat appartement, pap! fluisterde Merel, zodat oma het niet kon horen. Die eenkamerwoning in de provincie zeshonderdduizend euro, dat is een fortuin voor ons. Dan kunnen we aflossen en een goede zorgverlener inhuren.
Paul zuchtte.
Oma wil niet verkopen zonder haar handtekening
Pap, ze heeft daar in vijf jaar niet gezeten! Wat moet ze met dat huis als ze bedlegerig is?
Paul kon nog niks zeggen, want uit de kamer klonk ineens hard geklop.
Corrie sloeg haar mok op het kastje, om aandacht te vragen.
Paul! Kom hier! Met wie klets je daar? Zitten jullie weer roddels over mij te delen? galmde haar krakende stem door het huis.
Paul nam de pil aan die Merel hem gaf en slofte naar zijn moeder.
***
Zes jaar geleden had haar vader nog een vriendin gehad. Ilse, een lieve kalme vrouw, kwam vaak langs, bakte appeltaart, samen planden ze weekendjes weg naar een vakantiepark.
Toen oma ziek werd, was alles voorbij. Ilse wilde haar helpen, maar Corrie maakte haar leven tot een hel.
Denkt ze even van een gespreid bedje te komen genieten! Mijn zoon afpakken! krijste Corrie door het huis, met toneelstukjes van hartklachten wanneer Paul op date wilde. Laat haar opdonderen! Wegwezen!
Ilse hield het na een tijd niet meer vol en vertrok. Haar vader probeerde haar niet eens terug te vragen.
Op een avond, terwijl Merel zich voorbereidde op haar tentamen en haar vader nog niet thuis was, ging de huistelefoon.
Hallo?
Spreek ik met Paul van der Linde? vroeg een mannenstem.
Nee, dat is mijn vader. Wat is er gebeurd?
Mevrouw, ik ben van de personeelsadministratie, uw vader is vanmiddag bij het werk onwel geworden. De ambulance heeft hem meegenomen naar het ziekenhuis. Noteer het adres, alstublieft.
Merel krabbelde het adres haastig in haar aantekenschrift. Nog voor ze het gesprek kon beëindigen, schreeuwde oma om aandacht.
Merel! Wie belde daar? Waar is Paul? Laat hem thee brengen, ik heb dorst!
Merel liep naar haar kamer. Oma lag half rechtop, omgeven door kussens, met een dwingende blik.
Papa is in het ziekenhuis, antwoordde Merel kort.
In het ziekenhuis? Corrie verstijfde, maar zei snel: Zie je wel! Gisteren schreeuwde hij nog tegen mij, nu straft de Heer hem daarvoor.
Ze denken hier niet aan mij! Wie zorgt er nu voor me? Zet die waterkoker maar aan!
Merel zei niks meer.
***
Drie dagen lang rende Merel van het ziekenhuis naar huis en weer terug.
Paul bleek een zware hypertensieve crisis te hebben, totaal opgebrand.
De artsen verboden hem zelfs uit bed te komen.
Hoe is het met oma? was zijn eerste vraag toen Merel bij zijn bed kwam.
Alles goed, pap. De buurvrouw helpt mee. Jij moet vooral aan jezelf denken, minstens twee weken rust.
Twee weken Als ze me ontslaan We hebben geen geld
Rust nou maar, zei Merel, terwijl ze zijn dekbed rechttrok. Ik los het op. Beloofd.
Op dag vier, toen ze thuis kwam, kreeg Merel meteen een stroom verwijten te verwerken.
Waar hang je weer uit? Ik lig hier vies te worden, Paul heeft vakantie en ik mieter hier weg!
Merel balde haar vuisten, maar bleef rustig.
Luister, oma. Het is nu menens. Papa ligt er slecht bij. Een nieuwe beroerte kan hem fataal worden als jij hem weer opjaagt.
Stel je niet aan, snoof Corrie. Hij kan wel wat hebben, net als zijn vader. Help me rechtop liever, mijn zij doet pijn.
Nee, Merel schoof op de stoel. Ik help je niet meer overeind. En ik breng je geen eten.
Oma sperde haar ogen wijd open.
Wat is dit nu voor ongehoorzaamheid? Ben je gek geworden, kind?
Nee. We zijn blut, oma. Papa verdient niets voor zolang hij ziek is. Zijn extra geld krijgt hij niet. Jouw AOW is op aan luiers en bloeddrukpillen.
