Ze laten me mijn pasgeboren kleindochter niet zien. Geen kraamvisite, geen kraambezoek. Dus ben ik zelf maar zonder uitnodiging gegaan Vera van Dijk werd niet uitgenodigd voor het ophalen van haar kleindochter uit het ziekenhuis, ondanks dat zij de biologische oma was van de newborn. Haar werd letterlijk gezegd: “Het is winter, hoor. We willen niet dat onze kleine Jasmijn meteen in aanraking komt met allerlei bacillen en viezigheid van buiten. En al die gezichten geven de baby alleen maar stress. Blijf maar lekker thuis, Vera. Wij regelen het wel zonder jou bij de kraamuitzet.” Vera was tot tranen toe geraakt. Ze had zó graag haar enige kleindochter gezien. Het is tenslotte een bijzonder moment: de thuiskomst van de baby. Later zou haar kleindochter op de foto’s kijken en oma Vera er niet bij zien staan—dat zou toch ook verdrietig zijn? Haar zoon Sjoerd probeerde haar gerust te stellen en haar te laten accepteren dat de jonge moeder, Anne, ongerust was om de baby. Anne was uitgeput na het ziekenhuis en wilde zo snel mogelijk thuis haar haar wassen, zonder extra familie erbij. Maar later, beloofde Sjoerd, mocht Vera best een keer langskomen om Jasmijn te bewonderen. Vera slikte de uitleg met moeite. Wat kon ze anders? Ze kon moeilijk met geweld het ziekenhuis binnenstormen. Toch voelde het rot. En het was ook gênant tegenover bekenden: “Op wie lijkt je kleindochter nou? Zeker sprekend oma Vera?” Maar zelfs een foto kreeg ze niet te zien. “Ik ga mijn newborn niet zomaar aan iedereen laten zien,” zei Anne stellig. “Je weet maar nooit, straks gebeurt er iets door het boze oog. Daar waag ik het niet op.” Zodoende. En nu woonde de baby al twee maanden thuis, maar Vera werd nog steeds niet uitgenodigd. “Als Jasmijn wat sterker is, mag je echt komen kijken,” fluisterde Sjoerd aan de telefoon. “Als ze gaat lopen, mag je langs,” riep Anne droog op de achtergrond. “Tot die tijd niet. Kijk maar naar het journaal, mam, daar heb je voorlopig genoeg aan.” En Sjoerd moest meteen luiers halen. “Er gaat een griepgolf rond, mam, we wachten nog even met bezoek. Anne is heel bang voor dat virus.” “Maar dan mis ik straks haar hele babytijd,” snikte Vera bijna. “Ze kruipt straks al rond, en ik ben helemaal gezond! Ik kan desnoods mijn medische verklaring laten zien! Laat me alsjeblieft even naar mijn kleindochter kijken, Sjoerd. Al is het maar een minuutje!” “Nee mam, sorry, er zijn nu teveel risico’s.” En zo verstreek ook het voorjaar. De zomer naderde, en nog altijd had Vera haar kleindochter Jasmijn niet gezien. “Ze doet vast al allemaal leuke kunstjes?” vroegen vrienden. “Zeker dat ze ‘oma’ zegt?” Vera lachte voorzichtig. “Ja hoor, ze noemt me oma. Een guitig kind, je lacht je rot.” Totdat Vera besloot: “Ben ik nou oma, of niet soms? Dit is mijn kleinkind, van mijn eigen bloed! Ik ga gewoon. Ik neem cadeautjes mee voor de baby en haar moeder. En ik heb er wettelijk recht op volgens het Burgerlijk Wetboek!” Met ferme tred liep ze naar het huis van Sjoerd, klopte aan en sprak in de intercom: “Doe open, oma Vera is er! Ik ben zonder uitnodiging gekomen, anders zit ik hier volgend jaar nog te wachten. Jasmijn is nu vast wel gewend aan het leven. Kom op, laat me kennismaken!” Binnen hoorde ze Anne sissen dat Sjoerd niet open mocht doen. Maar na een halfuur discussie deden ze toch de deur open—rood hoofd, chagrijnige Anne, kleine Jasmijn op haar arm. “Ooooh, wat een schatje! En wat lijkt ze op haar papa!” “Ho, ho, eerst naar de badkamer, handen wassen, mondkapje op. Geen onbekenden bij mijn baby,” beval Anne streng. Vera waste braaf haar handen en zette een mondkapje op, voordat ze dichterbij mocht komen. “Je mag haar niet vasthouden,” zei Anne, “ik ben als een moedergans. Kijk maar van een afstandje. Jasmijn is niet gewend aan vreemde gezichten. Straks schrikt ze, en dan liggen we de hele nacht wakker.” Vera bleef twintig minuutjes. Vroeg hoe het ging, keek naar de baby, gaf haar cadeautjes. Ze kreeg zelfs een kopje thee aangeboden. “Nou,” geeuwde Anne, “de baby moet nu slapen. Als ze straks loopt, mag je langskomen en knuffelen. Zeg maar dag, Jasmijn. Zwaaien naar oma…” En zo was de kennismaking. Maar Vera voelde zich niet gerustgesteld. “Wat was dit nou? Gaat het tegenwoordig overal zo in families? Alsof ik helemaal geen echte oma ben. Zelfs vasthouden mocht ik haar niet. Alsof ik besmettelijk ben of niemand ben. Het steekt toch wel. Echt wel.”

