Janneke is drieënveertig, Thomas tweeënvijftig. Ze delen al drie jaar een tweekamerflat aan de rand van Rotterdam niet getrouwd, maar ze gaan samen alsof ze een echtpaar zijn. Thomas vertelt zelfs vaak tegen kennissen: We wonen gewoon samen. Janneke hoopt in het begin dat het tijdelijk is, dat er na verloop van tijd iets verandert. De maanden glijden, maar hun status blijft gelijk, alsof er een onzichtbaar nietpartner bordje tussen hen hangt.
Thomas heeft een bescheiden vakantiehuisje in de polder bij Leiden. Elke weekend rijdt hij er naartoe om in de moestuin te werken, wat te repareren en te genieten van de frisse lucht. Janneke gaat niet altijd mee soms heeft ze te veel te doen, soms is het weer tegen. Op een zaterdag belooft hij: Kom mee, we gaan barbecuen, lekker ontspannen. Janneke is blij; zon uitnodiging komt zelden.
Ze vertrekken vroeg in de ochtend. De zon schijnt en Thomas is in een goed humeur. Onderweg vertelt hij over de buurman die een hek verkeerd heeft geplaatst. Janneke luistert half, kijkt uit het raam naar de voorbijglijdende weilanden. Eenmaal aangekomen stapt Thomas meteen naar de garage, haalt zakken met vlees uit de kofferbak hij had een actie van de AlbertHeijn de dag ervoor benut en pronkt ermee. Janneke vraagt of ze kan helpen, maar hij wuift af: Doe maar de tafel dekken, ik regel het zelf. De toon is duidelijk huiseigenaarsachtig, alsof ze geen partner maar een hulp is.
Hij maakt de marinade volgens een oud recept. Hij schenkt gul azijn uit de fles, snijdt de ui grof, strooit paprikapoeder en een geheime kruidenmix die hij op de markt van een oude vrouw heeft gekocht. Alles gebeurt met de dramatiek van een kookshow; hij commentaar geeft bij elke beweging. Janneke zet in stilte de borden klaar.
Het vlees trekt anderhalf uur in de marinade. Thomas blijft rond de grill lopen, legt hout aan, controleert de kolen. Hij houdt ervan dat alles onder zijn controle is, hij staat in de hoofdrol. Janneke zit in een tuinstoel, drinkt thee uit een thermoskan. Het gesprek hapert hij is met zijn klus bezig, zij wacht gewoon.
Eindelijk is het barbecuemoment aangebroken. Thomas legt ceremonieel de eerste spies op haar bord. Probeer maar, zoiets proef je nergens. Janneke neemt een stuk, kauwt, en merkt meteen dat er iets mis is. Het vlees is taai, vezelig. De smaak is scherp, zuur de azijn overspoelt haar mond.
Ze probeert een neutraal gezicht te houden, slikt, pakt een tweede hap hetzelfde resultaat. Thomas kijkt verwachtingsvol, wachtte lof. Dan maakt Janneke een fout: ze zegt de waarheid. Thomas, het is zuur en te hard. Ze spreekt kalm, zonder verwijten, net zo ongedurfd als een opmerking over een koude thee of een regenbui die begint.
Thomas bevriest met de spies in de hand. Zijn gezicht verstijft, wordt hard. Luiwerig legt hij de spies terug en staart Janneke aan alsof ze hem heeft verraden. Ik heb er de hele ochtend aan gewerkt. En jij vindt alles weer niet goed. Zijn stem wordt luid en beledigd. Janneke is verbaasd heeft ze echt iets verkeerds gezegd? Kan ze niet eerlijk reageren?
Ik zeg gewoon hoe het is. Misschien was er te veel azijn probeert ze te verzachten. Maar Thomas is al in de aanval. Hij staat op, loopt heen en weer. Niet lekker? Eet dan niet. Ik ben geen restaurantchef voor jou. Dit is mijn vakantiehuis, mijn barbecue, mijn regels. In zijn stem klinken tonen die Janneke nog niet eerder hoorde, of liever niet had gehoord.
Thomas, wat doe je? Ik bedoel het niet slecht begint ze, maar hij onderbreekt: Weet je wat? Pak je spullen, ga naar huis, want hier is niets voor jou.
Even denkt Janneke dat hij grapje maakt, ze lacht nerveus. Zoiets gebeurt alleen in televisiesoapoperas, waar mensen elkaar om een barbecuerij wegsturen.
Ben je serieus? vraagt ze.
Helemaal serieus. Dit is mijn huis. Kritiek hoef ik hier niet. Ze zoekt in zijn gezicht een teken dat hij zich zou realiseren, zou lachen en kom maar mee, het is een grap zou zeggen. Maar Thomas staat met een stenen blik, armen gekruist, wachtend tot ze opstaat en vertrekt.
Langzaam dringt het tot Janneke door niet meteen, maar als een koude rilling langs haar rug. Het gaat niet alleen om de bittere barbecue. Het gaat erom dat ze durfde een eigen mening te hebben, durfde te zeggen dat iets niet bevalt, in zijn huis, op zijn terrein.
Zonder een woord te zeggen pakt Janneke haar telefoon, tas en jasje. Haar handen trillen, niet van angst, maar van innerlijke verontwaardiging. Drie jaar heeft ze met deze man gedeeld koken, wassen, op hem wachten na werk, dezelfde slaapkamer delen. En nu wordt ze buiten gezet over een simpele opmerking. Overdag, op het vakantiehuis dat hij zelf heeft uitgenodigd.
Thomas begeleidt haar tot de poort, loopt achter haar, helpt niet met haar tas. Een keer draait ze zich om hij staat op de veranda, kijkt haar zwaar aan, nodigt haar niet uit om terug te komen, biedt geen verontschuldiging. Hij kijkt alleen maar.
Janneke moet twee uur reizen om weer in de stad te komen eerst te voet naar het busstation, dan met de bus. De hele rit probeert ze te begrijpen wat er zo snel is gegaan. Hoe een zonnige ochtend met hoop op een fijn weekend eindigt in een onverwachte uitzetting. Hoe een opmerking over eten de aanleiding wordt om iemand de deur uit te sturen.
Later beseft ze dat het niet om de azijn of het vlees ging, noch om de barbecue. Het ging om Thomas behoefte om overal de baas te zijn het vakantiehuis, de relatie, haar leven. In zijn wereld is hij de eigenaar; ze is slechts een gast, een handige gast zolang ze zwijgt en meewerkt. Zodra ze haar stem laat horen, wordt ze weggestuurd, op elk moment. Drie jaar heeft Janneke gedacht dat ze samen iets opbouwden. In werkelijkheid leefde ze volgens zijn regels, zowel in het flat als in zijn vakantiehuis, waar hij zich tot een autocratisch vorst verheft.
Die avond stuurt Thomas een bericht: Bied je excuses aan, dan kom je terug. Janneke staart naar het scherm, blokkeert zijn nummer en begint al haar spullen in te pakken verrassend veel in drie jaar.
Een week later komt hij langs om de rest van haar spulletjes op te halen. Janneke zet alles in de gang, laat hem niet binnen. Hij probeert te praten Had je niet zo moeten reageren, laten we het bespreken, maar zijn stem blijft dezelfde, eisend, overtuigd van zijn eigen gelijk.
Janneke sluit de deur.
De barbecue, die op het tafeltje in het vakantiehuis lag, is afkoeld, opgedroogd en bedekt met vliegen. Niets meer waard, net als de relatie waarin één persoon het woord had, terwijl de ander alleen maar mocht zwijgen en meegaand zijn.
