Twee weken voor zijn zakenreis hadden ze ruzie. Flink. Zo erg dat de kat Kees zich uit voorzorg in een onmogelijke hoek had verstopt, om maar buiten de gevarenzone te blijven.
Sanne vroeg om bloemen.
„Daan, koop bloemen voor me. Gewoon. Zonder reden.”
„En de reden?” vroeg hij zonder van zijn telefoon op te kijken.
„Ik. Ik ben de reden.”
Daan dacht: „Nou, waarom ook niet? Het is rationeel.” Hij ging naar de winkel. Kwam twintig minuten later terug met een grote tas. Sanne glimlachte en keek erin. Haalde een krop witte kool tevoorschijn. Vers, stevig, wit.
„Zijn dit bloemen?” vroeg ze zacht.
„Dit is kool. Bloemen kosten tien euro en verwelken. Kool kost zestig cent. Daar kun je drie dagen salade van maken.”
„Daan.”
„Wat?”
„Je bent een idioot.”
„Ik ben jouw idioot.”
Ze sprak drie dagen niet tegen hem. Hij begreep niet wat hij had gedaan. Zij legde niets uit. Toen vertrok hij naar Groningen. Hij zei:
„Werk, niets persoonlijks.”
Sanne dacht: „Niets persoonlijks, dat is wat wij zijn.”
Hij vertrok voor twee weken.
Zij bleef achter met twee kinderen, een kat, eindeloze wasjes, school, opvang, elke ochtend hetzelfde spiegelei.
En WhatsApp.
Daar schreven ze.
Dag één.
Hij: „Aangekomen. De kamer is troosteloos. Morgen onderhandelingen.”
Zij: „Goed gedaan. Kees heeft zijn voer opgegeten en daarna een uur staan krijsen om meer.”
Hij: „Wie heeft het goed gedaan? Ik of de kat?”
Zij: „De kat.”
Dag twee.
Hij: „Foto van het ontbijt. Foto van het hotel. Foto van collega Henk die in de kamer ernaast loopt te snurken.”
Zij: „Mooi. Bij ons lekt de kraan. Het water loopt. Loodgieter gebeld. Niet gekomen.”
Hij: „Bel de woningbouwvereniging.”
Zij: „Gedaan. Ze zeggen dat ze binnen drie dagen iemand sturen.”
Hij: „Stelletje oelewappers.”
Zij: „Oelewappers zijn degenen die naar Groningen zijn vertrokken.”
Dag drie.
Hij: „Hoe gaat het met de kinderen?”
Zij: „Je zoon heeft een onvoldoende, je dochter wil niet eten. Ik ben moe.”
Hij: „Hou vol.”
Zij: „Dank je, ik houd niet vol. Ik val om.”
Dag vier.
Hij: „Vandaag in het winkelcentrum een enorm pluchen konijn gezien. Wou het voor onze dochter kopen, maar durfde het niet mee te nemen in het vliegtuig.”
Zij: „Je hebt nooit iets niet durven meenemen in het vliegtuig. Je was bang om geld uit te geven.”
Hij: „Je hebt me door.”
Zij: „Ik had je al door op ons eerste afspraakje, toen jij thee zonder suiker bestelde en zei dat suiker ongezond is.”
Hij: „En jij bestelde een gebakje en at het alleen op, zonder mij aan te bieden.”
Zij: „Omdat jij over ongezond begon.”
Dag vijf.
Hij: „Vandaag in slaap gevallen tijdens de onderhandelingen. Eerlijk. Gewoon mijn ogen dicht, een seconde weg, en toen ik opkeek, keek iedereen.”
Zij: „Word je ontslagen?”
Hij: „Hopelijk. Ik ben moe.”
Zij: „Ik ook.”
Hij: „Zullen we samen moe zijn, maar in verschillende steden?”
Zij: „Zullen we samen moe zijn, maar thuis? Wanneer kom je terug?”
Hij: „Ik verlang naar je.”
Zij: „Ik ook.”
Hij bleef even stil. Toen schreef hij: „Weet je, ik besefte net dat ik niet naar huis verlang. Ik verlang naar jou. Naar hoe je ’s ochtends koffie drinkt en een vies gezicht trekt omdat hij te heet is. Naar hoe je de kat uitscheldt en hem daarna weer vertroetelt. Naar hoe je lacht als onze zoon zijn flauwe grappen vertelt. Naar je benen als je die blauwe jurk draagt.”
Zij antwoordde niet. Ze las het bericht vijf keer over. Toen huilde ze. Omdat hij zulke dingen nooit schreef. In vijftien jaar huwelijk geen één keer. Hij is een materialist, een pragmaticus, iemand die alleen „ik hou van je” zegt op zijn verjaardag, en dan nog na een hint. En nu dit. Over koffie, over de kat, over grappen. Alsof iemand zijn telefoon had gehackt. Of alsof er een licht was opgegaan.
