Lang, heel lang geleden, leefde er een man in een dorpje aan de rand van het Veluwse bos. Iedereen kende hem als meneer Vermeulen. Zijn hond, een teefje dat hij Jikke noemde, was ooit zijn grootste trots. Hij had haar als pup zelf uitgekozen bij een boerderij aan de overkant van het IJsselmeer, opgevoed met geduld en liefde, en samen hadden ze eindeloze wandelingen gemaakt over de uitgestrekte heidevelden. Op jacht toonde Jikke altijd haar trouwe karakter en als de schemering viel, lag ze steevast aan zijn deur te slapen.
Maar de tijden veranderden. Meneer Vermeulen ontdekte dat hij guldens kon verdienen aan Jikke’s nestjes. Aanvankelijk leek het zo onschuldig, maar het aantal werpingen nam toe en Jikke werd met iedere worp dunner en vermoeider. Steeds vaker lag ze hijgend in een hoekje; haar vacht verloor glans en haar ogen werden dof. Op een dag zei de dierenarts uit Zutphen onomwonden: “Als u zo doorgaat, houdt ze het niet lang meer vol.”
Deze woorden zinden meneer Vermeulen niet. In plaats van in te binden, raakte hij verbitterd en begon hij zich te ergeren aan Jikke. Zij was niet langer zijn kameraad, maar een last geworden, en hij was een man die problemen zonder omhaal plegen te verwijderen.
Op een druilerige ochtend nam hij zijn besluit. Hij liep met Jikke het dichte bos in, de takken nat van de ochtenddauw. Jikke huppelde blijmoedig naast hem, onwetend en altijd even trouw. Zonder een woord te spreken, bond hij haar vast aan een oude eik en liep wegterug het pad op, geen moment omkijkend. Jikke dacht nog even dat het een nieuwe spelletje was.
Maar niemand kwam haar halen. Ze trok aan de lijn, piepte zachtjes en tegen de avond begon ze te janken, hees en onvermoeibaar, terwijl de gure wind van de Veluwe het donker steeds kouder maakte. De bladeren ritselden en in het duister gloeiden af en toe ogen van bosdieren. Toch kwam niemand.
Maar vlak voor het duister sloot, verscheen er iets tussen de bomeneen grote, grauwe wolf, zeldzaam geworden op de Veluwe, maar nog altijd met argwanende schreden. Hij naderde niet met gegrom, maar keek Jikke alleen maar peilend aan. Geen razernij of agressie. Enkel een doordringende blik.
Jikke hield haar adem in. Angst voelde ze niet; ze had immers het ergste al meegemaakt.
Wat de wolf vervolgens deed, verraste iedereen die dit verhaal ooit hoorde. Hij cirkelde langzaam om haar heen, bestudeerde de riem, rook aan de bast van de eik, en ging toen op een paar meter van haar liggen. Niet als vijand, maar als beschermer, hield hij haar die nacht in de gaten.
Langzaam trok de nacht over het bos. De hemel boven de Veluwe kleurde donkerblauw en uilen riepen in de verte. Kleine roofdieren werden aangetrokken door de geur van Jikke, zwak en kwetsbaar als ze was. Maar telkens als een vos of bunzing dichterbij durfde te komen, stond de wolf langzaam op, plaatste zich dreigend tussen haar en de indringer, en met een zacht gegrom werden ze weggejaagd.
Zo lag Jikke die hele nacht: moe, trillend en onzeker, maar met het geruststellende silhouet van de wolf aan haar zijde. Ze huilde niet meer, ze kon alleen nog hijgen. Af en toe keek ze op, overtuigd dat de wolf er was gebleven.
Toen de ochtendzon voorzichtig door de bomen brak, hoorden boswachters in de verte het zachte gejammer van een hond. Ze volgden het geluid tot ze aan de rand van het open veld kwamen. Daar, bij de oude eik, lag Jikke nog vastgebonden en voor haar stond de wolf, alert maar kalm, alsof hij haar bewaakte.
De mannen stonden stokstijf van verbazing en ook een beetje ontzag. De wolf keek hen enkel even rustig aan, draaide zich toen om, en verdween tussen de taxusstruiken het bos weer in.
De mannen maakten Jikke los, drapeerden een jas over haar heen en droegen haar naar het dorp. Ze overleefde, enkel omdat een wolf die nacht ervoor koos geen jager te zijn.
Soms blijken de meest verwilderde schepsels meer hart te hebben dan sommigen die zichzelf mens noemen.
