Geen vriendin meer van mij
Marieke, wat is er met je aan de hand? Is er iets gebeurd? vroeg Bente bezorgd, terwijl ze haar vriendin chagrijnig aan de keukentafel zag zitten, nauwelijks luisterend naar wat er werd gezegd. Heel vreemd, vond ze dat.
Ze had haar uitgenodigd om de oplevering van haar pas gerenoveerde appartement te vieren, maar Marieke leek er nauwelijks blij mee. Ze mompelde alleen: Gefeliciteerd, en verder niks.
Dat terwijl ze vorige week nog zelf had gezegd dat Bente haar zeker moest uitnodigen. Zon renovatie moest gevierd worden.
Maar nu zat ze daar, een gezicht als een donderwolk, zonder lach. Eerder alsof ze op een begrafenis was dan op een feestje.
Waarom zeg je niks?
Ach, ik wil je niet lastigvallen met mijn sores. Jij hebt lekker reden tot feesten met je mooie nieuwe huis. Het is echt mooi geworden, Bente. Ik meen het.
Bente zette haar mok thee resoluut op tafel. Oké, spuug het maar uit. Wat is er aan de hand?
Dat hoeft echt niet, hoor
Natuurlijk wel! We zijn toch al sinds groep drie vriendinnen? We horen elkaar te helpen bij ellende.
Ze kenden elkaar inderdaad sinds ze konden schrijven en woonden vroeger zelfs in hetzelfde flatgebouw, alleen een portiek verder.
Na het eindexamen verloren ze elkaar een beetje uit het oog, totdat ze elkaar vorige maand spontaan tegenkwamen bij de Albert Heijn.
Bent, ben jij dat?! Nou ja zeg! riep Marieke destijds over het hele gangpad.
Hoi, Mariek! Wat doe jij hier? Woon je hier nu of ben je toevallig in de buurt?
Ze kletsten bij, doken in elkaars levens en hadden het zelfs even over toekomstdromen. Marieke was nog steeds op zoek naar haar prins op het witte fiets, terwijl Bente vooral droomde van een vloer zonder gaten en een plafond zonder schimmel.
Uit dat gesprek wist Bente nu dat Marieke een half jaar geleden uit haar geboortedorp naar Utrecht was verhuisd en daar een appartement huurde. Wat logisch, er was in Utrecht nou eenmaal meer te doen dan in Zoetermeer. En hoewel Marieke haar tijd op school al lang zat vond, had ze toch een leuke baan gevonden als secretaresse bij een of ander bedrijf.
Bente was erg blij met hun hernieuwde contact. Ze hadden sindsdien een paar keer afgesproken bij de HEMA, en vandaag had ze haar eindelijk thuis uitgenodigd om het resultaat van haar verbouwing te komen bewonderen.
Maar Bente zag direct dat Marieke met een humeur zat waar je geen hond op af zou sturen.
Dus besloot ze het gewoon te vragen en meteen uit te zoeken of ze haar kon helpen.
Ach joh Marieke wuifde af. Wat kun jij eraan doen? Het is nogal gecompliceerd.
Vertel nou maar gewoon. Ik kan niet feestvieren als mijn beste vriendin zich ellendig voelt en de hele avond zwijgt als het graf. Wil je me boos maken of zo?
Oké, vooruit dan maar. Het is gewoon Ik heb gedoe met mn huisbaas.
Wat voor gedoe?
Nou, hij heeft vandaag doodleuk gezegd dat de huur per volgende week verdubbeld wordt! Waar moet ik dat geld vandaan halen? Voor zon dump? De wifi valt altijd uit, de wasmachine wil het huis uit rennen en de behang rolt vanzelf al van de muur. En dan wil hij er opeens bijna duizend euro extra bovenop gooien.
Waarom heb je dan ooit die huurkrot genomen?
Tja, de prijs was destijds schappelijk Ik dacht, pak mijn kans. Huur is in Utrecht niet te betalen normaal.
