Ik dacht dat ik getrouwd was… Ik dacht dat ik getrouwd was… Terwijl Katelijn afrekende bij de supermarkt, stond Sjoerd op zijn gemakje aan de kant. Toen ze de boodschappen begon in te pakken, liep hij al naar buiten. Katelijn verliet de winkel en liep naar Sjoerd toe, die rustig stond te roken. “Sjoerd, pak je even de tassen?” vroeg Katelijn terwijl ze twee zware boodschappentassen aanreikte. Sjoerd keek haar aan alsof ze hem iets illegaals vroeg. “En wat doe jij dan?” antwoordde hij verbaasd. Katelijn was in de war. Wat bedoelde hij daarmee? Normaal helpt een man toch met de zware boodschappen? Het is toch vreemd als een vrouw alles draagt terwijl haar man langzaam naast haar loopt? “Ze zijn heel zwaar,” zei ze. “Nou en?” antwoordde Sjoerd koppig. Hij zag dat Katelijn boos werd, maar uit pure koppigheid weigerde hij de tassen te dragen. Hij liep snel weg, wetend dat ze hem niet kon bijhouden. “Ik moet zeker sjouwen? Wat ben ik, een pakezel? Of een vrouw? Ik ben een man en bepaal zelf wel wanneer ik wat draag! Zij kan die tassen best zelf dragen, daar gaat ze niet dood van,” dacht hij, geërgerd. Hij had er zin in haar ’op te voeden’ vandaag. “Sjoerd, waar ga je heen? Pak nou gewoon die tassen!” riep Katelijn met een trillende stem. Hij wist heus dat ze zwaar waren – hij had zelf het karretje volgegooid. De weg naar huis was maar vijf minuten, maar met zulke tassen leek het eindeloos. Bijna huilend liep Katelijn naar huis. Ze hoopte dat Sjoerd een grap maakte en terug zou komen, maar hij liep alleen maar verder weg. Ze wilde de tassen laten staan, maar droeg ze in een mist van pijn en teleurstelling toch naar huis. In het portiek van de flat liet ze zich uitgeput op een bankje vallen. Ze wilde eigenlijk huilen van verdriet en vernedering, maar hield zich in – want in het openbaar huil je niet. Toch kon ze het niet accepteren: Sjoerd had haar niet alleen gekleineerd, maar openlijk vernederd. Wat was hij galant geweest vóór het huwelijk… “Dag Katelijntje!” onderbrak de stem van buurvrouw Maria haar gedachten. “Dag buurvrouw Maria,” antwoordde Katelijn. Buurvrouw Maria woonde één etage lager en was een goede vriendin van Katelijns oma geweest. Na oma’s dood werd zij de enige vertrouweling. Zonder aarzeling besloot Katelijn al haar boodschappen aan Maria te geven: haar pensioen was mager, Katelijn verwende haar graag met wat lekkers. “Kom, ik help je wel even,” zei Maria, terwijl ze de zware tassen overnam. In Maria’s appartement liet Katelijn haar de tassen vol lekkernijen als haring, gekonfijte perziken en leverpastei – dingen waar Maria altijd naar verlangde, maar zelden kon betalen. De oude vrouw was zo ontroerd dat Katelijn zich bijna schuldig voelde dat ze haar niet vaker verraste. Na een warme afscheidsgroet liep Katelijn naar haar eigen huis. Toen ze binnenkwam, kwam Sjoerd uit de keuken terwijl hij op iets kauwde. “Waar zijn de tassen?” vroeg hij onschuldig. “Welke tassen?” antwoordde Katelijn op dezelfde toon. “Die jij voor me hebt gedragen?” “Kom op, doe niet zo flauw! Ben je nou serieus boos?” “Nee,” zei ze en keek hem kalm aan. “Ik heb mijn conclusies getrokken.” Sjoerd werd gespannen. Hij had ruzie verwacht, maar haar rust verontrustte hem alleen maar meer. “Welke conclusies?” “Ik heb geen echtgenoot,” zuchtte ze. “Ik dacht dat ik met een man getrouwd was, maar ik blijk met een ezel samen te wonen.” “Dat begrijp ik niet,” voelde Sjoerd zich diep gekrenkt. “Wat is daar onduidelijk aan? Ik wil een echte man als echtgenoot. Jij lijkt een vrouw als echtgenote te zoeken,” dacht ze hardop. “Misschien moet je tóch een man hebben?” Sjoerd werd rood van woede, balde zijn vuisten – maar Katelijn zag het niet meer, want ze was haar spullen al aan het pakken. Hij protesteerde tot het eind, niet begrijpend hoe zoiets kleins een gezin kon breken: “Alles was goed! Het is toch belachelijk als het op deze manier eindigt vanwege een paar boodschappentassen!” riep hij uit, terwijl ze haar spullen achteloos in haar tas gooide. Familieruzies ten top. “Ik hoop dat je voortaan je eigen koffers draagt,” sneerde Katelijn, zonder hem verder nog een blik waardig te keuren. Zij wist maar al te goed dat dit een laatste waarschuwing was. Als ze deze vernedering had geslikt, zou zijn ‘opvoeding’ alleen maar erger zijn geworden. Ze zette er een punt achter, en gooide resoluut de deur achter zich dicht.

Ik dacht dat ik getrouwd was
Altijd dacht ik dat ik getrouwd was Terwijl Lonneke bij de kassa stond om de boodschappen af te rekenen, stond ik een beetje te lanterfanten bij de schuifdeuren van de supermarkt in Amersfoort. Op het moment dat ze de boodschappen begon in te pakken, besloot ik maar even naar buiten te lopen en stak buiten een sigaret op. Lonneke kwam al snel met twee zware tassen naar me toe gelopen.
