Mark stond op precies dezelfde plek waar hij vijf minuten geleden Femke had achtergelaten, keek verward om zich heen en vanbinnen groeide elke seconde een onverklaarbare onrust. Ze was nergens te bekennen…
Tussen die enorme hoeveelheid kinderen kon hij er niet één vinden. Zijn eigen dochter.
‘Ik snap er niks van,’ mompelde Mark in zichzelf. ‘Waar is ze gebleven? Ik was echt maar vijf minuten weg.’ Toen zag hij juf Marlies, de juf van Femke’s klas, die net de wat humeurige brugklassers op lengte aan het zetten was, en hij rende naar haar toe.
‘Waar is mijn kind?! Een meisje met witte strikken. Ze hoort bij u te zijn. Maar ze is nergens.’
Mark was zo overstuur dat hij niet eens doorhad dat hij zijn stem verhief.
De jonge juf schrok en keek hem verdwaasd aan.
‘Sorry… wie precies? Al mijn leerlingen zijn er volgens mij.’
‘Mijn dochter. Femke. Ze was hier net, en nu is ze weg! Ze zit in uw klas. Herinnert u ons niet?’
‘Sorry, ik heb negenentwintig kinderen in mijn klas en we hebben elkaar maar een paar keer gezien.’
‘En dan?’
‘Ik heb nog niet alle ouders en kinderen uit mijn hoofd geleerd.’
‘En dat is dan een excuus?’
‘Luister, elke ouder heeft zijn eigen kind persoonlijk bij me gebracht. Maar u… u heeft haar niet gebracht. U komt pas nu naar me toe. Ik snap dat het een drukte is, maar… kunt u me vertellen waarom u uw dochter alleen liet? Ziet u niet hoe druk het vandaag op school is? Hier kan niet alleen een zevenjarig kind, maar zelfs een volwassene verdwalen.’
‘Ik was maar heel even naar de supermarkt om water te halen. Femke had dorst. Toen ik terugkwam, was ze weg. Krijg nou wat, u bent toch de juf? Hoorde u niet op de kinderen te letten? Waar moet ik haar nu zoeken? Waar zou ze naartoe kunnen zijn?’
Marlies haalde diep adem. Het was haar eerste werkdag, haar eerste eigen klas, en dit leek wel een nare droom.
‘Rustig aan, meneer. Hoe zag uw dochter eruit?’
‘Ik zei het toch: met grote witte strikken.’
‘Sorry, maar ik heb vijftien meisjes in mijn klas en ze hebben allemaal witte strikken. Zijn er nog andere kenmerken? Wat had ze aan bijvoorbeeld?’
Mark zweeg even. Hij was zo in de war en zenuwachtig dat hij niet eens wist wat hij nog meer moest zeggen. Die ochtend had hij Femke geholpen met die strikken, haar kraagje rechtgetrokken, gezorgd dat ze haar witte kousen niet vies maakte, en nu besefte hij dat hij haar bijna niet kon beschrijven.
‘Nou, andere kenmerken… Een meisje van zeven, met bruine ogen en lange donkere haren.’
‘Dat scheelt al. Nog iets anders?’
‘Nou… Ze heeft een gele rugtas met eendjes erop. Ze houdt van dieren, snap je, dus koos ze precies die rugtas. Andere kinderen hebben die niet. God, waar is ze nou gebleven?’ mompelde Mark gejaagd terwijl hij zenuwachtig om zich heen bleef kijken.
‘Maak u geen zorgen, we gaan zoeken. En we vinden haar vast. Ze kan de school niet af zijn. Dus uw Femke is hier ergens. Wacht hier op me, ik kom zo terug.’
Juf Marlies rende naar haar leerlingen, die ongedurig stonden te wachten tot de schoolpleinbijeenkomst begon, telde de kinderen nog een keer en keek extra goed naar de meisjes. Maar tussen de meisjes met mooie witte strikken was Femke niet, en niemand van hen had een meisje met een gele rugtas met eendjes gezien.
Ze vroeg een collega – de juf van de parallelklas – om op haar leerlingen te letten, en kwam snel terug naar Mark.
‘Femke’s klasgenoten hebben haar niet gezien,’ zei ze. ‘Naar binnen kan ze niet zijn gegaan. Dus uw dochter moet hier op het terrein zijn. Stel voor dat we samen gaan zoeken.’
‘Moeten we niet liever de politie bellen?’
‘Ik denk dat dat niet nodig is. We vinden Femke echt wel,’ zei Marlies, terwijl ze haar best deed om kalm en zelfverzekerd te klinken. Al was ze zelf ook best ongerust over het meisje.
Kortom, vader en juf gingen op zoek naar Femke.
Ze liepen snel het schoolplein af, keken op het sportveld, liepen een paar keer naar de bewaker bij de poort. Maar nog geen resultaat. Niemand had Femke gezien.
