Dagboek,
Het is alweer twee jaar geleden sinds die dag, en vandaag kwam ik haar opnieuw tegen. Voor me wandelde een prachtige vrouw over de Herengracht, haar verschijning liet mijn hart meteen overslaan. En daar, in haar elegante houding en vriendelijke glimlach, herkende ik mijn ex-vrouw Linde weerde vrouw die altijd de aandacht trok van mannen op straat.
Na onze bruiloft veranderde Linde langzaam. Ze werd één van die vrouwen die altijd in vormloze truien en slobberbroeken liep. In plaats van die mooie jurken waarin ze altijd straalde en de verfijnde lingerie waarin ze zich zo zelfverzekerd voelde, koos ze nu voor comfort. Haar haar droeg ze vaak in een rommelige knot en haar nagels vergat ze te verzorgen, make-up kwam er amper meer aan te pas. Oefeningen? Ze was daar helemaal mee gestopt na de bevalling van onze tweeling. De restjes van haar zwangerschapeen mompelend buikje, een beetje cellulitisverdwenen niet.
In die twee jaar samen groeide mijn onbegrip. Linde werd voller, haar truien groter. Zodra ik voorzichtig suggereerde dat ze misschien wat aan zichzelf kon doen, reageerde ze gekwetst en trok zich stil terug.
Ik betrapte mezelf erop dat ik heimwee kreeg naar de oude Lindede sprankelende, grappige, sensuele vrouw waar mijn vrienden altijd jaloers op waren. Nu voelde ik nog weinig aantrekkingskracht. Alleen een vaag gevoel van medelijden of verdriet bleef over wanneer ik haar zag.
De laatste keer dat ik haar thuis zag, droeg ze een veel te grote grijze trui met vlekken van de melk, slobberige sportbroek, ongeschoren en met een warrige knot waarvan plukjes haar in alle richtingen uitstaken. Haar gezicht was moe, getekend door wallen onder haar ogen, en haar ogen straalden iets droevigs uit.
Die avond, met brok in mijn keel, zei ik dat ik zo niet verder kon. Dat ik vooral verdriet voelde, geen liefde meer.
Twee jaar na onze scheiding liep ik haar tegen het lijf op de Prinsengracht. Ze was onherkenbaar veranderd: haar haar sprankelde weer, los en golvend over haar schouders. Ze droeg een prachtige donkergroene jurk en haar postuur was slank. Ze straalde als een koningin. En toen besefte ik weer: Linde, de vrouw die onze twee kinderen opvoedt, had haar kracht en schoonheid teruggevonden. Ze was nooit echt verdwenen, alleen had ik haar niet meer gezien.
Achteraf snap ik pas hoe zwaar Linde het had. Ze stond dag en nacht klaar voor ons, verloor zichzelf in zorgen voor het gezin. Ik stond er nooit bij stil hoeveel moeite het kostte om het huis draaiende te houden, twee peuters te verzorgen en daarnaast een partner te zijn. De weinige keren dat ik alleen was met de tweeling, was ik na twee uurtjes al kapot. Zij deed dit dag in, dag uit. Wanneer had ze nog tijd over voor zichzelf, voor haar uiterlijk, voor ontspanning? Manicures, sportschool? Het was zelden een optie voor haar.
We gingen nergens heen waar ze haar mooie jurken kon dragen of haar sieraden kon laten zien. Thuis voelde dat alleen maar onwennig en ik was de schuldige die haar niet de ruimte gaf om te stralen. Ik zag niet in dat haar lichaam tijd nodig had om te herstellen na de zwangerschap, en dacht alleen maar aan mezelf.
Pas na onze scheiding keek ik met andere ogen naar onze relatie. Linde droeg ons gezin, zonder ooit te klagen. Ze creëerde een warm thuis waar ik altijd welkom was. Ik zie nu pas hoeveel ik heb miskend en hoe blind ik ben geweest. Alles wat nodig was, was dat ik haar steunde en ruimte gaf om aan zichzelf te denken.
Ik ben werkelijk een dwaas dat ik niet heb begrepen wat voor een schat ik in handen had. Mijn eigen koppigheid heeft me alles gekost.
Nu kijk ik wanhopig toe terwijl zij verdergaat met haar leven. Ze heeft weer aandacht van anderen, maar laat niemand echt dichtbij komenwaarschijnlijk uit angst opnieuw gekwetst te worden. Ik weet niet of ze me ooit kan vergeven. Toch wil ik proberen met haar te praten, niet alleen voor mezelf, maar vooral voor onze kinderen. Want die twee jaar zonder hen wegen altijd op mijn geweten.
Er rest me enkel schaamte en spijt om mijn eigen kortzichtigheid. Wat had ik haar veel eerder in het zonnetje moeten zetten Ik weet niet wat de toekomst geeft, maar ik zal proberen mezelf te herpakkenfor mijn kinderen, en hopelijk, ook een beetje voor haar.
