Gisteravond droomde ik dat ik een trap op zweefde, omhoog naar het appartement van mijn buurman, Koen. Koen is 51al twaalf jaar woont hij alleen, als een zeldzame waterjuffer diep in een polder. Ik vroeg hem heel gewoon om een boormachine, maar alles voelde ineens zompig en raar, alsof ik op klompen door stroop liep.
Hij deed de deur open in een vaal trainingsbroekje, shirt vol vlekken van satésaus:
Kom binnen, ik heb net hutspot gegeten.
De geur van gebraden kip mengde met frisse bloemende keuken was brandschoon. Op tafel een glanzende laptop, een glas rode wijn. Alles was precies, bijna klinisch; je kon het Utrechtse kanaal erin spiegelen.
Koen werkte als bouwkundig ingenieur, 140.000 euro per jaarbehoorlijk voor Nederlandse begrippen. Ik ken hem vijf jaar, sinds ik in dit flatsgebouw troknooit één vrouw bij hem gezien. Zelfs geen vage schim in de gang, nooit hoge hakken te horen.
Ik kreeg mijn boor, maar Koen schonk me ineens whisky in Dordrechtse kristallen glazen. Alles kwam stil te staan, alsof de tijd als stroperige stroop uit het plafond lekte.
Ga maar zitten, je bent lang niet geweest.
We dronken, het uitzicht op de polder glansde wazig buiten het raam.
Toen vroeg ik het:
Koen, waarom ben je altijd alleen? Zoek je geen gezelschap?
Zijn lachen dreef traag als een wolk voorbij.
Nee, ik zoek niet, Gijs. Twaalf jaar alleenen ik weet nu: zo is het goed.
Hij schonk bij, zijn stoel kraakte na, en heel rustig begon hij:
Zes redenen, Gijs. Hele duidelijke. Je zult het begrijpen als je even precies kijktalsof je onder een microscoop naar een tulpenbol kijkt.
Eerste redenfailliet door scheiden
Koen zuchtte diep, alsof hij een koude tegenwind voelde uit de Noordzee.
Twaalf jaar geleden gescheiden van Marlies, was achttien jaar getrouwd. Onze dochter, Lotte, is nu achtentwintig, woont in Groningen.
Ze ging vreemd. Met een collega. Dus scheiden.
En toen?
De rechtbank hakte alles doormiddenhet huis, de spaargelden. Cue: alles verkopen, halve waarde, ik kocht deze kleine flat in Utrecht.
Hij keek me doordringend aan:
Gijs, door haar ontrouw verloor ik de helft van al wat ik had opgebouwd. Volgens de wet is dat normaal. Snap je? Jij werkt, spaart, bouwt op, en bij het minste of geringste pats boem, je krijgt de helft terug.
De jackpot, maar je had niet eens geloot.
Hij haalde zijn schouders op:
Waarom zou ik dit risico ooit nog eens nemen? Stel je voor: een nieuwe vrouw, samenwonen, spullen kopen, een auto, alles Drie jaar verder, ze vertrekt, en ik mag weer halveren. Geen trek in.
Tweede redenniemand steunt mijn dromen
Weet je, ik droom ervan een oude Puch brommer op te knappen. In het weekend lekker door de Betuwe toeren.
Mooie droom, Koen.
Ja, ik spaar er al voor, nog een halfjaar en dan koop ik er een uit 1975. Zelf sleutel ik hem op.
Hij nipte aan zijn water.
Vroeger, met Marlies, had ik dromen genoeg. Gitaar leren spelen; kocht er eentje, lessen genomen. Wat zegt Marlies? “Waar slaat dat nou op? Je bent veertig, geen Boudewijn de Groot hoor!”
Toen wilde ik kanoën in Friesland. “Ben je gek? We moeten sparen voor het huis, en jij wilt gaan varen?
Hij keek hol naar buiten:
Vrouwen snappen mannendromen niet. Ze zien het als kinderachtig. Nu, alleen, doe ik wat ik wil; niemand lacht me uit. Die brommer wordt alleen van mij.
Derde redenplatte eisen van vrouwen
Drie jaar geleden probeerde ik online daten. Mijn profiel was eerlijk: leeftijd, werk, salaris, hobbys.
En?
Praatte met een mevrouw, Jacqueline, 46, werkt als kapster. Verdient zon 45.000 euro. Schreef: Leuk, maar ik zoek iemand die minimaal 200.000 verdient.
