Wat is dit nou? Waar ga je heen? En wie maakt er dan eten klaar? — Waar haast je zo naartoe? Iemand moet toch het eten klaarmaken! — riep haar man bezorgd, toen hij zag wat Antonina deed na de ruzie met zijn moeder. Antonina keek uit het raam. Sombere wolken, ondanks dat het al begin lente was. In hun kleine stadje in het noorden van Nederland scheen de zon zelden. Misschien leken de mensen daarom altijd een beetje nors en afstandelijk. Steeds vaker merkte Antonina zelf dat ze niet meer lachte en dat de diepe frons in haar voorhoofd haar minstens tien jaar ouder maakte. — Mam! Ik ga even wandelen, — riep haar dochter, Eline. — Oké, — knikte Antonina. — Wat is dat voor “oké”? Geef geld. — Wat nou, wandelen kost toch geen geld meer? — zuchtte ze. — Mam! Waarom altijd die vragen?! — werd haar dochter ongeduldig. — Schiet op! Hoezo zo weinig? — Genoeg voor een ijsje. — Gierigaard, — mompelde Eline, maar haar moeder hoorde het niet meer, want het meisje was al verdwenen achter de deur. Ongelofelijk… — schudde Antonina haar hoofd en dacht terug aan hoe lief Eline vroeger was, vóór de puberteit. — To, ik heb honger! Duurt het nog lang?! — klaagde haar man, Tom. — Eet zelf maar, — zei ze koel, terwijl ze een bord op tafel zette. — Kun je het niet brengen? Antonina had het liefst de pan door de kamer gegooid. Wat denkt hij wel… — We eten in de keuken, Tom. Wil je eten, prima. Zo niet, ook goed, — zei ze en ging alleen aan tafel zitten. Na een kwartier kwam Tom chagrijnig binnen. — Koud… bah… — Dan had je eerder moeten eten. — Dat vroeg ik je ook! Geen greintje liefde of zorg! Je weet dat ik naar Ajax kijk! — mopperde Tom terwijl hij snel zijn kip opat. — Totaal niet lekker. Antonina rolde alleen met haar ogen. Met voetbal veranderde Tom compleet. Wedden, fanshirts, dure kaarten… terwijl hij vroeger nooit om sport gaf. Niet aan tafel eten, Tom pakte een Sixpack uit de koelkast, plus een zak “Boerderijchips”, en ging weer naar de bank. Zo bleef Antonina achter met de afwas. Voor niets gedaan. Niemand waardeert het. Ze was doodop van haar dienst in het ziekenhuis, waar ze als hoofdverpleegkundige werkte. Mensen kwamen altijd met hun problemen bij haar, altijd gestrest en ziek. Dus op werk stress, thuis geen rust, maar gewoon de tweede dienst: geven, halen, schoonmaken, opruimen. — Is er nog? — Tom griste nog een biertje uit de koelkast. — Waarom is het op? — Alles al op, omdat jíj alles opdrinkt! Moet ík dat soms óók nog halen? Doe even normaal, Tom! — snauwde Antonina. — Wat zijn we delicaat… — sneerde Tom, sloeg boos de deur dicht en vertrok om “voorraad” te halen voor de volgende wedstrijd. Antonina besloot naar bed te gaan — de volgende dag weer vroeg op. Maar slapen lukte niet: ze piekerde over Eline — waar liep ze toch? Met wie? Het was al donker buiten maar Eline was er nog niet. Bellen durfde ze niet, want dan werd haar dochter woest. — Mam, je zet me voor schut bij mijn vrienden! Hou nou eens op met bellen! — snauwde Eline altijd. Na zo’n telefoontje durfde Antonina niet meer te bellen, troostte zichzelf met de gedachte dat haar dochter nu achttien was. Maar werken wilde ze niet, studeren ook niet; ze had besloten ‘een tussenjaar’ te nemen om zichzelf te ‘vinden’. Na een kort dutje schrok Antonina wakker van het gejuich van haar man; het leek wel alsof er gescoord werd. Daarna begon hij luid het spel te bespreken met de buurman, die was blijven hangen. Later haalde die buurman ook zijn vriendin erbij en ‘supporterden’ ze met z’n drieën. Die nacht kwam Eline thuis, pakte wat te eten en ging slapen. Pas toen alles stil was, kon Antonina eindelijk in slaap vallen — tot de kat haar wakker schreeuwde om eten. — Is er hier íemand in huis die de kat kan voeren, behalve ik?! — gromde Antonina, uitgeput van migraine en slapeloosheid, terwijl ze naar de keuken liep. Ze hoopte dat iemand haar zou horen, maar Eline zat met haar koptelefoon op en draaide met haar vinger gek bij haar slaap. Tom was in slaap gevallen voor de