Marieke nam een slok thee, stak een mok vol slagroomsoes in haar mond, slikte amper kauwend door en vervolgde:
Nu wil hij ineens het dubbele. En niet vanaf volgende maand ofzo nee, per direct bijna. Bevalt het niet? Niemand dwingt je hier te blijven, zei hij.
Goh. Echt zo bot gezegd?
Reken maar. Ik heb dat geld niet en zelfs als ik het had, betaal ik het niet. Dan kan ik net zo goed op straat gaan slapen. Ik heb mn nagels, fitnessabonnement, de sportschool en een zwembadabonnement die dingen moet ik toch op de rails houden om een leuke vent te scoren. En mn salaris is toch al niks.
Heb je geen contract afgesloten? Je mag niet zomaar ineens de huur verhogen. Daar kun je hem toch op aanspreken?
Marietje toch Weet je wel hoe dat werkt? Hij zei meteen: Jij mag hier blijven zo lang je wil, als je maar elke maand betaalt. Dat was mn contract. Maar nu draait hij als een paling in een emmer snot. Dus, geen idee wat ik moet
Nieuw huis zoeken. Maar dit keer met een goed huurcontract zodat je niet weer genaaid wordt.
Ja, makkelijk gezegd. Waar vind ik binnen een week een kamer die niet voelt als de koninklijke suite, gezien de prijzen tegenwoordig? Ik ben straks gewoon dakloos.
Bente keek bedenkelijk naar haar vriendin. Ze wist hoe het voelde, ze had zelf ook jaren in studentenhuizen gezworven voordat haar ouders hun flat opknipten en haar geholpen hadden aan een eigen plekkie. Liever dat dan een hypotheek, vonden ze.
Ach meid, we doen het met zn tweeën in een eenkamerflatje in Diemen. Het is niet ideaal, maar als jij maar goed zit, kind. Dus pak het geld en pieker niet langer.
Nu had Bente een eigen appartement, waar ze net haar spaargeld aan een verbouwing had stukgeslagen. Slaapkamer en keuken waren helemaal klaar, de woonkamer wachtte nog op meubels maar even geen cent meer op de spaarrekening. Hulp van haar ouders wilde ze niet opnieuw inroepen zij hadden al zoveel voor haar gedaan.
Luister Marieke, als je echt geen dak boven je hoofd hebt, wil je misschien even bij mij logeren? Gewoon tijdelijk, tot je iets anders vindt.
Echt? Marieke begon breed te glimlachen. Ik wilde het al vragen, met jouw extra kamer, maar durfde eigenlijk niet. Je had misschien geen zin in een logee.
Nee joh, geen probleem. Alleen heb ik daar nog geen bank staan, hooguit een veldbed, dus als je dat niet erg vindt
Nee hoor, super! Dan pak ik zo even mn spullen, dan kom ik gewoon meteen hierheen, oké? Wil echt niet langer daar zitten.
Bente had verwacht dat haar vriendin binnen een week haar intrek zou nemen, of later, maar geen half uur later wel. Maar ach, hoe maakt een week eerder of later uit? Misschien juist beter, dan kon Marieke meteen actief zoeken naar iets nieuws.
*****
Ze had net de laatste hoekjes gedweild en de vaat weggewerkt toen de deurbel ging. Zo snel alweer? keek Bente verbaasd op haar horloge toen Marieke met haar hele hebben en houwen op de stoep stond.
Nou, daar gaan we dan, Bent! lachte Marieke, hijgend met haar koffers.
We als in jij en je rolkoffers, bedoel je? lachte Bente, helpend met het binnenslepen van de tassen.
Nee joh, we als in ik en Fien.
Wie is Fien? dacht Bente. Komt ze nu werkelijk met nóg een vriendin aanzetten? Daar had ik niet voor getekend.
Maak kennis! Dit is Fien. Wees gerust, ze krabt je behang niet, klaagt niet over het leven en plast niet op onverwachte plekken. Je zult haar nauwelijks merken.
Bente keek van haar vriendin naar het kattenmandje een kat dus. Okeeeeee.
