28 oktober 2025
Vandaag liep ik weer langs de binnentuin van ons flatcomplex aan de Jan van Galenstraat in Haarlem. Een bejaarde dame, ongeveer tachtig, zat steeds keurig gekleed op een bankje onder de grote linde. Sinds ik eind oktober hier introk, kruiste ik haar elke ochtend op weg naar mijn werk bij het ministerie. Soms wandelde ze langzaam met haar wandelstok, soms zat ze stil te kijken naar de voorbijgangers.
Na een tijdje begonnen we elkaar groetend te begroeten. Ik stopte even om te vragen hoe het met Mevrouw Marjolein De Vries ging en wensde haar een fijne dag. Ze glimlachte warm en bedankte me telkens met een zachte knik.
Begin december verscheen er een nieuw bewoner in de tuin: een hond. Hij was klein, nog een pup, en niemand wist van waar hij kwam. Een wirwar van pluizig, vuil haar bedekte zijn onbekende ras. Toen Mevrouw Marjolein hem een stukje braadworst aanbood, leek het alsof zijn lot beslisten was; vanaf dat moment stelde hij zich permanent in de tuin neer. Zo’n verschijning zou elders niet hebben overleefd.
De meeste bewoners keken het beu. Ze schreeuwden vaak: Hé, ga weg! zodra hij hen met smekende ogen aankeek, hopend op een kruimel. Toch kreeg hij af en toe iets een stuk brood, een bot van de vrijgevige buren. Mevrouw Marjolein gaf hem ook af en toe een droog biscuitje of een stukje oud brood, terwijl ze zacht tegen hem fluisterde: Poot, kom hier, jongen.
In de lente, toen het laatste ijs smolt, sprak Mevrouw Marjolein me op een ochtend aan. Ze zei dat ze die avond met haar kleindochter Liesje naar het dorp in de Veluwe zou vertrekken en tot de herfst zou blijven. Wel misschien tot het einde van de herfst, vervolgde ze. Daar hebben we een houtkachel; naast die brandt het altijd warm, zelfs in de koudste nachten.
Ze vroeg me haar te beloven ooit nog langs te komen.
In augustus, precies op 15 augustus, besloot ik haar op te zoeken. Ik kocht een klein cadeautje van 5, nam de trein naar het pittoreske dorpje waar ze verbleef, en stapte uit op het station van Nijkerk. Daar vond ik haar op de veranda, rode appels schilpend, met Poot liggend op de houten trap, vredig te slapen.
Poot, kom hier, verwelkom onze gast! riep Mevrouw Marjolein, en de hond sprong vrolijk op, kwispelend met een glanzende, golvende vacht die in de middagzon fonkelde.
Mevrouw Marjolein, is hij echt dezelfde Poot uit onze tuin? vroeg ik verbaasd.
Ja, dat is hij! Een echte schoonheid, lachte ze. Kom binnen, laten we wat thee drinken. Vertel me alles over de stad!
We zaten uren aan de tafel, dronken kersenlimonadethee en praatten. Poot, na zijn havermout, rolde zich op bij de warme kachel en viel zachtjes in slaap, alsof hij droomde van de linde in Haarlem.
Buiten zwaaide een lichte bries de takken van de appelboom, en rijpe rode appels dwarrelden langzaam in het gras.
Lessen van de dag: een klein gebaar van vriendelijkheid kan een leven veranderen, en soms vind je onverwachte schoonheid juist op de plekken waar je het het minst verwacht. Ik neem dit mee: zorg voor de zwakken, want zij dragen onze eigen menselijkheid.