tv, biertje in de hand. “Klaar mee… Ik ben hier zo klaar mee!” — dacht Antonina. De volgende ochtend werd ze wakker gebeld door haar schoonmoeder. — Antonina, lieverd, weet je nog dat het tijd is om de moestuin in te zaaien? En we moeten ook naar het dorp om op te knappen. — Ik weet het, — zuchtte Antonina. — Dan gaan we morgen samen. Haar enige vrije dag bracht Antonina zwoegend door in de tuin, terwijl haar schoonmoeder aanwijzingen gaf. — Hoe veeg je nou? Je moet die bezem anders vasthouden! — riep ze commandant vanaf het bankje. — Ik ben bijna vijftig, Vera. Ik kan echt zelf wel vegen, — durfde Antonina eindelijk te zeggen. — En Tom dan… — Waar is Tom? Waarom is hij er niet bij? Waarom heb jij z’n moeder naar het dorp gebracht? Waarom moesten we met de bus drie uur hobbelen? Waarom altijd Tom, Tom… — Hij is moe. — En ik dan? Of denk je dat ik nooit moe ben? Toen begon het… Antonina had spijt van haar weerwoord. Vera hield van gelijk hebben — maar dat gelijk gold nooit voor haar schoondochter. Heel haar leven mocht Tom alles, terwijl Antonina altijd maar moest ploeteren en dankbaar moest zijn. Terug namen de vrouwen plaats aan tegenovergestelde kanten van het busje. De volgende dag klaagde Vera bij haar zoon, en die werd woest. — Hoe durf je tegen mijn moeder in te gaan?! — brieste Tom. — Zonder haar… — Wat? — vroeg Antonina, armen over elkaar. Ze voelde dat ze het niet langer wilde pikken. — Zonder haar had je in de huisartsenpraktijk gewerkt! — riep Tom, die haar eraan herinnerde dat Vera haar had geholpen aan een baan in het streekziekenhuis. Beter betaald, maar een stuk zwaarder. Ze had er vaak spijt van gehad dat ze Vera had gevraagd en haar rustige praktijk had opgegeven voor de zenuwen in het ziekenhuis. Tom was verbijsterd toen hij zag wat Antonina nu ging doen. Wat Antonina nu deed — daar had Tom echt nooit op gerekend!

Wat is dat nu weer? Waar ga je heen? Wie gaat er koken?
Waarom ben je zo gehaast? Iemand moet toch het eten maken! roept haar man bezorgd als hij ziet wat Marjolein na de woordenwisseling met zijn moeder doet.
Marjolein gluurt door het raam. De lucht is grauw, hoewel het net lente begint te worden. Hun kleine stadje ergens in het noorden van Nederland lijkt zelden zonlicht te krijgen. Misschien maken juist die grijze wolken de mensen hier zo nors en afstandelijk.
Zelf merkt Marjolein ook dat ze nauwelijks nog lacht. Die diepe frons op haar voorhoofd lijkt haar zomaar tien jaar ouder te maken.
Mam! Ik ga een stukje wandelen, roept haar dochter, Yfke.
Hm, knikt Marjolein afwezig.
Wat is hm? Mag ik wat geld mee?
Sinds wanneer kost wandelen geld? verzucht Marjolein.
Mam! Kunnen we ophouden met die vragen?! bijt Yfke haar toe. Kom op, geef! Zó weinig?
Je kunt er een ijsje van kopen.
Gierigaard, moppert Yfke terwijl ze de deur achter zich dichttrekt. Marjolein hoort het nauwelijks meer.
Ongelofelijk… Marjolein schudt haar hoofd bij de gedachte hoe lief en vrolijk Yfke ooit was, voor die puberteit.
Mar, ik heb honger, hoe lang nog?! roept haar man, Thijs, ongeduldig.
Pak dan zelf wat, zegt ze onverschillig terwijl ze een bord op tafel zet.
Kan je het wel even aan tafel brengen?
Marjolein gooit bijna de pan op tafel van frustratie. Wat denkt hij nou wel…
Eten doen we in de keuken, Thijs. Wil je eten, dan eet je. Zo niet, zoek je het maar uit, zegt ze en gaat alleen aan tafel zitten.
Na een minuut of vijftien strompelt Thijs de keuken in.
Koud… bleh…
Had ik het maar langer warm moeten houden zeker.
Dat heb ik je gevraagd! Geen greintje liefde of zorg, jij weet toch dat ik naar voetbal kijk! zegt Thijs terwijl hij zijn kip naar binnen werkt. Niet te eten.
Marjolein rolt met haar ogen. Als het om voetbal gaat, lijkt Thijs een totaal ander mens: weddenschappen, clubshirts, dure tickets… terwijl hij vroeger nooit iets met sport had.
Hij eet niet eens aan tafel, graait een blikje bier en een zak ‘Nederlandse chips’ uit de kast en nestelt zich voor de tv. Marjolein blijft achter in de keuken met de vaat.