Dag zes.
Zij: „Was je gisteren dronken?”
Hij: „Nee. Volkomen nuchter.”
Zij: „Waarom dan die woorden?”
Hij: „Omdat ik je mis. Het is net alcohol: je hersens vallen uit, je tong gaat los.”
Zij: „Vergelijk je liefde met alcohol?”
Hij: „Ik vergelijk liefde met eerlijkheid. Soms moet je een beetje dronken zijn om eerlijk te zijn. Of heel eenzaam.”
Zij: „Ben je eenzaam? Je hebt collega’s.”
Hij: „Collega’s zijn niet jij. Zij weten niet dat ik bang ben in het donker en met een nachtlampje slaap. Jij weet dat. En je hebt er nooit om gelachen.”
Zij: „Jawel, één keer. Toen je zei dat je bang was voor het donker omdat Kees er zou kunnen zitten.”
Hij: „Kees is een beest. Hij poept in je sloffen. Dat is eng.”
Zij: „Je bent een idioot.”
Hij: „Ik ben jouw idioot.”
Dag zeven.
Zij werd wakker van een bericht. Hij had om vier uur ’s nachts geschreven: „Ik slaap niet. Ik denk aan jou. Ik zie ons al op Schiphol. Jij in die blauwe jurk waar ik zo van hou. Ik met bloemen. We vallen elkaar in de armen en ik zeg: „Het spijt me dat ik zo ben.” En jij vraagt: „Zo?” En ik zeg: „Zo zwijgzaam.” En jij zegt: „Ik ben het gewend.” En ik zeg: „Dat is slecht.” En jij zegt: „Dat is het leven.”
Zij antwoordde niet. Ze deed gewoon de blauwe jurk aan. Al was het pas de zevende ochtend en was de ontmoeting pas over een week.
Dag acht.
Hij: „Vandaag naar de dierentuin geweest. Alleen. Naar de apen gekeken. Ze lijken op onze collega’s: ze trekken gezichten, gooien met eten, doen alsof ze de baas zijn.”
Zij: „Ben je alleen naar de dierentuin geweest? Op je veertigste?”
Hij: „En wat dan? Ik heb recht op mijn jeugd. Jij geeft me toch toestemming.”
Zij: „Goed. Maar maak foto’s.”
Hij stuurde een foto. Aap trok een gek gezicht. Hij ook. Zij lachte hardop. De kinderen kwamen aanrennen: „Mam, wat is er?” Zij: „Papa is aan het dollen.” De kinderen: „Hij dollt altijd als wij er niet zijn.” Zij: „Ja. Jammer dat we dat niet zien.”
Dag negen.
Hij: „Ik zat net te denken. Weet je nog hoe we elkaar leerden kennen? Je liet je portemonnee vallen in de tram, ik raapte hem op. Jij zei: „U bent erg attent.” Ik zei: „En u bent erg mooi.” En toen gingen we koffie drinken.”
Zij: „Ik weet nog dat jij thee zonder suiker bestelde.”
Hij: „En jij een gebakje.”
Zij: „Ik weet het nog. Het was lekker. Met kersen.”
Hij: „En ik weet nog hoe je naar me keek. Alsof ik niet zomaar een man in de tram was, maar een heel leven.”
Zij: „Je was een heel leven. Dat ben je nog. Alleen vergeet ik dat soms.”
Hij: „Ik vergeet het ook. Maar nu vergeet ik het niet.”
Dag tien.
Hij schreef de hele dag geen woord. Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds stilte. Zij belde, hij nam niet op. Zij appte, geen antwoord. Ze raakte in paniek. Ze zag het vreselijkste voor zich: gevallen, ziek, onder een auto gekomen. Kees liep achter haar aan door het huis en eiste eten. De kinderen vroegen om een filmpje. Ze dacht aan hem.
Om elf uur ’s avonds kwam een bericht: „Sorry. Telefoon leeg. Lader vergeten in het hotel. Hele dag naar een nieuwe gezocht. Eindelijk gevonden bij Henk. Hij gaf hem, maar ik moest beloven dat ik nooit meer in slaap zou vallen tijdens onderhandelingen. Hoe is het met jou?”
Zij: „Ik was ongerust. Ik dacht dat je dood was.”
Hij: „Ik leef nog. Ik mis je. Ik kom snel thuis.”
Zij: „Over drie dagen.”
Hij: „Over drie dagen. Kom je me halen?”
Zij: „In mijn blauwe jurk.”
Hij: „Met bloemen.”
Zij: „Afgesproken.”
Dag elf.
Hij: „Cadeautjes gekocht. Voor onze zoon een bouwdoos, voor onze dochter een konijn, voor jou een sjaal.”
