Op een dag vertrok Lottes man ‘s ochtends op de fiets naar zijn werk en kwam simpelweg niet meer terug. Lotte belde zich een slag in de rondte. Uiteindelijk bleek dat hij gewoon spuugzat was van het gezinsleven.
Lotte had haar man ontmoet op een bruiloft van gezamenlijke vrienden in een stoffige zaaltje in Utrecht, natuurlijk. Het sloeg direct vonken over. Die avond kletsten en lachten ze zich door het hele feest heen. Hun relatie raasde als een intercity: een paar maanden later zaten ze samen in een Amsterdams stadhuis met de ringen om de vingers en verhuisden ze, jawel, naar hun gloednieuwe appartement één kamer, maar wel uitzicht op de tram.
Niet veel later ontdekte Lotte dat ze zwanger was. Met echo’s liep het allemaal spaak: de huisarts zat vol, de bedrijfsarts was streng met verlofdagen, en telkens was er wel weer een Tante Sjaan jarig. Dus, geen scandobeelden voor Lotte.
Zwanger zijn bleek allesbehalve een Dutch delight. Lotte was de hele tijd moe, misselijk en haar rug voelde aan alsof ie door een vrachtfiets was overreden. De laatste maand was ze vooral bankhanger boodschappen deed haar man, want fietsen durfde Lotte allang niet meer.
De bevalling kwam eerder dan het spoorboekje aangaf. Het hele personeel van het Wilhelmina Kinderziekenhuis stond klaar, want drie babys! Eerst kwamen Merel en Jasmijn, daarna hun broertje Pieter. Lotte kon haar ogen amper geloven. Haar man ook niet: hij was in vijf minuten ineens vader van een Ajax-waardig elftal aan babys.
Terwijl Lotte in het ziekenhuis lag, haalde haar man wiegjes bij IKEA (want: Zweeds én goedkoop), maar daar moesten ze wel tetris mee spelen in hun kleine Amsterdamse appartement. Krap is nog zacht uitgedrukt. Van opas en omas kregen ze vooral veel medelijden en af en toe een pak luiers.
En toen kwam de ellendige sleur: nachten zonder slaap, snotneuzen en bij elk kuchje het consultatiebureau aan de lijn. Haar man verlangde terug naar de tijd zonder spatels, poetsdoekjes en slapeloze nachten. Romantiek? Alleen nog in oude films. De gesprekken gingen alleen nog over poepluiers en wie als laatste de poes heeft gevoerd.
Lotte was al blij als ze haar tanden nog kwam poetsen. Voor aandacht voor haar man had ze simpelweg geen tijd. Op een ochtend nam hij z’n OV-kaart en vertrok naar kantoor, maar keerde niet meer huiswaarts.
Lotte trok alles uit de kast: politie, ziekenhuis, vrienden niemand wist iets. Uiteindelijk bleek haar man gewoon wegelopen te zijn, ergens richting de Veluwe, zonder nog om te kijken.
Op dat moment realiseerde Lotte zich: ik moet stevig blijven staan, want drie koters rekenen op mij. Haar moeder altijd praktisch trok bij haar in en samen gingen ze de strijd aan tegen poepluiers, wakkere nachten, en dreinende peuters. Ze leefden van kinderbijslag en het AOWtje van oma en deden wonderen met de euros die ze hadden.
Gelukkig werd er in de buurt een nieuw winkelcentrum t Gouden Mandje geopend. Lotte solliciteerde bij de Albert Heijn en bleek al snel een kei in vakkenvullen én klanservice. Ondanks haar drie kinderen nam de baas haar zonder aarzelen aan: Jij kan multitasken, dat zie ik zo!
Vanaf toen ging het stukje bij beetje beter. Uiteindelijk kon ze zelfs een lieve oppas regelen uit de buurt en haar moeder haalde opgelucht adem. Jaren later kreeg Lotte promotie; zij groeide uit tot een verzorgde, zelfverzekerde vrouw met een kapsel waarop menig BNer jaloers zou zijn. Op een dag liep haar ex langs toen hij zijn ouders in de stad bezocht. Hij kwam op de koffie, wilde de kinderen zien en vroeg Lotte om vergeving, smekend om een tweede kans.
Maar Lotte keek hem vriendelijk doch ferm aan. Haar gevoelens waren al tijden als sneeuw voor de zon verdwenen. Dat deelde ze hem mee, met een glimlach die geen twijfel liet. Toen hij vertrok, haalde zij opgelucht adem.
Eindelijk had ze het hoofdstuk afgesloten. En met een knipoog naar de zon die eindelijk doorbrak stapte ze vol vertrouwen haar Nederlandse toekomst tegemoet.