Mij mocht de kersverse oma haar pasgeboren kleindochter niet eens bewonderen. Geen kraamfeest, geen beschuit met muisjes. Niet eens een bakje koffie op de gang in het ziekenhuis. Ik ben gewoon op eigen houtje gegaan, zonder uitnodiging wie houdt mij tegen?

Ze hadden Trijntje van Dijk niet op de uitreiking van haar kleindochter uitgenodigd. En dat terwijl ze toch heus echt oma was. Ze zeiden het nog net niet recht in haar gezicht: We zitten in hartje winter. Dat we onze kleine Mees doodgewoon niet blootstellen aan kou, viezigheid of wilde bacteriën die je meebrengt van buiten. En van al dat bezoek raakt Mees overstuur. Blijf jij thuis, Trijntje, we redden ons prima zonder jouw inbreng. De ooievaar heeft zijn plicht al gedaan.

Nou, daar was Trijntje goed gepikeerd van. Ze wilde haar eerstgeboren kleindochter dolgraa graag even zien. De kraamafdeling is immers hét moment. Stel dat haar kleindochter later door fotoboeken bladert en nergens haar oma Trijntje ontdekt? Wedden dat het kind daar nog trauma’s aan overhoudt?

Trijntjes zoon, Wouter, probeerde te sussen. Ach mam, trek het je niet zo aan, zei hij. Het is allemaal nieuwe stress voor Jasmijn. Ze is vandaag moeder geworden en wil gewoon zo snel mogelijk onder haar eigen douche. Omas energie kan ze er nu even niet bij hebben. Maar alle tijd voor bezoek, als Mees ietsje groter is. Dan kun je haar uitgebreid bewonderen, afgesproken.

Trijntje morde wat, maar hield zich verder koest.

Tja, wat moest ze anders? Ze ging natuurlijk niet eigenhandig het ziekenhuis bestormen. Maar het voelde wrang, hoor. En dat aan de koffieautomaat in de supermarkt weer steeds vragen: Heeft ze jouw ogen, Trijntje, dat kleine meisje? Je lijkt zeker sprekend? En wat moest zij daar op antwoorden? Zelfs op een foto mocht ze Mees niet zien. Ik ga niet zomaar de hele stad fotos van een pasgeborene sturen, vond schoondochter Jasmijn. Daar wordt mijn baby niet wijzer van. Je weet maar nooit wie er kwade vibes op haar af stuurt. Dat argument verzon ze er blijkbaar speciaal bij.

Sticker onder de deur.

En Mees woonde inmiddels alweer twee maanden thuis, maar Trijntje bleef aan het lijntje gehouden. Iedere keer hetzelfde: Als Mees ietsje sterker is, mag je langskomen, beloofde Wouter op fluistertoon aan de telefoon. Het is nu nog gewoon wat vroeg.

Laat haar eerst op haar wiebeltjes staan, riep Jasmijn op de achtergrond, dan mag je wel eventjes komen. Tot die tijd: kijk een soap op tv, lees de Linda of zo. We hebben zelf ook weinig tijd, hoor! Oh en Wouter, neem meteen luiers mee!

Jasmijn zegt trouwens dat er heftige griepgolven huishouden in ons dorp, fluisterde Wouter samenzweerderig. Misschien wachten we een beetje tot dat achter de rug is. Jasmijn is er zenuwachtig van. Dus mam, het risico is gewoon te groot met al dat kleine babyspul.

Maar jongens! piepte Trijntje, voor je het weet sla ik de hele babyperiode over. Daar loopt ze straks al blokjes te stapelen en ik hoor het via de Whatsapp van de buren! Ik ben kerngezond. Wil je bewijzen? Ik neem mijn laboratoriumuitslagen mee in een plastic zak. Laat me gewoon één keer zien dat het leven doorgaat! Heel eventjes. Eén klein omhelzinkje, alsjeblieft?

Nee maar mam, echt, zei Wouter, nu is gewoon niet het moment. De virussen vliegen om je oren. En Mees kent nog geen andere gezichten. Ze heeft nog buikkrampjes en huilt soms zonder reden. Echt, later. Je moet gewoon wat geduld hebben. Jasmijn beslist, niet ik.

