Denkbeeldige vriendin
Rondom Marloes hing al drie dagen een groepje leerlingen. Zij stond bekend op de hele school als een soort orakel én als een uitstekende luisteraar. Iedereen wilde wel wat van haar wijsheid meepikken. Ze spoten haar op bij de toiletten, gingen tegenover haar zitten in de kantine, brachten haar dropjes, schriftjes met huiswerk en andere kleine cadeautjesmaar ze nam er zelden wat van aan.
Ik vind Mark uit 5B zo leuk. Denk je dat wij ooit zouden trouwen? vroeg klasgenootje Anouk dromerig.
Zou ik niet doen. Mark lijkt aardig, maar hij peutert altijd in zijn neus en eet zijn snotjes op. Honger zul je natuurlijk nooit leiden, maar dat is dan ook het enige voordeel. Zo kom je nooit verder in het leven, antwoordde Marloes terwijl ze een krentenbol at en slurpte van haar thee.
Bah! Dat is vies! Maar wat vind je van Stijn? Die is altijd netjes, en hij leert gitaar spelen, droomde Anouk verder.
Stijn plaagt katten. Hij bindt een blikje aan hun staart en jaagt ze dan de buurt rond. Die wordt hardvochtig, en later vindt hij vast de kroeg.
Waarom denk je dat?
Heb je ooit nuchtere gitaristen gezien? En je bent daar nu nog veel te jong voor, leef eerst lekker voor jezelfdie jongens lopen niet weg. Verbeter liever je sommen en stop met nagelbijten, want straks krijg je nog wormpjes.
Ik heb geen vrienden. Ze noemen me dik en vragen me nergens voor, zuchtte Bram uit 4A, terwijl hij de verliefde Anouk zo hard opzij duwde dat ze aan het andere eind van de tafel belandde.
Woensdag kun je je opgeven voor judo. Niet dat je veel afvalt, maar ze zullen je minder plagen. Oh, en duw je toekomstige vrouw voortaan niet meer zo.
Marloes stond op en bracht haar dienblad naar de spoelkeuken.
Marloes, wat denk jij: moet ik dit jaar mijn rijbewijs halen of toch volgend jaar? vroeg de aardrijkskundelerares, juf Coby, bij het aanrecht, alsof ze toevallig langsliep.
Juf Coby, je hebt een auto nodig om te leren rijden, maar je hebt alleen de oude Opel Kadett van je vader. Snap je het verschil?
Ja… ik geloof van wel…
Marloes zuchtte, waste haar handen en vervolgde:
Verkoop die ouwe bak en koop van het geld een fiets en fijne korte broek, want binnen twee maanden word je toch wel naar je werk gebracht. Of neem een hypotheek, de rentes zijn nu gunstig en bij je ouders wonen als je vijfendertig bent is niet bepaald charmant. Dat zeg ik als ervaringsdeskundige.
Met verbaasde blikken werd Marloes uitgezwaaid toen ze weer naar haar klas liep voor handvaardigheid.
Terwijl haar klasgenoten probeerden een patroon uit te knippen of een draad door de naald van de naaimachine te krijgen, zette Marloes een scheur in haar broek, nam ze haar rok in en haakte ze een paar sokken voor de zwangere juf. ‘Zorg goed voor je voeten,’ grapte ze. Direct verdween de juf naar de apotheek voor een test. De volgende dag smulde de hele klas van een heerlijke chocoladetaart als dank.
Thuis gedroeg Marloes zich ook anders dan normaal. Ze wees haar moeder terecht over de kant-en-klare gehakt en maakte zelf verse gehaktballen. s Avonds sloeg ze YouTube over, pakte ze de Drie Musketiers, en fluisterde soms met iemand. Haar vader keek haar over zijn computer heen aan, waarop Marloes opmerkte dat hij eens moest stoppen met zijn kromme houding. Je kan beter het tapijt eens uitkloppen dan op van die louche sites rondhangen, voegde ze er nuchter aan toe.