Relax, Bent, het is maar een poes. Mijn moeder vroeg of ik tijdelijk op haar wilde passen. Ze heeft wat gezondheidsproblemen, dus nu is Fien bij mij.
Gaat het zo slecht met je moeder? Waarom zei je daar niks over?
Ach, niks bijzonders. Beetje ouwe-lullen-mankementen. Alle pensionados sukkelen wat, toch?
Maar je moeder is net zo oud als de mijne, nog geen 66 toch? Die is toch niet afgeschreven?
Het begon pas sinds haar pensioen. Zo gaat dat soms.
Marieke stond wat onzeker in de gang met haar kattenmand.
Niks aan de hand. Dokter zegt: veel rust. Dus ik neem Fien wel mee. Mag ze?
Nou vooruit dan maar, gooi dr fientje maar binnen. Dan stellen we ons wel fatsoenlijk voor.
*****
Het kennismaken liep stroef. Zodra Bente het kattenmandje opendeed en Fien wilde oppakken, keelde het beest alarm, zette haar nagels in Bentes hand en vloog als een dolle door het huis, om uiteindelijk onder het bed te verdwijnen. Bente dacht: daar blijft ze lekker zitten, ik ga mezelf niet laten verminken door een kat.
Geef haar even tijd. Is het erg? vroeg Marieke schuldbewust.
Valt mee zei Bente, haar hand onder de kraan. Niets wat niet geneest voor ik getrouwd ben.
Mooi zo. Ik ga spullen uitpakken en dan pitten, ik moet morgen weer vroeg bij die saaie baas zijn.
En die kat dan?
Ach, die redt zich wel. Laat haar maar even bijkomen. Morgen komt ze wel tevoorschijn. Echt, valt allemaal mee!
Wat Marieke haar niet vertelde, was dat de huisbaas niet opeens besloten had de huur te verhogen, maar dat Fien alleen gelaten het halve huis had gesloopt, gordijnen kapot getrokken en de bank als kattenbak had gebruikt. Zij moest de schade vergoeden en kreeg prompt een week om op te krassen. Kat kwijt, huis kwijt, maar gelukkig had Bente net haar verbouwing afgerond perfecte timing. En Bente bood onderdak aan zonder dat ze hoefde te bedelen.
*****
Fien wende uiteindelijk, al duurde het een week. Maar een voorbeeldige huispoes werd het nooit. s Nachts scharrelde ze door de gang, schreeuwde als een bakfiets met loslopende kinderen en rolde met het kattenvoer door de keuken en achter de plinten, want pasta en aardappelen at Fien prinses van de Jordaan niet, zoals Marieke uitlegde.
Marieke hoorde nergens wat van (vast gewend). Maar Bente werd elke nacht wakker van het kattengejengel en de bende met brokjes. En het werd steeds erger Fien ontdekte het rijkelijk gevulde linnenkast en nestelde zich, na een sprong op de tweede plank, heerlijk in Bentes schone truien, terwijl ze haar haren overal achterliet.
Bente hield van dieren, maar deze bijdehante poes was een brug te ver.
Mariek, hoe gaat het met het zoeken naar een nieuw huis? vroeg Bente voorzichtig aan het avondeten, inmiddels twee maanden later.
Ze wilde haar vriendin niet beledigen, maar het werd tijd voor duidelijkheid. Ze was geen kattenoppas gestart. Marieke leek echter niet van plan op te schieten.
Geen nieuws, nog steeds niks gevonden. Waarom, ben ik je zat als huisgenoot? Ik ben er nauwelijks toch? Alleen om te slapen.
Precies het probleem zuchtte Bente. Jij bent weg en ik mag kattenpoep ruimen in de gang, want als ik de WC-deur dichtdoe, besluit Fien de vloer te bevuilen. En als ik die deur openlaat, word ik aangevallen door een blinde kat uit de hoek.
Nee hoor, ik heb je niet zat, maar het idee was een tijdelijke logeerpartij, toch? Het is inmiddels twee maanden verder. Misschien moet je toch een makelaar inschakelen?
