Mijn schoonzus en broer vroegen of ik op hun zoon wilde passen.
Gisteravond was ik thuis, stond in de keuken stamppot te maken en hield mn oog op mijn driejarige zoon, terwijl ik wachtte tot mijn man thuiskwam van kantoor in Rotterdam. Opeens ging de bel, en daar stond mijn broer voor de deur met zijn zesjarige zoon en een boodschappentas vol appels en peren. Hij vroeg of ik even op zijn kind kon letten, want ze waren ergens uitgenodigd. Natuurlijk zei ik jamijn zoon vindt het fantastisch als zijn neefje langskomt. Zelfs de kat, een luie rode kater genaamd Sjoerd, leek enthousiast (of had gewoon zin in een perenhapje).
De avond vorderde, en mijn broer en schoonzus verschenen om half tien nog steeds niet. Elke keer dat ik belde, verzekerden ze me dat ze over een kwartiertje zouden komen, maar god mag weten welk kwartiertje dat was. Uiteindelijk was het zo laat, dat ik besloot de jongens naar bed te brengen, want zelfs Sjoerd had zich ondertussen opgekruld en snurkte.
De nacht kreeg nog een staartje, want mijn zoontje voelde zich plotseling beroerd. Paniek! Ik heb de huisartsenpost gebeld, en even later stond de ambulance voor de deur. De arts vond het verstandig om hem mee te nemen naar het ziekenhuis. Natuurlijk weer geprobeerd om mijn broer en schoonzus te pakken te krijgen, maar hun mobieltjes gaven niet thuis.
Zwaar zuchtend heb ik toen onze betrouwbare buurvrouw Trudie gevraagdde heldin van de straat en oppas voor het halve blokof zij op mijn neefje wilde letten. Ze zei gelukkig direct ja. Zo sliep ik zelf die nacht op een harde ziekenhuisstoel bij mn zoon.
De volgende ochtend kwam mijn broer mopperend zijn zoon ophalen.
Een paar dagen later stond ik plots oog in oog met mijn schoonzus bij de AH XL. In plaats van een dankjewel, kreeg ik een boze blik en een tirade over mn hoofd: hoe ik het in mijn hoofd haalde hun kind zomaar bij een vreemde achter te laten. Zelfs tussen de broccoli en de halfvolle melk werd ze steeds bozer. Mijn poging tot uitleg maakte het alleen maar erger. Ze wilde dat ik het geld dat zij bij Trudie voor het oppassen had afgetiktdrie tientjes, niet eens in muntendirect zou teruggeven. Ze was niet van plan zelf ergens voor op te draaien, en bleef maar steigeren. Zelfs dreigde ze om de politie te bellen, want dit moest en zou opgelost worden.
Soms denk ik werkelijk: je doet je uiterste best voor de familie, en wordt bedankt met wantrouwen en ruzie tussen de diepvriespizzas. Tja, daar sta je dan, met je Hollandse nuchterheid.