Op school gonsten de geruchten. De leerkrachten schakelden de schoolpsycholoog in. Midden op de dag werd heel het team bijeengeroepen, inclusief de directrice.
Marloes, wordt je wel goed behandeld op school? begon de modieus bebaarde psycholoog vriendelijk.
Wat me dwars zit is dat er miljoenen naar de school gaan, maar wij krijgen alleen een oude springbok en een stukje klimtouw in de gymzaal, was Marloes droge reactie.
Iedereen keek naar de directrice, die ineens via het raam naar een vergadering vertrok.
Heb je geen vrienden?
Vriendschap is een abstract begrip, zei Marloes verveeld, met haar vlechtjes spelend. Vandaag speel je tikkertje op het schoolplein, morgen staat je vriendin af te wassen bij jou thuis terwijl jij belasting terugvraagt.
Sorry? Welke belasting en welke afwas? Wie vertelt je dat allemaal?
Mijn vriendinnetje.
Dat is het probleem! Kun je haar uitnodigen?
Ze is er al, antwoordde Marloes zo rustig dat iedereen even schrok.
We zien haar niet. Hoe heet ze?
Rika van Dam.
Huh? Hoe oud is zij?
Zeventig.
Wat zegt ze allemaal tegen je?
Dat je je tanden vanaf het tandvlees moet poetsen, dat de hond in onze straat niet vals is, maar bang en hongerig. Dat je familie niet moet vergeten. En dat jullie de afgelopen vijf jaar het verkeerde tarief aan onroerendzaakbelasting hebben betaald. Je moet naar het kadaster voor een herberekening, want ze rekenden op basis van de WOZ en niet de marktwaarde.
De psycholoog maakte driftig aantekeningen, die laatste zette hij extra dik in zijn boekje.
Via het omroepsysteem werden de ouders gebeld, die beiden op hun werk waren.
Wacht eens even! riep haar vader opgewonden door de telefoon. Zo heet mijn moeder! Ze is tien jaar geleden overleden…
Het werd muisstil; men sloeg kruisjes en mompelde gebeden.
Precies, tien jaar is er niemand meer geweest. Alles is overwoekerd, het hekwerk hangt scheef, zei Marloes stilletjes.
Ik ik wilde wel, maar het kwam er nooit van… mompelde haar vader beschroomd.
De sessie werd afgesloten.
De volgende dag ging het hele gezin naar het kerkhof. Marloes had haar oma nooit ontmoet, enkel vage verhalen gehoord. Het graf was moeilijk te vinden; het vroegere dennenbos was een zee van marmeren zerken geworden.
Ze bracht een bos gele tulpen mee die ze in een ingesneden plastic fles zette, haar vader repareerde het hek en haar moeder wiedde het gras.
Papa, oma zegt dat je een goed mens bent, maar zo vastzit in je werk en het internet dat je nergens tijd voor hebtzelfs niet voor mij.
Haar vader schaamde zich en knikte zwijgend.
Zeg maar dat we het gaan veranderen, zei ze terwijl ze hem een knuffel gaf, gevolgd door een zachte aai over omas foto.
Nu is ze gerust en zal ze niet meer bij me komen, al zal ik haar missen. Ze is zo lief, vrolijk en slim.
Dat klopt, knikte vader. Oma kon mensen écht doorgronden. Heeft ze nog meer gezegd?
Jazeker. Je komkommerdieet slaat nergens op; als je wilt afvallen moet je naar de sportschool. En een buitenlandse rekening openen was domje moet altijd goed rekenen voor zulke beslissingen. En over dat goedkope beton voor de fundering van je tuinhuis…
Soms is het wijs om goed te luisteren naar oude stemmen, zelfs al komen ze uit onverwachte hoek. Want wie de adviezen van het verleden ter harte neemt, maakt in het heden betere keuzes.
