Vanochtend beviel een 18-jarig meisje van een dochtertje. Daarna vulde ze de papieren in, bestelde een taxi en verliet zonder omkijken het ziekenhuis. Maar ze kon zich niet voorstellen wat voor ‘verrassing’ daar nog voor dat kleine meisje lag te wachten…
Toen mijn vrouw en ik ‘s avonds in het ziekenhuis aankwamen, zat de spanning hoog. De weeën waren begonnen en onze harten stroomden over van geluk bij de gedachte dat ons vierde kind op komst was. Ons gezin was al behoorlijk groot en levendig.
Het is noemenswaardig dat onze tweede en derde kinderen Fenna en Marit een tweeling zijn. Dat was destijds echt een verrassing, want in onze familie kwamen tweelingen nooit voor. Tijdens de daaropvolgende zwangerschap ontstond het grapje in huis: En straks weer een tweeling!
De opas en omas waren helemaal van hun stuk door het nieuws en sprongen bij waar ze konden in die eerste dagen. Al bij de tweede echo werd bevestigd: dit keer verwachtten we zeker geen tweeling.
Uiteindelijk werd onze vierde ‘ninja’ een enkele baby geboren. Al die zenuwen vielen meteen weg. We kregen een eigen kamer, die ik eerder al vooruit had betaald.
Enkele uren later werd onze baby voor het eerst gebracht om gevoed te worden. Plots kwam het afdelingshoofd binnen met een zorgelijke blik en zei: We zitten met een probleem…
Diezelfde ochtend had een 18-jarig meisje in het ziekenhuis een dochtertje gekregen, had afstand gedaan van het kindje en was met een taxi vertrokken.
Na de bevalling kon ze nauwelijks lopen, toch wilde ze geen minuut langer blijven. We hadden geen andere keus dan haar te laten gaan.
Het meisje was zo gezond en mooi. De gedachte kwam in mij op: Je hebt altijd zo gehoopt op nog eens een tweeling… Zou je dit kind misschien…
We kunnen op papier zetten dat jij haar moeder bent…
Maar ik wil niet dat dit meisje naar een kindertehuis moet. Wat voor leven is dat voor zon kleintje? Het breekt mijn hart. Natuurlijk is het niet toegestaan.
Een officiële adoptieprocedure kan gestart worden, maar dat kost maanden en niets is zeker. In de tussentijd zou het meisje in een opvanghuis terechtkomen.
Dat is zo verdrietig… Eerlijk gezegd maakte deze situatie veel indruk op mij. Ik kende de hoofdverpleegkundige, mevrouw Anke de Jong, goed een warme en betrokken vrouw. Ook buiten het ziekenhuis spraken we elkaar geregeld.
Misschien was het daarom dat ze mij zon moeilijke keuze voorlegde.
De jonge moeder had ervoor gekozen direct na de bevalling het ziekenhuis te verlaten;
Het meisje was kerngezond en had zorg nodig;
Een adoptieprocedure duurt lang en is onzeker;
Hoofdverpleegkundige Anke bood uit medemenselijkheid hulp.
Het blijft me bij: zulke verhalen herinneren je eraan hoe kwetsbaar en bijzonder levenslopen rondom nieuw leven zijn.
Tot slot: de geboorte van een kind blijft een gebeurtenis vol hoop en spanning. Soms blijken de wegen van het leven ingewikkeld en onvoorspelbaar, en vraagt het om begrip en ondersteuning van elkaar. Zon ontroerend verhaal roept op tot meer menselijkheid, juist in de lastigste omstandigheden.
