Ik trouwde met een vrouw met drie kinderen toen niemand hen hielp
In de jaren tachtig leek alles in ons dorpje langzaam te stromen, als water tussen de weilanden rond Giethoorn. Ik, een eenzame dertiger, leefde tussen de confectiefabriek en mijn kamer in het arbeiderspension. Mijn dagen na de ambachtsschool waren voorspelbaar: werk, boterhammen met kaas en wat sjoelen met collegas. Soms keek ik uit het raam naar het plein en zag daar kinderen spelen. Dan dwaalde ik weg in een droom over een gezin, maar het idee vervaagde steedswie krijgt nu een gezin in een pension met dunne muren?
Op een druilerige oktoberdag, alles in grijstinten, glipte ik de buurtsuper binnen om brood te kopen. Maar aan de toonbank stond deze keer niet de gewone norse verkoopster. Nee, deze keer zag ik haar Marloes. Ze viel me daarvoor nooit echt op, maar nu was haar blik zo warm dat het licht een scheur trok in de kamer.
Wit of bruin? vroeg ze met een glimlach die in de lucht bleef hangen.
Wit, graag…, murmelde ik, de kille dromer.
Net uit de oven van Bakkerij Tromp, zei ze en wikkelde het snel in papier.
Onze vingers raakten elkaar vluchtig. Ik voelde een schok, zn vreemde vonk alsof ik even opstegen. Terwijl ik naar kleingeld graaide, keek ik haar stiekem aan. Ze was eenvoudig, in een doffe blauwe schort, dertig of iets ouder, moe, maar met een verborgen vlam in haar.
Een paar dagen later zag ik haar weer, bij de bushalte. Marloes worstelde met tassen en om haar heen dansten drie kinderen. De oudste, Martijn, een veertigjarige in kindervorm, droeg een loodzware tas, de dochter bracht een kleinere jongen bij de hand.
Laat mij even helpen, zei ik, zonder te wachten en pakte een tas beet.
Hoeft niet, dankje begon ze, maar ik laadde alles al in de bus.
Mama, wie is dat? vroeg het jongetje, half tussen droom en werkelijkheid.
Stil, Jasper, zei zijn zus Femke zachtjes.
Onderweg vertelde ze dat ze boven de oude bakkerij aan de Vecht woonde, haar man was jaren terug door een fietsenongeluk gestorven. Ze moest alles zelf doen, werken en het gezin overeind houden.
We redden ons wel, mompelde ze met een halfslachtige glimlach.
Die nacht lag ik naar het plafond te staren. Haar ogen, Jaspers stem ze dreven door mijn hoofd als druppels in een faience theekop. Iets lang vergeten kwam boven, een vaag voorgevoel dat iets groots op me wachtte.
Vanaf die week liep ik vaker de supermarkt binnen. Even melk halen, een rol koekjes, of gewoon zomaar, verzonken in de stroperigheid van het dromen. Mijn collegas begonnen te grinniken.
Hé Arend, drie keer per dag naar de winkel dat is liefde, hoor! lachte Hendrik, mijn voorman.
Alles voor verse boodschappen, grapte ik terug.
En toen, op een dag, was het zo misplaatst logisch als in een droom: Marloes en ik verhuisden samen. Nu zitten we, soms zwevend op een knalgele klomp, in ons nieuwe appartement aan het water. De kinderstemmen echoën door het huis als vogelgeluiden in een herfstbos. We weten dat dit gezin, surrealistisch en echt, de mooiste cadeau is die me ooit heeft bereikt. Somberte lost op in het zoete licht van stroopwafels en kinderhanden en de wereld, hoe vreemd ook, voelt alsof hij eindelijk klopt.
