Drie jaar geleden brandde het huis van mevrouw Greet volledig af. Gelukkig was ze op dat moment aan het werk. Ze huilde wekenlang van verdriet, want in dat huis was ze geboren, opgegroeid, had ze haar zoon opgevoed en kwamen de kleinkinderen graag op bezoek. Nu lag er alleen nog een hoopje as en rook op die plek. Haar zoon Arjan en schoondochter Olja besloten Greet bij hen in huis te nemen. Greet merkte dat Olja het zwaar had: werk, huishouden, altijd druk. Zelf kon ze door beven in haar handen nauwelijks helpen en voelde zich al twee jaar tot last na de brand. — Arjan, ik zie dat het zwaar is voor jullie. Breng mij maar naar een zorgcentrum. In de hal hangt een bord: er is net een mooie plek vlakbij vrijgekomen. Daar word ik goed verzorgd, dan zijn jullie van die zorg af. — Goed, maar laten we dan wachten tot mei, als het wat lekkerder weer is en we de papieren op orde hebben, oké? — stelde Arjan voor. Greet knikte. Toen het eindelijk lente werd, herinnerde ze haar zoon aan hun afspraak: — Nou, het is al bijna mei. Jullie hebben het beloofd, Olja en jij! — Goed, mam. Morgen brengen we je naar het zorgcentrum. Die avond pakte oma met trillende handen haar hele hebben en houden in—een nachtjapon, ochtendjas en pantoffels. ’s Ochtends nam ze afscheid van de kleinkinderen, maakte een kruisje, en vertrok. Zoonlief startte zijn oude auto en samen reden ze weg. — Arjan, waar rij je naartoe? Je hebt de afslag naar het zorgcentrum gemist! — Daar wordt gewerkt aan de weg, we moeten een ommetje maken, antwoordde haar zoon snel, terwijl Olja haar grijns nauwelijks kon onderdrukken. Ze reden twintig minuten verder. Buiten verschenen plots bekende taferelen—de rivier, het bos, de oude huizen. Oma geloofde haar ogen niet: ze waren in haar dorp aangekomen. Arjan opende het tuinhek en Greet herkende haar eigen erf niet. Haar benen werden week toen ze uitstapte. Voor haar stond een splinternieuw huis. Hier en daar lagen nog bouwmaterialen en liepen werkmannen rond. Het was alsof die brand nooit gebeurd was—een huis, een kas, een nieuw kippenhok. — Zoon, droom ik? Wat is hier allemaal gebeurd? — Mam, we wilden je nooit echt naar een zorgcentrum brengen. We hebben jouw ouderlijk huis herbouwd, speciaal voor jou. Binnen is een toiletruimte, kabel-tv en zelfs vloerverwarming. We stelden alles uit tot het voorjaar, zodat het huis klaar zou zijn. Greet huilde van geluk en omhelsde haar zoon stevig. Ze kon haar geluk niet bevatten. Elke zaterdag komen Arjan, Olja en de kleinkinderen nu bij oma op bezoek.

Drie jaar geleden werd het huis van Annemien van Dijk verzwolgen door vlammen. Gelukkig was ze op dat moment aan het werk in het museum in Haarlem. Nog maanden daarna dwaalde ze door de mist tussen haar tranen, want in dat huis was ze geboren, had haar dochter opgevoed en vonden haar kleinkinderen altijd hun weg voor limonade en stroopwafels. Nu lag er alleen nog een hoop grijze as, plukken roet dwarrelend in de wind alsof alles een dichte wolk was geworden.

Haar dochter Marloes en schoonzoon Bas besloten Annemien mee te nemen naar hun flat in Utrecht. Annemien zag meteen dat het Marloes zwaar viel. Een drukke baan op het gemeentehuis en daarna nog de rommelige avonden thuis. Ze voelde zich nutteloos. Al twee jaar zat ze op de nek van Marloes, haar handen schudden steeds sinds de brand. Kind, ik zie heus wel dat het zwaar voor jullie is.

Zet mij maar in een verzorgingshuis, zuchtte Annemien, terwijl ze naar een geel briefje aan het prikbord wees. Hier vlakbij is een prachtig huis aan het Wilhelminapark, dat lees ik steeds in de lift. Ze zullen goed voor me zorgen, en dan ben ik geen blok aan jullie been meer.

Goed, mam, bromde Bas, Maar zullen we even wachten tot mei? Dan is het lekker weer, en dat geeft ons tijd om alle papieren op orde te krijgen. Annemien knikte zwijgend haar toestemming.

Toen de lente eindelijk kwam en de fietsen in de gracht weer vol zaten met bloemen, herinnerde Annemien haar dochter aan hun afspraak: Het is bijna mei, hè? Jullie zouden mij brengen dat was beloofd!

Morgen brengen we je, mam, zei Marloes. Die avond pakte Annemien haar tasje: een bloemenpyjama, een gewatteerde ochtendjas, haar lievelingssloffen. s Ochtends gaf ze haar kleinkinderen een dikke zoen, sloeg een kruisje, en stapte het portiek uit met haar bibberende handen. Bas startte zijn oude Opel en samen reden ze de stad uit.

Bas, waar gaan we naartoe? Je bent de afslag naar het verzorgingshuis voorbij! riep Annemien.

Daar is alles afgesloten vanwege werkzaamheden, dus we moeten omrijden, antwoordde Bas vluchtig, terwijl Marloes haar wenkbrauwen optrok en stiekem grijnsde. Zo reden ze langs wilgen, tussen weiden en sloten door.

Na twintig minuten begonnen de wolken ondersteboven te kruipen en tekenden zich vreemde vormen af: het oude dijkdorp, de rivier die als stroop tussen de huizen gleed, rode daken en schaduwen van bomen.

Annemien kon haar ogen niet geloven toen Bas de tuinpoort opendeed: het leek alsof ze weer bij haar oude huis was. Benen zwak en lippen trillend, stapte ze uit en tuurde naar het huis dat voor haar stond. Daar was een spiksplinternieuw huis, met lichte bakstenen en een dak als een slagroomrand. Achter het huis schuifelden timmermannen tussen stapels tegels en een nieuwe kas, kippen scharrelden rond.

Bas, droom ik dit? Wat is er gebeurd? fluisterde Annemien.

Mam, we hadden nooit het plan je naar het verzorgingshuis te brengen. Geen haar op ons hoofd. We wilden jouw oude huis herbouwen speciaal voor jou. Er is centrale verwarming, een inloopdouche, kabel-tv en zelfs vloerverwarming. We hebben alles pas af kunnen maken nu de lente kwam.

Annemien begon te huilen, haar tranen vielen als kralen op het stoepje. Ze omhelsde Bas stevig, kon het geluk nauwelijks geloven. Sindsdien komen Marloes, Bas en de kinderen elke zaterdag op bezoek. Soms lijkt het Annemien, wanneer de zon door het gras danst, dat het allemaal slechts een eindeloze tulpendroom is.