Maar goed, toen was de lente alweer voorbij en werd het zomer. En Trijntje had Mees nog steeds niet in levenden lijve ontmoet. Buren vroegen: Hoe is het met de kleine? Schaterlachen jullie samen al om haar grapjes? Heeft ze al oma gezegd? Gek hè, hoe schattig die kleintjes zijn, je smelt er gewoon van.

Trijntje glimlachte plichtmatig, en beaamde alles: Ja hoor, onze Mees is een guitig meisje, trekt gekke bekken, roept oma, echt zo aandoenlijk. Gister zag ze mij, begon meteen met haar beentjes te trappelen.

Maar op een dag was het genoeg voor Trijntje. Wat ben ik eigenlijk voor oma? dacht ze. Het is die van mijn zoon nota bene, ze heeft mijn bloed! En volgens het Burgerlijk Wetboek heb ik meer rechten dan de postbode. Ik ga gewoon. Ik neem een cadeautje mee, een pak stroopwafels voor Jasmijn, en ik zie wel wat er gebeurt.

Dus Trijntje liep kordaat naar Wouter en Jasmijns flat. Klopte stevig aan.

Jongens, doe open! riep ze door de brievenbus. Hier is oma Trijntje. Als ik niet word uitgenodigd, kom ik zelf wel. Moet ik wachten tot mijn pensioen hier? Die Mees is vast al over haar schrik heen. Laat me even binnen, ja?! Alstublieft!

Achter de deur ontstond een hoop gestommel. Jasmijn siste: Niet open doen, Wouter. Straks staan we hier met de halve familie op de stoep! Krijgt onze Mees nu al familiefeestjes, dat trekken haar zenuwstelsel en mijn hormonen niet aan. En straks neem je nog een virus mee op je jas ook.

Maar na wat discussie gingen ze alsnog overstag. Wouter keek schuldbewust. Jasmijn stond mopperend in het halletje. In haar armen lag Mees, de rammelaar stevig in haar vuist.

Oei oei oei, wie is dat nou? jubelde Trijntje van de drempel. Wat een droppie! En wie lijkt er hier op papa Wouter? Wat een dotje, Meesje.

Ho maar, commandeerde Jasmijn ineens, u komt van buiten. Eerst naar de badkamer, handen wassen, graag. Hier, een mondkapje. Je denkt toch niet dat je zomaar naar binnen loopt bij verse babys? Toch, Wouter?

Braaf schrobde Trijntje haar handen en zette ze de knalroze mondkap op. Daarna mocht ze in de buurt van Mees komen, op gepaste afstand.

In je armen krijg je haar niet, besloot Jasmijn ferm. Ik ben tegenwoordig net een tijgermoeder. Even snel bewonderen mag, maar Mees is geen circusattractie! Ze kent geen onbekenden, straks schrikt ze zich rot. En dan loop ik de hele nacht voor niets rondjes.

Twintig minuutjes mocht Trijntje blijven. Ze stelde beleefde vragen over poepluiers, moedermelk, en slaapjes. Ze bewonderde de baby nog eens, dacht met een glimlach aan de eerste tand van Wouter, en gaf haar kadootjes af. Daarna kreeg ze nog een glas limonade.

Nou, geeuwde Jasmijn vanuit haar stoel, het is tijd om het kind weer in haar wiegje te leggen. Nog even haar gezichtje met kruidenthee afdeppen en dan hup, naar dromenland. Tot ziens, Trijntje. Kom nog eens terug als ze écht kan lopen. Zeg maar dag tegen oma, Mees! Ja, zwaaien maar!

Zo gebeurde het eerste ontmoeting dan toch.

Maar Trijntje fietste naar huis en schudde haar hoofd. Wat was dit nou eigenlijk? dacht ze met een zucht. Is dit tegenwoordig normaal, dat omas bijna met een paspoort en coronatest op bezoek moeten komen? Alsof ik een vreemdeling ben. Niet eens even vasthouden mocht ik haar… Het is toch wat. Echt, het gaat me niet in de koude kleren zitten.Maar toen Trijntje haar huissleutels uit haar fietstas viste, hoorde ze opeens een ping van haar telefoon. Een foto van Wouter, zonder begeleidend bericht: Mees, slapend, een tutje scheef in haar mond, haar kleine vuistje om een van Trijntjes stroopwafels geklemd. Trijntje glimlachte breed, gevoelig, met tranen in haar ogen. Misschien kwam het knuffelen later wel. Maar nu wist ze: dit was haar kleindochter. En dit was het begin van hun eigen bijzondere verhaal hoe omwegen soms tot de mooiste ontmoetingen leiden, en hoe zelfs op gepaste afstand eerste liefde ontstaat.