Die kosten klauwen met geld, en ik ben geen rijke stinkerd zonder sugar daddy in een Tesla.
Maar je zal toch ergens heen moeten. Ik wil gewoon mijn eigen leven weer op de rit zetten.
Ja ja, ik blijf zoeken. Ooit vind ik wel een plek.
Hopelijk loodgieters sneller dan deze zoektocht, dacht Bente. Ze sprong op van haar stoel, stootte haar knie en hoorde een kattenkreet. Jawel, Fien lag uitgerekend onder tafel, Bente was op haar staart gaan staan.
*****
Een maand later had Bente er meer dan genoeg van. Ze sliep slecht, was dagelijks in de weer met stofzuiger en dweil, terwijl Marieke het huis gebruikte als hotel: manicure, sportschool, zwembad, en sinds kort zelfs avondjes in de kroeg altijd met vage males.
Het is klaar. Tijd voor een goed gesprek, bedacht Bente. Maar voordat ze kon beginnen deed Marieke de deur open en begon zelf:
Hoi Bente, ik heb een leuke kans! Ik heb laatst in de bar een jongen leren kennen, Niklas heet hij, en hij wil dat ik bij hem intrek.
Wauw, wat goed! Zal ik je helpen je koffers pakken?
Nee joh, dat red ik zelf maar eh Niklas wil alleen mij. Hij houdt niet van dieren, en die heeft net een nieuw huis, dus eh mag Fien nog even bij jou blijven?
Liever niet.
Nou, wat ongezellig nou! Alles valt op zn plek: een vriend, een huis, alleen dat poesbeest nog. Kom op, het is toch geen moeite? Jullie zijn hartstikke dikke vrienden geworden.
Jawel, Marieke, het is wél moeite. Ik ben het zat. Ik wil weer alleen wonen, dus Fien moet met jou mee. Of breng haar naar je moeder terug. Hoe gaat het trouwens met haar?
Mwah, mam zit er niet best bij, wordt ook niet beter. Kat terugbrengen is dus geen optie.
Nou ja, en bij mij laten is óók geen optie, dus ik wil graag dat je haar vandaag meeneemt. Dit logeerverblijf is nu wel héél lang geworden.
Marieke vertrok beledigd, Fien spinnend op haar arm, en murmelde: Zie je wel, Fien, niemand wil je hebben, niet mama, niet Bente… Alleen ik houd van jou.
Ze moest Bente trouwens nog honderd euro overmaken voor gas, licht en water. Dat vergat ze uiteraard even, maar Bente liet het zo. Ze was eigenlijk al lang blij dat ze eindelijk rust had in haar nét-niet-helemaal nieuwe flat. Hoewel net viel te betwisten: de nieuwe behang lag plaatselijk al aan flarden.
Gelukkig heeft Fien alleen aan één stuk muur haar nagels geslepen. Die plak ik een keer over, grijnsde Bente. En belangrijker: geen Mariek en geen poezenbende meer.
Het geluk mocht maar even duren. Want direct de volgende ochtend zag Bente, terwijl ze haar vuilniszak buiten zette, een bekende kattenmand bij de containers staan de deur open, Fien klaaglijk miauwend ernaast.
Toen Fien Bente zag, veranderde het miauwen ineens in een uitzinnige sprint, recht in haar armen.
Jezus, wat doe jij hier? Waar is Marieke?
Bente keek verbijsterd rond, bang dat haar vriendin misschien zelf ergens om het hoekje lag, maar niemand te zien. Behalve een oudere dame, die met een Tupperware bakje richting kattenmand liep.
Goeiemorgen, zei de vrouw vriendelijk. Zou jij deze poes willen meenemen? Er heeft hier gisteren een meisje haar kat achtergelaten, zonder pardon. Ik schreeuwen: Laat die kat hier niet achter! En toen stapte ze gewoon in de taxi en was weg. Ik heb het mandje opengezet, zodat ze kon plassen, maar ik heb thuis een allergische man, dus ik kan niet meer doen dan wat voer brengen.
