Ouderlijk geluk
Vanmiddag zat ik uitgeput, maar gelukkig, toen ik Fleur en Daan achter in de taxi zette. Fleur is vier, Daan nog maar anderhalf. We hebben zon fijne dag gehad bij opa en oma in Amersfoort: versgebakken stroopwafels, warme omhelzingen, voorleesverhalen en heel wat meer snoepjes dan normaal thuis is toegestaan.
Zelf was ik misschien nog wel blijer dan de kinderen. Mijn ouders, mijn zussen, hun kinderen: thuis zijn, zonder iets uit te hoeven leggen. Mijn moeders stamppot, niet te weerstaan. De kerstboom vol twinkelende lichtjes en van die oude, aandoenlijke kerstballen uit haar jeugd. Mijn vaders toastje altijd net te lang, maar met veel hart. De cadeautjes van mama praktisch, lief, met zorg uitgezocht.
Heel even voelde ik me weer kind. Ik wilde gewoon zeggen:
Mam, pap, bedankt dat jullie er zijn
Samen met de kinderen stapte ik in de taxi terug naar Utrecht. De rit liep rustig, bijna saai, de kinderen vielen al snel in slaap, dicht tegen elkaar aan. Dik tevreden, hun buikjes vol, hun wangen rood van de gezelligheid.
Op de terugweg vroeg ik de chauffeur even te stoppen bij een kleine Spar langs de weg.
Eén minuutje, hoor ik haal even luiers en wat water, riep ik terwijl ik uitstapte.
Na vijf minuten kwam ik terug, stapte weer in En mijn hart sloeg over.
De kinderen waren weg.
Op de bijrijdersstoel zat ineens een onbekend meisje te kletsen met de chauffeur.
Waar slaat dit op? fluisterde ik verbouwereerd.
Het meisje draaide zich fel om:
Wie ben jij nou weer? Wat doe je in deze auto?!
De chauffeur haalde zijn schouders op, keek me vragend aan:
Sorry mevrouw, wie bent u? Moet u ergens naartoe?
Ik kon het niet geloven.
Zijn jullie gek geworden? Waar zijn mijn kinderen?!
Ook dat nog! gilde het meisje, terwijl ze op de chauffeur begon in te beuken met haar handtas.
Geef eens antwoord! Zet je iedereen maar zomaar in je auto?!
Waar zijn mijn kinderen?! riep ik nog een keer, nu nog bozer.
Het werd een chaos, een lawaaierig spektakel van schelden, wijzen, ongeloof en woede. Minutenlang.
Tot ineens de deur open ging. Een man kwam naar binnen gebogen en zei kalm:
Mevrouw volgens mij staat uw taxi een paar meter verderop.
Alles bevroor even. Ik kneep mijn ogen samen, klapte de deur dicht en rende snel naar een identiek lichte auto, iets verderop.
Ik trok de deur open.
Daar lagen ze. Mijn twee slapende engeltjes, nog altijd vredig in hun dromen verzonken.
Ik slaakte een diepe zucht, zon soort zucht die alleen moeders kennen. Ik schoof achterin, trok de deur dicht en bromde:
Rijden maar
En ineens begon ik te lachen. Hard, nerveus, maar heerlijk ontladend. De chauffeur lachte zowaar mee, blij dat het goed was afgelopen. We veegden allebei even onze ogen droog.
Ik keek naar Fleur en Daan. Op dat moment drong het werkelijk tot mij door wat ouderschap betekent. In het dagelijks leven zijn we misschien zacht, een beetje vermoeid, soms verstrooid. Maar voel je gevaar, dan staan we op, fel als leeuwen.
Geen twijfel, geen getreuzel, geen angst. Alleen dát gevoel: beschermen, altijd.
Zo werkt liefde. Stil en vanzelfsprekend zolang het rustig blijft en onaantastbaar als het opeens echt ergens op aankomt.