‘Heeft uw dochter geen telefoon?’ vroeg Marlies toen ze naar de achtertuin liepen – de enige plek waar ze nog niet waren geweest.
‘Ja hoor,’ zuchtte Mark. ‘Alleen, haar telefoon heb ik nu. Ik was vergeten hem aan Femke te geven…’
‘Jammer dat u dat niet heeft gedaan…’ zuchtte de juf mee.
‘Als er maar niks gebeurd is… als er maar niks met haar gebeurd is,’ herhaalde Mark bijna fluisterend.
Juf Marlies zei niks. Ze dacht eraan dat ze nu niet alleen verantwoordelijk was voor de kinderen, maar ook voor het vertrouwen van de ouders. En als er echt iets ernstigs met het kind was gebeurd…
Ondertussen stond het meisje met de witte strikken en de gele rugtas met eendjes achter op het schoolplein onder een hoge boom, en praatte ze tegen een klein poesje dat op een tak zat, vlak boven haar hoofd, en dat er niet af durfde. Hoe ze het ook smeekte om naar beneden te komen, het poesje antwoordde alleen maar met zielig gemiauw.
‘Kom op, kleintje, spring maar,’ zei Femke tegen het poesje. ‘Ik vang je wel. Echt waar, ik vang je.’
Het poesje leek wel te willen springen, maar op het laatste moment hield angst het tegen, en klemde het zich nog steviger aan de tak vast, terwijl het weer begon te miauwen. Zo zielig dat Femke bijna moest huilen.
Toen ze besefte dat ze het niet alleen kon – rende ze om hulp.
En toen ze om de hoek van de school kwam, liep ze onverwachts tegen papa en juf Marlies aan. Ze zagen er vreemd gespannen uit.
‘Lieve schat, waar bleef je nou?’ riep Mark terwijl hij naar haar toe rende. ‘Ik werd bijna gek. Wat doe jij hier eigenlijk?’
‘Pap, straks mag je me wel uitschelden, oké?’ antwoordde Femke. ‘Maar nu… nu heb ik je hulp nodig.’
‘Wat is er gebeurd?’
‘Kom maar mee.’
Ze pakte haar vader bij de hand, trok met de andere hand juf Marlies mee en leidde ze vol vertrouwen naar achter de school.
Niet begrijpend keken de volwassenen elkaar aan en liepen zwijgend achter het meisje aan. Eindelijk bracht Femke ze naar de boom en wees omhoog:
‘Daar zit een klein poesje. Zie je? Pap, wil je hem er alsjeblieft afhalen?’
‘Femke, wil je eerst vertellen hoe je hier eigenlijk terecht bent gekomen? Waar zei ik dat je moest wachten?’
‘Ik stond bij het hek op je te wachten, en toen zag ik een hond achter dat poesje aan rennen, en ik rende erachteraan. Het poesje klom uit angst in de boom, en de hond blafte naar hem. Nou, de hond heb ik weggejaagd… Maar het poesje kan ik er niet af krijgen.’
‘Jij hebt zelf een grote hond weggejaagd?’ vroeg juf Marlies verbaasd.
‘Mm-mm,’ knikte Femke. ‘Ik zei tegen die hond dat mijn papa zo zou komen en als hij niet zelf wegging, dan zou mijn papa hem wel helpen. En toen ging hij weg. Maar het poesje zit er nog steeds, arme schat. Pap, haal je hem er nou af? Hoe lang ga je nog staan niksen?’ stampvoette Femke ongeduldig. ‘Hij is bang…’
Mark keek sceptisch naar de dunne takken en besefte dat hij met zijn negentig-plus kilo daar niks kon beginnen. De juf daarentegen. Slank, tenger. Zij zou het wel kunnen.
‘Waarom kijkt u me zo aan?’ vroeg juf Marlies verbaasd. ‘Ik klim er niet in. Ik kan niet eens bij de tak.’
‘Ik til u wel op,’ glimlachte Mark.
‘Mooi niet!’
‘Alsjeblieft,’ Femke pakte de juf bij de hand. ‘Kijkt u eens hoe bang hij is. En als hij valt?’
Juf Marlies keek omhoog.
Het poesje miauwde weer zielig, alsof het echt begreep dat het over hem ging.
‘Oké,’ zei ze uiteindelijk. ‘Maar alleen als u,’ ze keek naar Mark, ‘me heel stevig vasthoudt en niet laat vallen.’
‘Ik beloof dat het goed komt,’ glimlachte Mark.
Juf Marlies ging op Marks brede schouders zitten, hij tilde haar moeiteloos op, en toen stond ze met beide voeten op zijn schouders, hield zich met één hand aan een tak vast en probeerde met de andere, onder het goedkeurende geroep van het meisje en haar vader, het poesje te pakken.
