Precies tien jaar nadat ze Daan van Dijk en hun twee kleine dochters had verlaten, stond Katrijn van der Berg op de natte klinkers van haar oude huis aan de Oudegracht in Utrecht. Destijds had ze geweigerd zijn verzorgster te worden toen het ongeluk hem aan een rolstoel kluisterde; ze was vertrokken zonder om te kijken. Nu, na een tweede huwelijk dat in scherven lag en een bankrekening die de euro’s had zien verdampen, stond ze er weer, met lege handen en een hart zo droog als een herfstblad. Daan deed open. Hij was magerder geworden, en achter hem stonden Grietje en Maaike, dertien en tien jaar oud, met de koele stilte van kinderen die nooit op haar hadden hoeven wachten. In de gang rook het naar stampot en oude houtvloeren, maar de lucht zelf leek te trillen van een onuitgesproken rekening.
Aan tafel werd het een zware beproeving. De woorden vielen als los zand, gesprekken gingen over het weer en de nieuwe tram in Utrecht, nooit over de lege stoel die zij tien jaar met afwezigheid had gevuld. De meisjes antwoordden beleefd en hielden hun vork als een wapen. Katrijn zat in haar eigen verleden, in een huis dat was opgetrokken uit herinneringen waar ze geen deel van had. Ze was een gast die probeerde te doen alsof ze thuis was, maar de muren kenden haar niet meer.
Na het eten haalde Daan een versleten prentenboek tevoorschijn dat met plakband aan elkaar hing: *De avonturen van het kleine vosje*. Het was geen gewoon voorleesboek. In de kantlijn stonden zijn hanenpoten, aantekeningen over de eerste tand, het zwemdiploma, de nachtmerries, de verjaardagen die ze had gemist, de momenten die Katrijn had weggesneden. Hij legde het boek voor haar neer en zei: ‘Lees voor.’ Haar stem brak als glas. Grietje en Maaike keken haar aan, eerst onbewogen, daarna met ogen die langzaam vochtig werden. Ze stelden pijnlijke vragen, over gemis en over waarom een moeder kon verdwijnen. Katrijn zocht geen uitweg meer. Ze bekende dat ze er niet was geweest bij de angsten, niet bij het groot worden, niet bij de kleine wonderen die het leven van een kind vormen.
Toen alles gezegd was, haalde Daan een envelop met euro’s tevoorschijn. Het was genoeg om haar weer op de been te krijgen, maar hij zei erbij: ‘Dit is geen vergeving. Het wist niets uit.’ Hij gaf haar het boek mee. ‘Maak het verhaal af,’ zei hij. Hij wilde zijn dochters leren dat ontferming niet betekent dat je de werkelijkheid verzacht. Katrijn stapte de koude avond in. De gracht glansde onder de lantaarns, de huizen ademden in het maanlicht, en de hele stad leek een droom waarin je dezelfde straat eindeloos opnieuw bewandelt. Achter de deur draaide Daan een bladzijde om. De oude geschiedenis bleef liggen tussen de klinkers, en in het huis begonnen Grietje en Maaike in stilte aan een nieuw verhaal.
