De regen kletterde tegen de ruiten met zon fanatisme dat je bijna zou denken dat de hemel een schoonmaakwoede had. Het asfalt glinsterde onder het schemerige schijnsel van de lantaarns, terwijl piepkleine stroompjes herfstbladeren, verloren fietszadels en driedaagse rommel richting het putje sleurden. In mijn auto deed de verwarming zn uiterste best; de wereld aan de andere kant van het raam leek niets meer dan een nat schilderij. De radio zong zachtjes mee op een oude hit van André Hazes, waardoor ik me zowat in een warme bubbeltrein voelde.
Het was zomaar een doorsnee woensdagmiddag, en ik tufte naar huis na een werkbespreking die eens níét in polderoverleg was geëindigd. Naast me op de passagiersstoel lag een map vol papieren, en in mijn hoofd schoot een eindeloze to-dolijst heen en weer. Totdat ik, bij het stoplicht op de Bilderdijkstraat, een klein in elkaar gedoken figuurtje opmerkte dat bijna wegsmolt in de regen.
Ze zal niet ouder dan acht jaar zijn geweest. Haar donkere haar plakte vast aan haar gezicht en het jasje dat ze droeg was zo dun, dat het vooral leek op nat papier. Haar handen hielden een bosje verschrompelde bloemen vast, kraakhelder verpakt in half doorzichtig folie waar ooit reclame op had gestaan. De schoenen die ze droeg, ooit wit denk ik, waren nu onherkenbaar doorweekt.
Ik trapte vaart terug en parkeerde aan de stoep. In eerste instantie wilde ik net als iedereen gewoon doorrijden, maar iets aan de manier waarop ze haar bloemen vastklemde alsof haar leven er vanaf hing liet me uitstappen.
Met een ruk gooide ik de deur open. De wind gierde om mijn oren, regen sloeg op mijn bril. Ik stapte op haar af.
Meneer! Meneer!, klonk het schel boven het gespetter uit. Wilt u geen bloemetjes kopen voor uw vrouw? Ze zijn echt prachtig voor u doe ik ze voor een prikkie!
Hoewel haar stem amper boven het lawaai uit kwam, probeerde ze er nog wat vrolijks van te maken.
Ik trok mijn regenjas uit en legde die over haar schouders. Het was een maat of vier te groot, maar het was in elk geval droog.
Hier, houd deze ook, zei ik terwijl ik haar mijn paraplu overhandigde. Anders haal je nog een longontsteking op je nek.
Ze keek me aan alsof ik haar zojuist een gouden horloge had toegestopt.
Nee meneer mijn moeder zegt dat ik niks van vreemden aan mag nemen.
Je moeder heeft gelijk, antwoordde ik lachend. Maar zie het als tijdelijk. Je krijgt het van me te leen tot je klaar bent.
Na wat getwijfel nam ze toch mijn grote gele paraplu aan.
Hoeveel bossen heb je trouwens bij je? vroeg ik terwijl ik naar de bloemen wees.
Twintig bossen, meneer. Voor tien euro per stuk maar ik doe ze zes euro, want ze hebben van de regen een beetje maar geleden.
Ik haalde mijn portemonnee tevoorschijn en telde honderdtwintig euro af.
Doe ze mij allemaal maar.
Ze keek me aan of ik een verzonnen sinterklaas was.
Allemaal? Maar wat moet u met zoveel bloemen?
Verspreiden, zei ik. Ik geef ze weg aan de mensen op straat. Worden we er allemaal wat vrolijker van.
Ze lachte voorzichtig, alsof ze niet zeker wist of dit echt gebeurde.
Mijn moeder gelooft dit nooit.
Waar is je moeder dan?
Thuis, met mijn broertje. Hij voelt zich niet lekker. Daarom doe ik haar bloemen vandaag. Dan blijft zij droog.
Er trok een klomp door mijn keel.
Houd de jas maar. En de paraplu mag je ook houden. Ga jij maar snel naar huis, straks wordt je moeder ongerust.
Ze kneep de eurobiljetten stevig tegen haar borst, liep weg en riep nog, net voordat ze de hoek omsloeg:
Dank u, meneer! De groeten van mijn moeder!
Ik keek haar na, hoe ze onder mijn knalgele paraplu haar eigen natte pad vervolgde. Ik stapte nat en koud weer in de auto, maar voelde ineens een warmte die geen enkele stoelverwarming kon nadoen: een gek mengsel van verdriet, vertedering en zowaar een sprankje hoop.
De kachel loeide. Door de geur van bloemen leek het alsof de lente in mijn auto was uitgebarsten, en terwijl ik begon bossen bloemen uit het raam aan wildvreemden te geven, merkte ik dat er bij mij iets definitief veranderd was al had ik nog geen flauw idee wat precies.