Jeroen, wil jij even die tassen pakken? vroeg ze, terwijl ze ze naar me uitstak.
Ik keek haar aan alsof ze me vroeg mee te doen aan de Elfstedentocht met blote voeten. En waarom zou ik? vroeg ik verbaasd.
Lonneke keek me met grote ogen aan, volledig uit het veld geslagen door mijn reactie. Wat bedoelde ik nou met waarom ik? Het is toch logisch dat de man de zware dingen draagt? Niet dat de vrouw met loodzware tassen zeult terwijl ik er relaxed naast wandel.
Ze zijn hartstikke zwaar, antwoordde ze.
En? reageerde ik koppig, vastbesloten om mijn poot stijf te houden.
Ik zag dat ze boos werd, maar mijn trots hield me tegen om de tassen over te nemen. Ik liep vastberaden voor haar uit, in de hoop haar de pas af te snijden. Waarom zou ik haar tassen tillen? Ik ben toch geen pakezel? Of een wijf? Ik ben de man, ik bepaal zelf wel wanneer ik iets optil! Ze moet niet zeuren, daar gaat ze niet dood aan! dacht ik geërgerd. Vandaag wilde ik haar wel even laten zien wie hier de broek aanhad.
Jeroen, waar ga je heen? Neem die tassen nou! riep Lonneke met overslaande stem.
Natuurlijk wist ik dat die tassen loeizwaar waren ik had ze zelf volgestopt met boodschappen. Het was hooguit vijf minuten lopen naar huis, maar met die zware tassen leek de tocht ineens oneindig lang.
Lonneke liep alleen naar huis, bijna met tranen in haar ogen. Ze hoopte dat ik een grapje maakte en zo terug zou komen. Maar ik liep alleen maar verder weg. Ze had nog even getwijfeld om de tassen te laten staan, maar sleepte ze toch, verdoofd door teleurstelling.
Eenmaal in het halletje van de flat zakte ze uitgeput op het bankje neer. Ze wilde eigenlijk hard huilen van vernedering en vermoeidheid, maar hield zich groot in Nederland huil je niet publieklijk, zeker niet in je eigen portiek. Maar ze was vastbesloten zich niet te laten ondersneeuwen: niet alleen was ik lomp geweest, ik had haar opzettelijk gekleineerd. Wat was ik toch aandachtig en charmant geweest vóór we gingen trouwen…
Hoi Lonnetje! klonk plots de stem van onze oude buurvrouw beneden.
Hoi, tante Mientje, antwoordde Lonneke.
Tante Mientje woonde al haar hele leven op de benedenverdieping en was een goeie vriendin van Lonnekes oma geweest. Sinds oma er niet meer was, voelde Mientje als familie. Zonder aarzeling gaf Lonneke haar alle boodschappen. Tante Mientje had maar een klein pensioentje en Lonneke was altijd al dol op haar geweest, dus zo werden de tassen vol kaas, stroopwafels, appelmoes en haring afgezet bij Mientjes voordeur.
Tante Mientje werd er zo ontroerd van dat Lonneke zich bijna schuldig voelde dat ze niet vaker hulp aanbood. Na wat warme woorden en een stevige omhelzing vertrok Lonneke naar boven.
Zodra ze binnenkwam, kwam ik uit de keuken met een boterham.
Waar zijn die tassen gebleven? vroeg ik doodleuk.
Welke tassen? vroeg Lonneke rustig terug. Die jij voor me hebt gedragen?
Doe niet zo raar! Ben je nou boos?
Nee hoor, zei ze kalm. Ik heb alleen mijn conclusies getrokken.
Ik verstijfde; ik verwachtte geschreeuw, maar haar kille rust maakte me onrustig.
Wat voor conclusies?
Ik heb helemaal geen man, zuchtte ze. Ik dacht dat ik met een echte vent getrouwd was, maar ik ben blijkbaar met een ezel getrouwd.
Ik snap het niet, zei ik, gekwetst tot op het bot.
Wat valt er niet te snappen? Ik wil een echtgenoot, een vent die verantwoordelijkheid neemt. Jij schijnt liever een vrouw te willen die zelf de man is. Maar misschien zoek je wel een man als partner.
Mijn gezicht werd rood van woede, mijn vuisten balden zich samen. Maar Lonneke zag het niet: ze begon haar spullen in haar tas te stoppen. Tot op het laatst bleef ik mokken, niet snappend hoe zoiets ogenschijnlijk kleins een gezin kon breken. Alles ging goed! Zonde om zo uit elkaar te gaan om een paar boodschappentassen! mopperde ik, terwijl zij haar spullen achteloos in de tas gooide.
Ik hoop dat je voortaan je eigen tas draagt, beet Lonneke me toe, zonder nog naar me om te kijken.
Lonneke wist dondersgoed dat dit nog maar het eerste waarschuwingsschot was. Als ze deze vernedering had geslikt, zou het straks alleen maar erger zijn geworden. Daarom maakte ze resoluut een einde aan het gesprek en sloeg de deur met een klap achter zich dicht.
Sinds die dag weet ik: respect verdwijnt niet ineens het wordt afgebrokkeld door kleine momenten van onverschilligheid. Als je niet oppast, sta je op een dag alleen in een leeg huis, te huilen om een paar boodschappentassen. Mijn les? Liefde zit niet in grote gebaren, maar juist in het dragen van kleine lasten samen.