Hij proestte het uit.
Ik vroeg: “Wat verdient u zelf?” Geblokkeerd, direct.
Gijs, veel vrouwen hier denken opeens dat ze prinsessen zijn. Eten thuisknop, tiny apartments, zelf niet veel te bieden, maar eisen een man met geld, auto en huis.
Hij dronk zijn glas leeg.
140.000 euro, eigen woning, auto. Toch voelen veel vrouwen zich te goed voor mij. Want ik ben geen miljonair. Waarom zou ik langskomen bij iemand die me niet waardeert?
Vierde redenhuishouden is geen probleem
Mis je nooit de gezelligheid? Vroeg ik.
Koen lachte als een boer met kiespijn.
Kijk om je heen: schoon toch? Ik doe alles zelf, elke week even stofzuigen, schrobben. Koken? Appeltje-eitje. Vanavond kip met groenten, klaar in twintig minuten. Was? Gewoon machine in- en uitladen.
Hij stond op, wees trots naar oven en afzuigkap.
Ik hoef geen vrouw voor het huishouden. Sterker: de meeste vrouwen kunnen nauwelijks koken. Afhalen, kant-en-klaar, dat is standaard.
Er zijn toch ook goeie huisvrouwen?
Heel weinig. En vaak eisen ze dan weer dat jij alles betaalt. Dan kook ik liever zelf, veel lekkerder.
Vijfde redenbang voor list en bedrog
Koen schonk nog twee glaasjes in.
Na mijn scheiding heb ik nog twee vrouwen leren kennen. Allebei hebben ze gelogen, het ging vloeiend als melk door pap.
Hoe dan?
De eerste, Annemiek, zei dat ze vrijgezel was. Bleek getrouwd, zocht spanning. De ander, Marjolein, zei kinderloosna twee maanden kwamen er ineens twee zonen uit het niets.
Ongelooflijk, Koen
Precies. Veel vrouwen lachen erbij. Klein leugentje? Ach, normaal. Maar dan vragen ze zich af waarom ik niemand meer vertrouw.
Zesde redenmanneninitiatief wordt bestraft
Koen ging achterover hangen.
Vorig jaar nog. Ik stapte in de Bruna op een vrouw afhalf vijftiger, mooi grijs haar. Zocht in de kast met literatuur.
Ik zeg: “Goeie boeken zoekt u, mag ik iets aanraden?” Ze keek alsof ik een overvaller was. “Laat maar, ik vind het zelf wel.” Ze draaide zich om en ging weg.
Hij haalde zijn schouders op:
Tegenwoordig is elke man die het initiatief neemt, een engerd. Spreek je haar aan? Creepy. Berichtje online? Stalker. Uitnodigen voor koffie? Gold digger.
Niet iedereen is zo, Koen.
Nee, maar wel de meerderheid. Ik ben het zat. Wil iemand met mij kennismaken? Dan mag zij het initiatief nemen. Ik ga mezelf niet meer voor gek zetten.
Waarom ik bleef denken
Koen dronk zijn laatste slok, staarde naar de klok waar de wijzers niet meer vooruit kropen.
Gijs, ik zeg niet dat alle vrouwen slecht zijn. Er zijn er vast goede, maar ze zijn zeldzaamje zoekt een diamant op de bodem van de Noordzee.
Hij stond op, glimlachte vaag, alsof hij zichzelf uitzwaaide.
Ik ben 51, ik heb werk, huis in Utrecht, auto, vrienden, hobbys. Gelukkig zo. Waarom geluk offeren voor een ander, als je waarschijnlijk uiteindelijk alles verliest?
Ik zweefde terug naar huis, lag in bed en het leek alsof mijn gedachten als molens bleven draaien. Ik ben 49, 23 jaar getrouwd. Alles best, nu. Maar als ik alleen was
Zou ik dan ook kiezen voor Koens eenzame poldergeluk?
Misschien wel.
Is Koen moedig dat hij al twaalf jaar single is uit angst voor verlies, of vlucht hij uit angst voor de liefde?
Is het terecht om na vijftig geen relatie meer te willen, omdat het risico te groot is of is dat gewoon bang zijn om echt te leven?
Zijn vrouwen echt zo verstikkend voor dromen, of kiezen mannen gewoon telkens de verkeerde tulpen uit het veld?
