Haha, ik moet je echt dit verhaal vertellen over mijn schoonmoeder Ik zweer het je, ze denkt er vast nog steeds aan als ze in de tuin zit te mopperen. Het gebeurde allemaal toen ik net met Thom was getrouwd, we waren jong en hadden nog geen eigen plek, dus moesten we tijdelijk bij zijn moeder, Gerda, intrekken.
Nou, vanaf onze bruiloft in Utrecht was het al raar: Gerda keek zo nors, het leek wel alsof ze een begrafenis aan het meemaken was, geen feest. Toen we bij haar gingen wonen, deed ze eerst zo vriendelijk tegen mij, dat ik nog dacht: ach, ze is misschien moe van alle drukte. Maar onder dat halve glimlachje zat een hele hoop passief-agressief gedoe verstopt. Ze gaf me sneaky opmerkingen, alsof ze wilde dat ik haar onzeker maakte.
Zo kwam ik haar s nachts een keer tegen in de keuken, waar ze wéér de afwas stond te doen die ik s avonds netjes had gedaan. Toen ik haar vroeg wat ze aan het doen was, zei ze zo poeslief: Oh, ik maak even die vieze vaat schoon. Ja hoor, die hint was niet te missen blijkbaar waren míjn schone borden volgens haar toch niet schoon genoeg
Eerlijk is eerlijk, eerst dacht ik steeds dat die opmerkingen gewoon goeie moederlijke raad waren, en ik vertelde haar zelfs over de ruzietjes met Thom. Tot mijn vriendin Sanne, die toevallig de bus reed op het werk van Gerda, me tipte dat ze daar liep te roddelen over ons. Ze vertelde tegen haar collegas dat Thom niks voorstelde en ik alleen maar uit was op het huis van haar. Ongelooflijk hè?
Toen viel bij mij het kwartje: Gerda zag mij gewoon als haar geheime vijand, punt.
Zij had een dwangmatige schoonmaakdrang haar huis in Amersfoort leek soms meer op een operatiekamer dan op een woning. Alles moest brandschoon zijn, anders kon ze zo een hartaanval krijgen van een beetje stof of een vergeten haartje in de badkamer. Thom en ik deden ons best, maar konden haar nooit écht tevreden stellen.
Op een dag ging ze voor haar werk twee weken naar Groningen, en voordat ze vertrok, gaf ze ons de opdracht het huis keurig te houden. Maar ja, wij zaten natuurlijk gelijk te grinniken en planden een mini-vakantie van schoonmaken: we zouden alleen vlak voor haar terugkomst even alles poetsen.
Maar Gerda is Gerda, hè. Ze had een list bedacht. Ze gaf expres een verkeerde retourdatum aan ons door, en plande vlak van tevoren om ons met haar vriendinnen te laten schrikken, zodat wij (dacht ze) zouden worden betrapt met een rommelige woonkamer.
Gelukkig tipte Sanne me op tijd, dus ik heb een middag lang alles grondig geboend, zelfs de voegen in de keuken! Toen Gerda dan plotseling binnenstapte met vier buurvrouwen en haar chauffeur erbij, allemaal giechelend had ik het huis echt op zn Hollands strak.
Wat was die verbazing groot! Die vrouwen stonden met open mond te kijken, en ik kwam doodnormaal, zwetend nog van het boenen, met de stofzuiger in mn hand tevoorschijn. Goh Gerda, waar heb je zon mooi schoon kleed vandaan? zei ik semi-onschuldig.
Gerda was woest, ze fronste zo erg dat haar wenkbrauwen twee strepen waren, en ze ging als een inspecteur door elke kamer. Maar niks te vinden natuurlijk. Ik dacht: Pak maar, Gerda, ik win vandaag.
Sindsdien is ze een beetje het lachertje van haar werk geworden, niemand neemt haar geroddel nog serieus en sommige collegas staan nu zelfs aan mijn kant. Haar ego kreeg een flinke deuk, en ook al zijn we nu zeventien jaar verder, ik weet zeker dat ze het nooit vergeet!
Ach, zo zie je maar zelfs in Nederland kan een schoonmoeder drama opleverenEn het mooiste? Sinds die dag kan Gerda het niet laten af en toe te grinniken als ze in haar tuin zit, en dan roept ze over de heg naar haar buurvrouw: Jaha, die schoondochter van mij, ze kan schoonmaken als de beste! Ik zwaai dan terug, voor de grap met een plumeau, en we lachen om de tijd dat het huis belangrijker leek dan de mensen erin.
Nu, als we samen koffie drinken en ze haar koekjes weer militair recht op een schoteltje legt, zeg ik: Gerda, zolang wij elkaar maar schoonhouden van al dat gedoe! Dan knipoogt ze en er glinstert iets zachts in haar blik en ik weet, ik heb het hart van de lastigste schoonmoeder in Amersfoort toch een beetje gewonnen.
