Dinsdag 16 april
Op mijn vijfentachtigste dacht ik werkelijk dat ik alles in het leven al had meegemaakt, maar kennelijk had het lot toch nog een verrassing voor mij in petto. Ik ben een voormalige taekwondo-trainster ja, echt waar en mijn trouwe fiets, waarmee ik al jarenlang door mijn buurt in Haarlem fiets, werd laatst gestolen.
Ik kon mijn ogen niet geloven: na twee dagen zag ik mijn blauwe Gazelle fiets gewoon terug op Marktplaats! Die brutale jongen probeerde hem gewoon te verkopen! Op dat moment besloot ik het slim aan te pakken, precies zoals je van een oud-taekwondo meesteres mag verwachten. Ik maakte een afspraak en deed tegenover hem alsof ik geïnteresseerd was in de koop.
De afspraak vond plaats in het Kenaupark. Gepast gekleed met bril en voor de show een stok erbij (die heb ik zeker niet nodig, maar het maakt het plaatje compleet) stond ik daar iets eerder dan afgesproken. Niet veel later kwam er een jongen aangewandeld. En ja hoor, duwde daar doodleuk MIJN fiets voor zich uit.
Goede middag mevrouw, u bent zeker degene die de fiets wilde bekijken? vroeg hij met een glimlach.
Dat klopt, jongen. Mag ik hem eens goed bekijken? fluisterde ik met mijn beste oma-stem.
Hij kwam grijnzend dichterbij en op het moment dat ik kon, greep ik het stuur met een stevig taekwondo-gripje vast.
Wat doet u nou?! riep hij verbaasd, terwijl hij aan het stuur trok.
Tja, veertig jaar taekwondo-training vergeet je niet zomaar. Geen haar op zijn hoofd die deze fiets uit mijn handen zou krijgen. Hij stond daar maar, verstijfd, terwijl deze zogenaamd kwetsbare grootmoeder het stuur muurvast hield.
Wat is er, kereltje? Je leek zo sterk, zei ik met een grijns.
En toen deed ik wat elke lerares deed als ze een leerling op een fout betrapte: ik pakte hem bij zijn oor!
Ai, mevrouw! Laat los, alsjeblieft! piepte hij, terwijl ik hem precies zoals vroeger met ondeugende leerlingen op school bij zijn oor naar het dichtstbijzijnde bankje leidde.
Deze fiets is VAN MIJ, jongeman. Dacht je nu echt dat je met een fietsendiefstal weg zou komen omdat ik vijfentachtig ben? Ik heb meer zwarte banden dan jij smoesjes!
Langzaam begonnen er mensen rondom het park te kijken sommigen haalden hun telefoons tevoorschijn om te filmen, anderen barstten in lachen uit. De jongen werd vuurrood, zijn oren gloeiden. Hij bleef maar zijn excuses stamelen.
Sorry mevrouw! Ik wist niet dat hij van u was! Ik dacht dat hij zomaar onbeheerd stond!
O ja? En die kapotte ketting? Is die vanzelf losgegaan, zeker? grapte ik terwijl ik zijn oor losliet. Hier, heb je gratis les: onderschat nooit een oma vooral niet als ze traint in taekwondo!
Hij draaide zich razendsnel om en sprintte weg, zo hard dat hij bijna met zijn sneaker bleef hangen achter het grind. Ik stapte weer op mijn teruggevonden fiets, knikte vriendelijk naar de mensen die stonden te applaudisseren, en fietste rustig naar huis door de stad.
s Avonds liet mijn kleindochter Maud me zien dat het filmpje al duizenden keren bekeken was op sociale media. Oma viral op 85!, stond er bij.
Wat ik vandaag geleerd heb? Je bent nooit te oud voor avontuur en soms hoef je geen politie te bellen een stevige taekwondo-greep en een beetje ouderwetse bravoure doen wonderen!