Voor niets mn best gedaan. Niemand die het waardeert.
Ze is doodop na haar dienst als hoofdverpleegkundige in het ziekenhuis. Daar komen mensen alleen maar met problemen, chagrijnig en ziek. Op het werk is het stressen, thuis draait ze de tweede shift: bedienen, opruimen, schoonmaken.
Is er nog wat? Thijs pakt alweer een nieuw blikje uit de koelkast. Hoezo is het op?
Je hebt alles zelf opgedronken! Moet ik dat óók allemaal halen? Heb je ergens een beetje fatsoen, Thijs! nu houdt Marjolein het niet meer.
Tjonge, wat zijn we weer gevoelig… sneert Thijs en sloft boos weg om zijn ‘geheime voorraad’ aan te vullen voor de volgende wedstrijd.
Marjolein besluit maar te gaan slapen; er wacht weer een drukke dag morgen. Maar ze kan de slaap niet vatten. Ze maakt zich zorgen over Yfke: waar zwerft dat meisje nu weer, met wie? Het is al donker buiten, maar Yfke is er nog steeds niet. Bellen durft ze niet meer dan schreeuwt Yfke moord en brand.
Je zet me voor schut, mam! Hou op met bellen! schreeuwt Yfke altijd. Sindsdien belt Marjolein niet meer, al houdt ze zichzelf voor dat haar dochter inmiddels achttien is. Werken wil ze niet, studeren evenmin. Diploma op zak, nu een tussenjaar om zichzelf te vinden.
Marjolein doezelt even weg, tot ze luid gejuich van haar man hoort, alsof er net is gescoord. Hij begint meteen volop de wedstrijd na te bespreken met de buurman, die zo is binnengelopen en blijft hangen. Even later schuift die buurman zijn vriendin aan, en zitten ze met zijn drieën fanatiek te kijken. Tegen middernacht komt Yfke pas thuis, rommelt wat met de borden in de keuken, en dommelt gelijk weer verder. Zodra het eindelijk stil is en Marjolein lijkt in slaap te vallen, jankt de kat om eten.
Kan in dit huis iemand behalve ik eens die kat voeren?! moppert Marjolein, uitgeput met migraine en slapeloosheid. Ze loopt de kamer uit in de hoop dat iemand het hoort. Maar Yfke zit met haar koptelefoon op en draait verveeld met haar vinger bij haar slaap. Thijs is zoals altijd in slaap gevallen voor de tv met een blikje in de hand.
Ik ben het zo zat… echt helemaal zat, denkt Marjolein bij zichzelf.
De volgende ochtend wordt ze wakker gebeld door haar schoonmoeder.
Marjolein, lieve schat, je weet toch dat het tijd is om de groente te planten? We moeten nodig weer naar de volkstuin en even bij het huisje kijken…
Ik weet het, zucht Marjolein.
Dan gaan we morgen samen.
Haar enige vrije dag brengt Marjolein door in de tuin, onder leiding van haar schoonmoeder.
Zo moet je niet vegen, Marjolein! Je moet die bezem ánders vasthouden! commandeert ze vanaf het bankje.
Vera, ik ben bijna vijftig, ik weet zelf wel hoe het moet, waagt Marjolein het eindelijk wat terug te zeggen.
En Thijs dan…
Waar is uw zoon dan? Waarom is híj er niet? Waarom moest ik met u drie uur in die bus zitten naar de volkstuin? U heeft het altijd maar over Thijs…
Hij is altijd zo moe.
En ik dan? U denkt zeker dat ik nooit moe ben?
En toen barstte de bom… Marjolein had meteen spijt. Vera is een prater en houdt niet van tegenspraak, maar haar gerechtigheid werkt alleen één kant op. Heel haar leven is Thijs haar lieveling geweest en Marjolein duldde ze maar net als de schoondochter, die ze er bij kon hebben.
Terug reisden ze ieder aan een andere kant van de bus. De volgende dag klaagde Vera bij haar zoon over haar schoondochter, die prompt woest werd.
Hoe durf jij commentaar te leveren op mijn moeder?! blaft Thijs. Als zij er niet was geweest…
Wat dan? zegt Marjolein, armen over elkaar. Ze weet: ze is het zat, zó leeft ze niet langer.
Was je nooit aangenomen op het ziekenhuis! gooit Thijs haar voor de voeten. Hij herinnert haar aan Veras bemiddeling, waardoor ze aangenomen werd en nu meer verdient maar intussen kromloopt van de stress. Meerdere keren heeft Marjolein spijt gehad dat ze de rustigere huisartsenpraktijk verliet om Vera ter wille te zijn. Waar ga je nou naartoe?
Thijs kan zn ogen niet geloven als hij ziet wat Marjolein nu doet.
Wat Marjolein besluit, had Thijs zich nooit kunnen voorstellen.