Zij: „Jij kunt geen sjaals kiezen. Vorige keer kwam je met roze aan, en ik draag geen roze.”
Hij: „Het is geen roze. Het is stofroze.”
Zij: „Stofroze is roze.”
Hij: „Het is de kleur van de zonsondergang boven Groningen.”
Zij: „Ben jij een dichter?”
Hij: „Ik ben boekhouder. Maar voor jou word ik een dichter.”
Zij: „Doe niet. Ik hou van je als boekhouder. Je handschrift is leesbaar en de cijfers kloppen.”
Dag twaalf.
Hij: „Morgen de vlucht. Kom me halen.”
Zij: „Ik haal je op.”
Hij: „Ben je zenuwachtig?”
Zij: „Nee.”
Hij: „Ik wel. Net als de eerste keer.”
Zij: „De eerste keer verslikte ik me in een gebakje en jij klopte op mijn rug. Het was gênant.”
Hij: „Ik vond het fijn. Ik raakte je aan.”
Dag dertien. De ontmoeting.
Zij stond op Schiphol. In de blauwe jurk. Met de kinderen. Kees hadden ze thuisgelaten; hij zou een rel hebben geschopt. Ze keek naar het vertrekbord. Zijn vlucht had een uur vertraging. Ze dronk koffie, de kinderen speelden op hun telefoon. Ze dacht: „Waarom schreef hij over mijn benen? Waarom over koffie? Waarom over apen? Hij is nooit zo geweest. Is hij echt opnieuw verliefd? Of is het gewoon de zakenreis, even los van het gewone leven, van de kinderen, van de aangebrande spiegelei? Komt hij thuis weer stil aan tafel zitten, vraagt hij naar de kool en duikt hij in zijn laptop?”
Hij kwam uit de aankomsthal. Met bloemen. Een enorm boeket. Ze had zoiets nooit van hem gezien, alleen op hun trouwdag, en ook toen had haar schoonmoeder het boeket uitgezocht. Hij liep naar haar toe, sloeg zijn armen om haar heen en kuste haar. Hij zei:
„Het spijt me dat ik zo ben.”
Zij: „Zo?”
Hij: „Zo zwijgzaam.”
Zij: „Ik ben het gewend.”
Hij: „Dat is slecht.”
Zij: „Dat is het leven.”
Hij: „Nee. Het is een gewoonte. Ik ga veranderen.”
Zij: „Doe maar niet. Ik hou van je zoals je bent. Zelfs met kool.”
Hij: „De kool was een vergissing.”
Zij: „De kool is verleden tijd. De bloemen zijn het nu.”
Ze reden naar huis. In de taxi hield hij haar hand vast. De kinderen vielen in slaap. Kees stond op de drempel, rook aan de bloemen, nieste en liep naar de keuken.
Zij zette de bloemen in een vaas. Hij legde zijn laptop in de la. Zei:
„Vandaag werk ik niet. Vandaag ben ik alleen van jou.”
Zij: „En morgen?”
Hij: „Morgen ben ik van jou met laptop. Maar vandaag zonder.”
Ze bestelden pizza, dronken wijn, keken een film. Een domme film, over de liefde. Zij lachte, hij hield haar vast. Kees zat ernaast en eiste worst.
„Daan,” zei ze.
„Zul je echt veranderen?”
„Ik weet het niet. Maar ik zal het proberen.”
„En als het niet lukt?”
„Dan schrijf jij: „Je bent een eikel.” En ik schrijf: „Ik mis je benen.”
Ze lachte.
„Je bent een idioot.”
„Ik ben jouw idioot.”
Ze dronken de wijn op, aten de pizza op. Ze legden de kinderen in bed. Kees viel in de stoel in slaap. Sanne keek naar haar man.
„Weet je, ik heb ook verlangd. Niet naar jou – naar ons. Naar wie we in het begin waren. Vrolijk, dwaas, zonder hypotheek en zonder kool.”
„Kool is het symbool van mijn domheid. Ik zal nooit meer kool kopen.”
„Doe maar. Alleen samen met bloemen.”
„Afgesproken.”
Ze vielen in slaap op de bank. Want het bed was al bezet door de kat.
De volgende ochtend ging hij naar zijn werk. Met laptop. Kuste haar en zei: „Ik hou van je.”
Die avond vergat hij de bloemen niet. Hij liep de bloemenwinkel binnen en vroeg:
„Iets goedkoops, maar waar mijn vrouw van gaat glimlachen.”
De verkoopster stelde madeliefjes voor. Hij nam ze.
Sanne zette ze in een vaas. Kees rook eraan, nieste en liep weg.
En zo elke dag.
Dat is het verhaal.
Gewoon. Simpel. Op sommige momenten absurd, zelfs stom.
En dan nog? Liefde klinkt vaak stom. Maar dat betekent niet dat ze er niet is.
