Mijn vader verliet het huis twee keer per week voor een paar uur. Hij kwam altijd vol energie en in een prachtige stemming terug. Al snel werd het geheim van mijn vader onthuld.
Ik was toen tien jaar, mijn oudere broer was twaalf. Hij speelde de hele dag buiten. Wij konden niet zo goed met elkaar overweg. Ik hielp mijn moeder met het huishouden. Mijn vader werkte in een fabriek en kwam s avonds laat thuis. Mijn moeder dekte de tafel, wij gingen zitten en aten samen. Daarna trok mijn vader zijn glimmende leren schoenen aan, bleef lang voor de spiegel staan en verliet zonder iets te zeggen het huis. Nadat hij weg was, keek mijn moeder boos naar de deur. Ik vroeg me af waar mijn vader naartoe ging en waarom mijn moeder zo reageerde. Later kwam hij altijd vrolijk terug. Uit nieuwsgierigheid vroeg ik mijn moeder waarom ze boos werd als hij wegging.
Ze antwoordde dat mijn vader een vriendin had. Ik kon het niet geloven. Ik zag hoeveel hij van mijn moeder hieldhij zou zoiets nooit doen. De volgende keer dat hij wegging, volgde ik hem stiekem. Hij liep richting het gebouw van de Efteling en ging naar binnen. Ik twijfelde of ik binnen moest gaan, maar plotseling raakte iemand mijn schouder aan. Ik draaide me om en zag een prachtige vrouw. Ik herkende haar meteenhet was een beroemde zangeres. Samen met haar liep ik naar binnen. Binnen zag ik een zaal vol mensen.
Mijn vader stond op het podium. Ik wist niet dat hij een operazanger was. Mijn vader bleek ontzettend getalenteerd. Hij zong een aria en merkte niet dat ik in het publiek zat, helemaal achterin. Tranen van vreugde rolden over mijn wangen. Toen hij klaar was, kreeg hij een lang applaus. Hij stond daar, bloemen in zijn handen. Na de voorstelling liepen we samen door het park en gingen vrolijk naar huis. Ik fluisterde tegen mijn moeder: “Papa heeft geen vriendin, hij gaat naar het theater.” En mijn moeder fluisterde terug: “Dat weet ik.”