‘Nog een beetje…’ moedigde Mark haar aan. ‘Bijna erbij.’
Het poesje schrok eerst, deinsde achteruit, maar verzamelde moed en stapte voorzichtig naar haar toe, en…
‘Gelukt! Gelukt!’ klapte Femke blij in haar handen. ‘Wat bent u toch een held, juf Marlies. Pap, houd haar vast. Laat haar niet vallen.’
Toen juf Marlies eindelijk weer op de grond stond, stak Femke meteen haar handen uit naar het poesje en drukte het tegen zich aan.
Het poesje begon meteen zachtjes te spinnen.
‘Nou,’ lachte Mark. ‘Goddank, iedereen heel en gezond. Maar wat heb je me laten schrikken, meisje, met je mysterieuze verdwijning.’
‘Sorry, pap. Ik wilde je niet laten schrikken. Maar ik kon hem niet alleen laten. Hij kon er zelf niet af komen.’
Mark keek naar Femke en schudde alleen maar zijn hoofd.
Precies om dat lieve hart hield hij meer dan wat ook ter wereld van zijn dochter.
‘Mogen we hem mee naar huis nemen?’ vroeg Femke, terwijl ze naar het poesje wees.
‘Ik denk dat het na zo’n kennismaking moeilijk is om nee te zeggen,’ grinnikte Mark.
‘Pas dan op hem terwijl ik de boeken ga halen. En pas op dat je niet verdwaalt. Zodat juf Marlies en ik je niet weer hoeven te zoeken.’
De juf kon het niet laten en lachte.
‘Nou ja… Stel je voor hoe mama zal kijken als jullie thuis komen met die kleine.’
‘Ik heb geen mama…’ zuchtte het meisje. ‘Maar ik zou zo graag willen dat ik haar had.’
‘Sorry, dat wist ik niet…’ knipperde de juf geschrokken.
‘Niks aan de hand,’ glimlachte Mark. ‘Ze heeft ons vijf jaar geleden verlaten. Ze is naar het buitenland vertrokken. En ik heb daarna nooit meer iets van haar gehoord. Nou ja, wij – Femke en ik – hebben nooit meer iets gehoord.’
Even was het stil op het achterplein. Marlies keek naar hen – naar die grote, wat onhandige man met vriendelijke ogen en naar dat kleine meisje met een grijze kitten in haar armen, en er prikte iets in haar borst.
‘Maar nu hebben we Kees,’ zei Femke beslist, terwijl ze het poesje aaide.
‘Heb je al een naam bedacht?’ lachte Mark.
‘Natuurlijk. Hoe kun je nou leven zonder naam?’
*****
Mark haalde Femke altijd zelf op. Soms wisselden ze maar een paar zinnen met juf Marlies, soms duurde het gesprek tot het schoolplein helemaal leeg was. Ze hadden het over Femkes vorderingen, grappige verhalen uit de klas, boeken, films, huisdieren, en langzaam maar zeker merkten ze niet meer dat ze allang niet meer alleen over school praatten.
Op een dag stond Mark in de gang, wachtte tot alle kinderen weg waren, en stapte toen vastberaden de klas in.
Juf Marlies lachte eerst breed, maar toen ze de mooie bos bloemen in zijn handen zag, keek ze verrast.
‘Die zijn voor u,’ zei Mark schor, terwijl hij de bloemen aanreikte. ‘En verder… Ik zou u graag vanavond willen uitnodigen voor het eten. Nou ja – Femke en ik willen heel graag dat u met ons mee-eet. Met zijn drieën. Wat vindt u ervan, juf Marlies?’
De juf bloosde, voelde haar oren gloeien, maar… ze pakte de bloemen aan.
Ze roken naar de herfst, naar thuis, en vreemd genoeg ook naar hoop. ‘Goed,’ zei ze simpel. ‘Ik doe mee.’
Precies zo zei juf Marlies ja tegen Mark, toen hij een jaar later haar ten huwelijk vroeg.
In het stadhuis hield Femke juf Marlies stevig vast en…
…kon ze niet stoppen met glimlachen. Op dat moment voelde ze zich het gelukkigste meisje ter wereld.
‘Mag ik… mag ik je nu mama noemen?’
De jonge vrouw kreeg tranen in haar ogen.
‘Als je dat zelf wilt, natuurlijk mag dat. Voor mij is dat het allermooiste woord.’
Femke sloeg haar armen om haar heen.
Mark stond ernaast en keek naar hen met een glimlach.
Wie had ooit gedacht dat hun leven in één klap zo zou veranderen?
Maar wonderen bestaan nog.
En dat wonder, een lief pluizig wonder, ligt nu op de vensterbank in hun flat en wacht reikhalzend tot zijn gezin eindelijk thuiskomt.
