Hij stuurde niets
Gisterenmorgen draaidde Fenne de volumeknop van haar mobiel helemaal open. Voor de zekerheid. Ze wist diep vanbinnen: hij zou niets sturen. Dat gevoel lag zwaar in de lucht, net als hoe kustmist plots over de stad roltkleverig, onvermijdelijk, als de geur van regen in de verte. Toch zette ze het geluid aan. Hoop is als een oude jaap; het doemt soms nog op, nooit echt genezen. Fenne bond haar blonde haar nonchalant op tot een rommelig knotjeachteloos, maar toch met een zachte precisie, alsof het vanzelf zo was gevallen. Ze trok haar mosgroene jas aan; precies die jas waarin hij ooit zei dat ze leek op het seizoen van het bos, herfstig, met damp op de bladeren. Sindsdien heeft ze hem amper gedragen, maar vanmorgen haalde ze het uit de kast. Haar lippen rood gestift, bijna bespottelijk fel voor zon ochtendwandeling naar de apotheek en bakker.
In de apotheek was het vreemd rumoerig. Iemand kuchte schor in een hoekje, een ouder stel bediscussieerde de prijs van maagtabletten, een jonge vrouw wiebelde van been op been, zwijgend. Het rook er naar kamille, tijm en ontsmettingsmiddel. Fenne pakte de multivitamines die hij haar ooit aanraadde, drie jaar geleden, nog in de tijd dat hun ochtenden samen roken naar vers gezette koffie. De verpakking voelde vreemd zwaar in haar hand. Houdbaar tot volgende herfst, stond eropalsof zelfs in die doos kleine maandjes werden afgeteld.
De bakker rook als altijd naar vers brood en kaneel. Achter de toonbank stond de jongen met die anker-tatoeage op zijn pols, die een zakje vlaaitjes vulde met het ritme van de jazzradio op de achtergrond. Fenne koos een frambozencroissantdezelfde waarover hij lachte: de smaak van de ochtend, en terwijl hij kruimels van zijn kin veegde, bleef dat in haar hoofd hangen. Ze nam er twee. Een voor bij de thee thuis, zoals vroeger, toen alles nog vanzelfsprekend leek. De andere zomaar. Als een kruimeltje herinnering dat je onopgemerkt in je jaszak laat verdwijnen.
Thuisgekomen bleef ze even stilstaan in de hal. Haar flat was vol van stilte, dik, bijna tastbaar als de lucht op oude boeken. Alles leek versteend; de adem in het huis hield in. De mobiel lag op de vensterbank, scherm omlaag, alsof hij haar blik wilde ontwijken. Geen meldingen. Geen telefoontje. Alsof de wereld achteloos voorbij haar deur was gelopen. Alsof zij nu niet meer dan een schim, vervagend in het kille licht van een Nederlandse ochtend, door het raam gleed.
Fenne zette de waterkoker aan, deed haar jas uittraag, alsof ieder geluid de stilte zou laten schrikken. Schoenen netjes naast elkaar, kraag recht aan de haak. De radio klonk oud en schellerig; de nieuwslezer sprak over files op de A2, toen over vrieskou in Groningen, dan een expositie in het museum van Haarlem. Alles klonk gedempt, als onder water. Ze nipte aan haar theeveel te heet, maar slikte hem in één keer door. Daarna liep ze naar het raam, voorhoofd tegen het glas.
Buiten dwarrelde sneeuwvergankelijk, scherp, het loste direct op tegen paraplus, sjaals, trottoirs. Op de stoep drukte een jonge vader de muts recht op het hoofd van zijn dochtertjevoorzichtig, met die bedachtzame tederheid die je pas met de jaren leert. Twee oude vrouwen strompelden gearmd door de sneeuw, hun grijze jassen versleten, hun handen ineen gegroeid bij elk gezamenlijk seizoen. Iemand haastte zich, glijdend over het ijzige plaveisel. Een puber lachte met zijn gezicht in het scherm van zijn telefoon. Iemand anders bleef staan, betoverd bij de etalagekerstlampjes weerkaatsten in haar bril. Het leven stroomde voorbij: uitbundig, levendig, en onverschillig. Alsof zij op een verlaten perron stond, terwijl de trein van de dag haar zonder pardon voorbij flitste.
Hij stuurde niets.
Maar Fenne pakte een bezem en veegde de vloer, al viel er amper iets te vegen. Ze belde haar tanteluisterde naar verhalen over de volkstuin, de buurman, een nieuw appeltaartrecept. Ze gaf haar oude cactus een scheut water, inspecteerde of de stekels nog frisgroen stonden. Ze maakte online een afspraak bij de huisartsiets wat ze al maanden voor zich uitschoof. Betaalde haar rekeningenalles was al in orde, toch zette ze er een groen vinkje bij in haar agenda. Ze waste haar plaid en deed extra wasverzachter erin, zodat haar huis zou ruiken naar warme vanille.
s Avonds ontstak ze in elk vertrek het licht. Niet uit angst, maar omdat alles dan voller leek; haar huis glimde naar buiten, de regen weerkaatste het helder in het asfalt. Alsof de ramen zachtjes fluisterden: hier woont iemand. Hier is leven.
Fenne keek naar haar spiegelbeeld in het donkere glas en dacht: Hij heeft niet geschreven. Maar ik, ik besta. Geen excuus, geen aanklacht. Gewoon een tedere waarheid. Als een kaars die je niet voor een ander, maar voor jezelf aansteekt. Om niet te vergeten: je bent er nog.
