Tien jaar nadat ze haar man Daan had verlaten – omdat ze weigerde zijn verpleegster te worden toen hij aan een rolstoel was vastgeklonken – stond Katrijn Visser weer voor het oude huis in de Jordaan. Haar tweede man was ervandoor gegaan, haar bankrekening was leeg, en de zomer leek opeens in een ander seizoen te zijn gevallen, alsof iemand de kalender had omgedraaid. Daan deed open. Hij herkende haar, maar zijn gezicht was als steen, en achter hem stonden Femke en Lieke, dertien en tien, met ogen die dwars door haar heen keken. Hij liet haar binnen, aarzelend, alsof de drempel weigerde te buigen.
Het eten was stamppot. De spanning hing zo dik in de kamer dat je hem bijna kon snijden. De meisjes antwoordden met korte, beleefde zinnen, en Katrijn zat in een huis dat volgepropt was met herinneringen waar zij nooit deel van had uitgemaakt. Elke stilte was een deur die dicht bleef.
Na het eten legde Daan een versleten prentenboek op tafel, met plakband bij elkaar gehouden: *De avonturen van het kleine vosje*. Het was niet zomaar een kinderboek. In de kantlijn stonden zijn handgeschreven aantekeningen – een eerste tand, een gevallen melkfles, een verloren traan, een gewonnen race op de sloot, een nacht te lang wakker gelegen. “Lees voor,” zei hij. Katrijn las. Het boek leek te ademen. De bladzijden ritselden als herfstbladeren, en de kleine vos bewoog in de tekeningen, verward en ongeduldig, alsof hij voelde dat ze te lang weg was geweest.
Haar stem brak. Femke en Lieke keken haar aan, en toen kwamen de vragen, traag en genadeloos: waarom, waarom niet, heb je ooit aan ons gedacht. Katrijn kon zich niet langer verschuilen achter mooie woorden. Ze gaf toe dat ze er niet was geweest, niet bij de verjaardagen, niet bij het onweer, niet bij het groot worden. Het klonk alsof een vreemde sprak.
Toen het voorbij was, gaf Daan haar een envelop met euro’s. “Dit is geen vergeving,” zei hij. “Dit is een begin.” Het boek gaf hij haar ook: “Maak af wat je halverwege hebt achtergelaten.” Tegen de meisjes zei hij: “Je kunt medelijden hebben zonder de pijn te vergeten.”
Katrijn stapte de regen in. Toen ze omkeek, zag ze Daan en de meisjes door het raam, als een schilderij dat zij niet had opgehangen. Ze liep weg met de envelop en het boek, en achter haar draaide het huis zich om, een bladzijde die zij had opengeslagen en nooit meer hoefde te sluiten.