Bente gooide haar vuilnis weg, wachtte tot de poes had gegeten, pakte haar onder haar arm en liep in stilte kokend van woede naar huis terug.
Hoe haalde Marieke het in haar hoofd om dat arme beest bij de vuilcontainer achter te laten? Waarom niet terug naar haar moeder gebracht?
Eenmaal thuis liet Bente de kat vrij. Fien sprong in haar vreugde bijna tegen het plafond en prompt weer met haar poten tegen het nieuwe behang.
Bente wilde zuchten, maar moest ongewild lachen. Die kattenvreugde daar kon ze niet kwaad om blijven.
Ze pakte haar telefoon en belde Marieke. Tien keer zelfs, maar die nam niet op.
Toen belde ze haar eigen moeder met de vraag of ze misschien het telefoonnummer van Mariekes moeder, mevrouw De Vries, had.
Waarom vraag je dat, kind? reageerde haar moeder verbaasd. Toen wij verhuisden, hebben we amper nog contact; vroeger ook al niet eigenlijk.
Ach, ik wil haar even spreken.
Oké, ik stuur je haar nummer zo.
Bente belde mevrouw De Vries en vroeg direct hoe het met haar ging. Zij reageerde vrolijk: nergens last van.
Goh, Marieke zei juist dat u ernstig ziek was, is dat niet zo?
Ach, die Marieke, moet je niet alles van geloven hoor, kind.
Echt? Hoezo?
Nou, die heeft laatst al mn geld van de rekening gepind voor een raskatje, weet je wel! En ik voor haar zorgen, terwijl zij amper thuis was. Ze was dat beest na een maand al zat. Dat heb ik gevoed, verschoond, maar uiteindelijk wilde ik rust. Ze moest het beest maar meenemen naar haar nieuwe stad, anders ging ik de huur opzeggen.
Duidelijk zei Bente nadenkend.
Waarom vraag je eigenlijk? Marieke zei nog dat ze voor de poes een goed huisje had gevonden. En dat ze binnenkort ging trouwen.
Alles prima, mevrouw De Vries. Mijn moeder doet u de groeten.
*****
Een maand later kocht Bente een nieuwe bank en Fien nam die acuut in beslag.
Vind je het wat? grijnsde Bente.
Miauw antwoordde Fien statig, om haar claim kracht bij te zetten met een ferme klap op de armleuning.
Er was iets veranderd. Ze hadden een soort pact gesloten: goed eten in ruil voor een beetje kattenmanieren. Geen lappenmiddag vol plasjes, geen verscheurde gordijnen. En wonder boven wonder: niet langer happen in Bentes kuiten.
Fien en Bente vonden elkaar eindelijk, na veel hilariteit en wat bloed, zweet en tranen (vooral kattenhaar). Als Bente thuiskwam, zat Fien bij de deur: Heb je brokjes mee? Wil je me krabbelen zoals gister? Gaan we samen een filmpje kijken?
Ja, ja, komt goed, eerst maar eens een hapje eten!
Over Marieke werd niet meer gesproken. Fien noch Bente miste haar. Maar half jaar later stond Marieke toch ineens weer op de stoep.
Of ze misschien tijdelijk mocht logeren, totdat ze onderdak had gevonden?
Sorry Marieke, je kan hier niet meer logeren. Fien en ik redden het prima samen, en met zn drieën wordt het echt te druk.
Maar die kat is van mij, ik heb haar notabene gekocht!
Met je moeders geld.
Wat?!
Je hebt Fien gekocht met het geld dat je van je moeder hebt gepikt. Maar vooral: je hebt haar bij het vuil gezet. Dat vergeet ik niet. Vriendinnen doen dat niet.
Marieke draaide zich om en Bente en Fien zagen haar nooit meer terug. Gelukkig kwamen er wél leuke mensen voorbij: Bente kreeg een vriend, IJsbrand heet hij. Fien moest hem nog even flink testen, maar het leek erop dat hij goedgekeurd werd door de koningin van het huis.
