Moeder kwam maar niet opdagen. Alle andere kinderen waren al opgehaald door hun ouders behalve kleine Mees. In een hoekje van het lokaal schoof hij stil met een autootje over de vloer. Juf Gerda wierp telkens ontevreden blikken op de klok. Mees zuchtte diep, keek naar het donkere raam, en daarna weer naar de deur.
Juf Gerda, ik zag vanmiddag een grote hond bij het hek, zei Mees zacht, Misschien staat hij er nog. Misschien durft mama daardoor niet naar binnen. Gaan we samen even kijken?
Er is helemaal geen hond, hoor, antwoordde juf Gerda, Je verzint het maar. Ik bel je moeder nog eens.
Juf Gerda pakte de telefoon en draaide voor de zoveelste keer het nummer van Mees moeder. Weer geen gehoor. Ze keek zorgelijk op de klok.
Iets is er niet pluis, dacht ze, Zoiets heeft ze nog nooit gedaan. Mees’ vader leeft niet meer, zijn moeder is altijd punctueel. Ze houdt zielsveel van die jongen. En als ze verlaat is, belt ze altijd om het te laten weten.
Mees, trek je jas maar aan. Kom bij mij logeren vannacht.
Maar mama dan? vroeg Mees ongerust. Straks komt ze en ben ik er niet meer.
We schrijven een briefje voor haar, stelde juf Gerda gerust. Dan weet ze waar je bent, met adres en telefoonnummer. Het is al laat nu, kom maar mee. Mijn kat wacht op eten.
Heeft u echt een kat, juf? De ogen van Mees lichtten op. Mag ik met hem spelen?
Natuurlijk, kom je mee?
De woning van juf Gerda vond Mees meteen gezellig. Het was er behaaglijk warm, en het rook heerlijk naar appeltaart. Op het vloerkleed lag een dikke, roodharige kater die zich gewillig liet aaien en de streken van Mees geduldig onderging. Na warme melk en een plak ontbijtkoek viel Mees in een diepe slaap.
Juf Gerda tilde het jongetje voorzichtig naar bed en sloop met de telefoon naar de keuken. Na lang bellen met de politie en de ambulancepost hoorde ze eindelijk iets: een jonge vrouw was na een ernstig verkeersongeluk bewusteloos binnengebracht in het ziekenhuis.
Als zij bij kennis komt, wilt u dan alstublieft zeggen dat haar zoontje veilig bij mij is? Hij blijft zolang bij mij, zodat ze zich geen zorgen hoeft te maken. We komen haar morgen opzoeken.
Na het gesprek liep Gerda terug naar de slaapkamer. Mees zat rechtop in bed, betraand en bang.
Waar is mijn mama? snikte hij. Ik wil naar huis. Ik wil naar mama. Thuis huilt mama, en mijn bedje huilt, en al mijn speelgoed wacht op mij. Kom, we gaan naar huis. Ik mis mama zo.
Ach ventje Gerda hurkte naast hem neer, Niet huilen, schat. Mama is druk op haar werk. Morgen gaan we samen naar haar toe. Ik zorg goed voor jou, samen met de kat.
Maar ze wacht op mij, bleef Mees huilen, Ik kan niet zonder mama. Toen keek hij juf Gerda vragend aan: Is mama misschien ook naar de hemel gegaan?
Nee, lieverd, helemaal niet. Alles komt goed. Waarom vraag je dat?
Papa is ook naar de hemel gegaan, zei Mees zacht. En oma ook. Ze kijken daar van boven naar mij. En als ik lief ben, zijn ze blij. Maar straks vliegt mama er ook heen
Gerda sloeg haar armen stevig om Mees heen, hij nestelde zijn gezicht tegen haar schouder.
We maken ons geen zorgen, mama is heel sterk. Morgen gaan we bij haar op bezoek. Ze is niet op werk, lieverd, ze is ziek in het ziekenhuis.
Net als ik laatst, toen ik keelpijn had? vroeg Mees geschrokken.
Ja, een beetje zoals toen jij keelpijn had. Ook haar hand doet een beetje pijn. Maar ze wordt weer beter. Dan gaan jullie weer lekker samen naar huis.
We moeten haar warme melk met honing brengen, dat helpt altijd. Zullen we dat doen?
Zeker weten, jongen. Maar ga nu maar lekker slapen. Zullen we nog een verhaaltje doen?
Juf Gerda, waarom woont u eigenlijk alleen? vroeg Mees opeens nieuwsgierig.
De vraag overviel Gerda, en onverwacht stroomden de tranen over haar wangen.
Ik had ook een zoon en een man. Ze gingen naar ons huisje in Friesland, ik bleef thuis om schoon te maken. Toen kregen ze een ongeluk. Sindsdien woon ik alleen, met de kat. Was ik er maar bij geweest dan waren we nu nog samen.
Zijn zij ook naar de hemel?
Ja, zij zijn ook naar de hemel, zuchtte Gerda.
Niet huilen, juf, zei Mees zacht, Ze kijken daarboven naar u. Als u blij bent, zijn zij het ook. Als u huilt, huilen ze met u mee. Dat zegt mama altijd. Dus laten we samen niet verdrietig zijn.
Gerda droogde haar tranen, omhelsde Mees en gaf hem een zachte kus.
Slaap nu maar, dan staan we morgen vroeg op. Zou jij bij mij willen blijven logeren zolang mama beter moet worden in het ziekenhuis? Dan is het voor mij en de kat ook een beetje gezelliger.
Heel graag, juf! Ik help u met afwassen, dat kan ik al. Mag ik u oma noemen? Niet op school, maar gewoon thuis?
Natuurlijk, jongen. Slaap lekker.
Die nacht zat Gerda nog lang bij het raam, tranen wegvegend van haar wangen. Mees sliep zachtjes in haar bed.
De jaren gingen voorbij.
Op een ochtend werd Mees vroeg wakker. Hij sprong uit bed en rekte zich uit. De geur van versgebakken appelflappen hing in huis. In de keuken zat Gerda al.
Oma, waarom ben je zo vroeg wakker? vroeg Mees en gaf haar een kus op de wang.
Ach jongen, ik kon niet slapen. Dacht: als jij en mama straks wakker worden, zijn er lekkere flappen klaar. Daar word ik blij van, en jullie ook. Ga zitten, ik schenk je melk in. En uitrusten doe ik later wel daarboven, als mijn tijd gekomen is.
Soms vinden we een stukje familie waar we het niet verwachten. Zorg voor elkaar, want samen staan we sterker dat is de mooiste schat die het leven geeft.