Onzin! Paul heeft altijd wel wat aan de kant!
De reserve is op, alles is naar jouw onderzoeken gegaan. Er is een keuze: of je tekent voor de verkoop van jouw flat in Drenthe, of morgen regel ik opvang bij de sociale dienst. In een regulier tehuis. Gratis.
Dat flik je niet! krijste Corrie. Ik ben zn moeder! Ik ben hier de baas!
Waarover? Je ruïneert je eigen zoon. Kan je niets schelen of hij uit het ziekenhuis komt. Het gaat je alleen om je zachte broodje en een dik dekbed.
Ik heb dat verzorgingshuis alvast gebeld daar is plek. Van het geld van je flat betalen we je verblijf. Het is daar goed geregeld.
Ik ga er niet heen! protesteerde Corrie heftig.
Dan krijg je ook geen eten meer. Ik ga morgen werken. Er staat een fles water. Overleg het maar met jezelf.
Merel liep weg en deed de deur achter zich dicht. Ze beefde. Ze was nooit hardvochtig geweest, maar nu besefte ze: als ze niks veranderde, raakte ze haar vader kwijt.
Oma die zou ze allemaal nog overleven, als je haar lang genoeg haar gang liet gaan.
s Nachts bleef het stil. Merel ging niet naar binnen, al hoorde ze de verwijten, het gejammer en gesnik. Pas de volgende ochtend kwam ze binnen.
Water geef me wat te drinken fluisterde de oude vrouw schor.
Merel hield haar de mok voor.
Wat is het? Ga je tekenen? De notaris komt om twaalf uur langs.
Monsters fluisterde Corrie, maar haar woede was gebroken. Jullie willen alles afpakken Goed dan. Haal het papier er maar bij.
Zeg Paul zeg dat hij me op komt zoeken, later.
Dat doet hij. Als hij weer op de been is. En ik kom ook. Beloofd.
***
Paul zat op een bankje in het park van het verzorgingstehuis. Hij zag er beter uit weer wat aangekomen, met kleur op zijn wangen.
Naast hem zat zijn moeder in een rolstoel, netjes aangekleed en met een warme sjaal, een appel knabbelend.
Paul? Paul? riep ze plots.
Ja, mam?
Heb jij Ilse nou gebeld? Hebben jullie het weer goedgemaakt?
Paul keek verbaasd op.
Ja, ze zou zaterdag op bezoek komen.
Mooi zo, knorde Corrie en wendde zich naar het bloemperk. Laat haar maar komen. Hier is die verpleegster, Joke, zon lompe, die heeft altijd overal commentaar op.
Laat jouw Ilse maar zien hoe ze hier met me omgaan. Maar wees zuinig op dat meisje, Paul! Je moet een vrouw nooit laten huilen.
Ja, jouw vader vroeger
Paul glimlachte en kneep zachtjes in haar hand. Intussen kwam Merel vrolijk gehinkt aanrennen door het park.
Pap! Oma! riep ze al van ver. Ik heb een beurs gekregen! En promotie op het werk!
Paul spreidde zijn armen, Merel vloog hem om de nek. Corrie keek met samengeknepen ogen toe.
Ze vond nog steeds dat ze onterecht haar woning had moeten opgeven, maar ze klaagde niet meer hardop.
Toen de verzorgster haar uitnodigde voor een massage, knikte Corrie gewichtig.
Vooruit, meisje. Wees wel voorzichtig, vorige keer duwde die masseur mijn been haast kapot.
Zeg hem maar, iets minder kracht graag. Hij is net een beer, hoor
De verzorgster reed haar weg, Merel sloeg een arm om haar vader en samen bleven ze staan kijken naar de hoge dennen in het park.
Voor het eerst in tijden waren ze alle drie écht gelukkig.
***
Corrie van der Linde heeft nog haar achterkleinzoon mogen meemaken Merel studeerde af, trouwde met een fijne vent, kreeg een zoon.
Paul trouwde met Ilse; Corrie accepteerde haar tweede schoondochter en ze hadden een warme, oprechte omgang Ilse vergat de gemene streken die Corrie haar ooit had geleverd.
De oude vrouw sliep uiteindelijk rustig in, zonder wrok tegen haar kleindochter of haar zoon.
