Vanochtend beviel een 18-jarig meisje van een dochtertje. Daarna schreef ze een verklaring, bestelde een taxi en stapte zonder achterom te kijken het ziekenhuis uit. Maar zelfs zij had nooit kunnen raden wat voor verrassing het kleine meisje daar te wachten stond
Toen mijn man en ik ‘s avonds bij het ziekenhuis aankwamen de weeën waren niet te negeren waren we behoorlijk overrompeld, maar vooral dolgelukkig bij het vooruitzicht op ons vierde kind. Ons gezin was inmiddels een behoorlijke volksverhuizing en het huis leek soms meer op een kinderdagverblijf dan op een gewone Nederlandse woning.
Even tussen ons: kind nummer twee en drie zijn een tweeling ja, dat hadden we ook niet zien aankomen. Niemand in onze familie had ooit tweelingen gehad. Sindsdien grapten we bij elke nieuwe zwangerschap: En wat als het weer zijn tweeën zijn?
Onze ouders waren sprakeloos van het nieuws, maar stonden vanaf dag één paraat met beschuiten met muisjes en schone luiers. Bij de tweede echo kregen we helaas te horen dat we deze keer geen extra wiegje hoefden bij te zetten.
Enfin, onze vierde ninja kwam ter wereld gewoon eentje dus. Alle zorgen verdwenen als sneeuw voor de zon. We kregen zelfs een eigen kamer, die mijn man alvast geregeld (en vooruit betaald) had typisch hem.
Een paar uurtjes later bracht de kraamverpleegkundige onze baby om te voeden. Plotseling kwam de hoofdarts binnen, met een blik alsof-ie net zijn fiets gestolen was, en zei: We hebben een probleempje
Wat bleek? Diezelfde ochtend had een 18-jarig meisje haar dochter gekregen en meteen een verklaring ondertekend dat ze afstand deed. Daarna was ze met een taxi vertrokken, iets wat gezien haar toestand na de bevalling meer op een heldendaad leek dan op een bewuste keuze.
Het meisje had het ziekenhuis verlaten voor ze überhaupt fatsoenlijk kon lopen, en het leek haar zaak om geen seconde langer te blijven dan nodig was. Wie waren wij om haar tegen te houden?
Toen ik de perfecte, gezonde baby zag, schoot er door mijn hoofd: Je had zo graag een tweeling gewild Moet ik deze kleine niet gewoon meenemen?
We kunnen zeggen dat jij haar hebt gebaard Maar dat voelde toch als smokkelen van tulpen naar Nederland. En bovendien: het idee dat dit meisje naar een kindertehuis zou moeten Mijn hart brak. Natuurlijk is dat niet legaal.
De officiële adoptieprocedure zou maanden duren, en zelfs dan krijg je in Nederland geen garantie op een positief eindresultaat. In de tussentijd zou dat meisje gewoon in een tehuis belanden.
Wat een droevige situatie Eerlijk gezegd wist ik even niet wat ik moest denken. Ik kende de hoofdverpleegkundige, Hendrika van Dijk, al jaren. Ze was een goedhartige vrouw, altijd klaar met thee, koekjes en een luisterend oor. We zagen elkaar zelfs buiten het ziekenhuis.
Misschien gunde ze mij daarom wel een rol in dit lastige dilemma.
De jonge moeder koos ervoor zelf het ziekenhuis te verlaten, direct na de bevalling.
De baby was kerngezond, maar had iemand nodig die voor haar zou zorgen.
Adoptie is in Nederland een tijdrovende, complexe zaak, zonder garanties.
De hoofdverpleegkundige bood uit medeleven een handreiking, in de hoop een betere oplossing te vinden.
Kortom: je denkt dat een kind krijgen draait om beschuit-met-muisjes, knuffels en opgeblazen luchtballonnen, maar soms komen er vragen op je pad waarvoor geen kraampakket is meegeleverd.
Tot slot: de geboorte van een kind is altijd een gebeurtenis vol verlangen, hoop en zorgen. Soms loopt het leven anders dan je verwacht. Juist dan hebben we wat extra nuchterheid, medeleven en steun aan elkaar nodig. Deze ontroerende geschiedenis is een typisch Nederlands voorbeeld van hoe ingewikkeld en broos de wegen rondom nieuw leven soms zijn en hoe belangrijk het is menselijk te blijven, zelfs als het leven een tikketje anders loopt dan gepland.
