Lang geleden, toen het leven in een rustiger tempo leek te kloppen, bracht mijn zus een gezonde jongen ter wereld. We togen naar het huis van mijn zus, ergens aan de rand van Haarlem, om het kleine wonder en haar te bezoeken. Haar man Pieter was zichtbaar opgewekt de geboorte vierde hij met overgave. Zijn goede vriendin Annelies was druk bezig boterhammen te smeren, maar in de keuken hing een indringende geur die daar eigenlijk niet thuis hoorde.
Ik deed mijn best het huis wat op orde te krijgen en een warme maaltijd te bereiden. Intussen nodigde Pieter in een opwelling de hele familie uit om s avonds te komen eten. Maar waar moesten we met zn allen zitten? In die rommelige keuken, tussen de broodjes? Mijn man Bastiaan blies ballonnen op, zijn blik zocht met lichte paniek de mijne. Uiteindelijk vertrokken we allemaal, twee uur later dan gepland, ieder in eigen auto. Pieter beloofde onderweg nog even langs de bloemenzaak te gaan.
Dichtbij het Sint Elisabethziekenhuis cirkelden alle ooms, tantes en neven met hun autos rond, behalve de kersverse vader. Mijn zus kwam maar niet naar buiten, want Pieter had beloofd haar spulletjes voor de ontslagprocedure te brengen. We wachtten bijna een uur. Pieter bleef weg.
Diezelfde avond mocht mijn zus eindelijk naar huis. Bastiaan en ik reden opnieuw naar het ziekenhuis om haar te halen. Maar toen we aankwamen, was Pieter al met de baby vertrokken. We wachtten nog even, maar hij kwam niet terug. Teleurgesteld keerden we huiswaarts.
Achteraf bleek dat Pieter in alle consternatie de tas van mijn zus in het ziekenhuis had laten staan, de bloemen die hij voor haar had meegenomen nergens waren te vinden en onderweg was hij ook nog eens in de file vast komen zitten. Door zijn gestuntel werd mijn zus uiteindelijk pas twee uur later ontslagen dan gepland. En toen Bastiaan en ik beleefd wilden vertrekken zonder binnen te komen, drong Pieter zo op onze aanwezigheid aan, dat fatsoen ons dwong te blijven alsof het hem niet veel kon schelen wat zijn vrouw op dat moment nodig had.
‘Onze familie blijft tot vannacht bij ons zitten hoor!’ riep Pieter joviaal.
Bij thuiskomst trok mijn zus zich zwijgend terug in haar slaapkamer en draaide de deur op slot. Ze viel in een diepe slaap en stond pas de volgende ochtend weer op, waarna ze meteen begon schoon te maken. Pieter bleef tot laat met een bonkend hoofd in bed liggen, zijn kater de enige die hem in zijn greep hield.
Zo keek ik later terug en bedacht me wat ik zou hebben gedaan, als mij zon thuiskomst was overkomen. Pieter is een goed mens, daar niet van, maar deze keer had hij niet eens gevraagd of mijn zus het eigenlijk wilde vieren. Wat een egoïst, dacht ik bij mezelf, want zelfs op zulke momenten leek haar geluk niet op de eerste plaats te komen.
